Długi dystans

Ełcka Zmarzlina 2012

2012-01-30T22:21:00.003+01:00

Z opóźnieniem, nudna i długa, ale jest: relacja z pieszego maratonu na orientację na 100 kilometrów „Ełcka Zmarzlina 2012 – TRAIL.PL”. Poszło mi a właściwie nam, bardzo dobrze czym już się chwaliłem. Kto chce doczytać szczegóły zapraszam do relacji. Ukazała się na portalu biegajznami.pl

Link poniżej:

Ełcka Zmarzlina 2012 - relacja

Strona zawodów

Zdjęcie: Rafał Galicki

Test dwóch bluz firmy Columbia

2012-01-28T15:48:00.009+01:00

Relacji z testów sprzętu ciąg dalszy. Tym razem testy bluz Columbia Fluid Run Half Zip i Optimus Long Sleeve Half Zip. Obie całkiem dobrze nadają się do biegania, trenuję w nich na zmianę prawie codziennie, zabieram też na zawody. Test opublikował portal biegajznami.pl

link do relacji z testów

link do polskiej strony producenta

Kurtka Columbia Baseplate Jacket - test

2012-01-27T21:59:00.007+01:00

Znowu relacja z testów sprzętu, tym razem na warsztat wziąłem lekką wiatrówkę formy Columbia - Baseplate Jacket. Oprócz paru drobiazgów to całkiem fajny sprzęt, polecam.

Pełny opis wrażeń z półrocznego użytkowania Baseplate Jacket zamieścił portal Bieganie.pl

link do relacji z testu

link do polskiej strony producenta

Kurtka Columbia Peak 2 Peak - test

2012-01-22T18:35:00.002+01:00

Dziś wróciłem z pieszego maratonu na orientację „Ełcka Zmarzlina”, który był jednocześnie Mistrzostwami Polski w Pieszych Maratonach na Orientację na 100 kilometrów. Ależ była impreza! A jakie ładne bagienko po drodze było! A jak na tym bagienku zaszwankowała mi czołówka! A jak utopiłem tam komórkę! A jak tam błądziliśmy! A jak szukaliśmy „szczęśliwego” PK nr 13! A jaki fajny był basen po imprezie! A jaka była impreza pożegnalna! Z czasem 13 godzin i 49 minut udało mi się zająć III miejsce w klasyfikacji generalnej, z czego jestem niezmiernie szczęśliwy. Jakąś relację z zawodów w Ełku napiszę na dniach. Teraz jeszcze padam z nóg i podpieram się nosem. Na razie daję linka do mojej relacji z testów zaawansowanej technologicznie kurtki z membraną firmy Columbia - Peak 2 Peak. Relację tę zamieścił portal o rajdach przygodowych – napieraj.pl

[link do relacji z testów Columbia Peak 2 Peak]

[link do strony internetowej producenta]

Zdjęcie: Urszula Wojciechowska

Orient 2012

2012-01-14T19:34:00.010+01:00

Impreza: XXV Rajd Na Orientację „Orient 2012”

Termin: 14 stycznia 2012, sobota, godzina 11.

Miejsce: Warszawa Anin.

Rodzaj zawodów: Bieg na orientację, w którym należało podbić 15 Punktów Kontrolnych (PK). Część z nich w dowolnej kolejności (PK 1-9), część w kolejności wymuszonej (PK 10-15). Zaliczenie punktu polegało na podbiciu karty startowej przy użyciu perforatora. Start interwałowy w odstępach minutowych.

Dystans: najdłuższa trasa D miała około 8,5 km.

Teren: podwarszawski las o dobrej przebieżności, miejscami wydmowy.

Warunki: niewielka warstwa świeżego śniegu, temperatura ok. 1°C.

Mapa: kolorowa, skala 1:10.000

Liczba startujących: na trasę D było zgłoszonych 36 osób, ale część mogła się zgłosić w dniu startu a cześć na zawody nie dojechać.

[link do powiększonej mapy]

Jak poszło?

Chyba nieźle, ale też i bez rewelacji. Wystartowałem jako jeden z ostatnich. Nie miałem zegarka. Chwyciłem za mapę i panika: co, gdzie teraz, trzeba biec ale gdzie!?! Gdzie jest w ogóle start i meta? Aha - jest trójkąt. Truchtam powoli i skręcam w ścieżkę na północ. Robię wariant od północy. Raczej bez problemów podbijam PK2 i PK3, na PK 5 się lekko wahnąłem. Lecę dalej i coraz szybciej (zaczynam czuć mapę) do PK8 i PK9. Wchodzą bez problemów. Z PK9 robię długi przelot do PK10 i zaczynam robić punkty w wymuszonej kolejności. Niestety nie wiedziałem, że można było zacząć też od PK15 i lecieć w odwrotną stronę. To byłaby chyba lepsza opcja a tak robię wariant „ósemkowy”. PK 10 i PK11 wchodzą bez problemów. Lecąc na PK12 gubię się i odnajduję nad kanałkiem biegnącym od południa. Biegnę wzdłuż niego do PK12. Przy PK znowu spotykam młodą dziewczynę w niebieskiej kurtce. Spotkam ją potem i przy PK13 którego będę szukał ze 2 minuty, bo pobiegłem za daleko. To moja największa (oprócz wariantu i chwilowego zagubienia) wtopa na tych zawodach. Następne punkty wchodzą raczej bez problemów. Tnę przez krzaki do PK14 i PK15, potem wzdłuż linii energetycznej do PK6, PK7 i drogą do PK4. Biegnąc potykam się o gałąź i wywracam, na szczęście niegroźnie. Nogi są już zmęczone. Przed PK4 jakiś starszy uczestnik pyta mnie gdzie jesteśmy. Szybko tłumaczę na mniej więcej, bo sam wiem w przybliżeniu. PK4 wchodzi łatwo. Ostatniego punktu PK3 szukam trochę za wcześnie i tu chyba tracę z pół minuty. Przybiegam na metę w pełnym pędzie, z jakim czasem - nie wiem. Nie ma jeszcze wyników.

Ogólnie było bardzo fajnie. Las o niezłej przebieżności, pięknie wyglądający pokryty śniegiem, ale niestety i ułatwiający przez to orientację. Ja sam po śladach nie nawigowałem, choć nieraz biegłem tak jak one, bo taki wydawał mi się optymalny wariant. Były to świetne zawody treningowe, można było poćwiczyć nawigację, pobiegać na mocnym gazie (proszę mnie opatrznie nie zrozumieć J ) w urozmaiconym terenie i spotkać się ze znajomymi. Wafel w czekoladzie wręczany na mecie też był przedni. Tyko szkoda, że szkoła, która pierwotnie miała być bazą zawodów była zamknięta. Przydałaby się i toaleta i szatnia i ciepłe miejsce do ogrzania.

Sprzęt

Buty Columbia Ravenous Trail

getry Columbia Speed Trek II Tight

1 warstwa – koszula oddychająca z długim rękawem

2 warstwa – bluza Columbia Optimus Long Sleeve Half Zip

3 warstwa – wiatrówka Columbia Baseplate Jacket

na głowie buff

rękawiczki treningowe bez palców NIKE

kompas Moskwa.

Wyniki podam, gdy tylko pojawią się na stronie organizatora [link]

(następnego dnia rano)

No i są już wyniki. Przybiegłem z czasem 66,40 co dało mi 14 miejsce na 35 startujących i 3 w kategorii wiekowej M-35. Wyniki pierwszej trójki:

1 50,42 Krasuski Marcin, rocznik 72, M-21

2 53,48 Kaseja Jan, rocznik 87, Centrum Biegowe ERGO, M-21

3 54,37 Parzewski Jerzy, rocznik 52, KU AZS WAT Warszawa, M-60

Czyli wyszło mi bardzo średnio. Cóż, nawigatorem nigdy świetnym nie byłem więc nadrabiałem łydą. Teraz nawet łyda mi nie pomogła. Trzeba wyciągnąć wnioski i trenować dalej.

P.S. Gratulacje dla Janka z Centrum Biegowego ERGO za bardzo wysokie, drugie miejsce. Spodziewałem się, że doświadczeni nawigatorzy tacy jak Marcin Krasuski, Jerzy Parzewski czy Wojtek Wanat będą wysoko ale Janka nie doceniłem :)

Życzenia

2011-12-23T23:29:00.004+01:00

Wszystkim czytelnikom bloga „Długi Dystans”, dla których nadchodzące święta Bożego Narodzenia mają również wymiar duchowy życzę, by przeżyli je w religijnie owocnej, pełnej refleksji a jednocześnie ciepłej i rodzinnej atmosferze. Ateistom życzę po prostu dobrego, zdrowego wypoczynku.

W nadchodzącym roku życzę wszystkim realizacji planów, sportowcom poprawy życiówek, braku kontuzji i niesłabnącej satysfakcji ze sportowej zabawy. Niech nam się trafi podczas długiego urlopu piękna pogoda i niech nam się w końcu skończy ten cholerny kryzys :)

Wszystkiego Najlepszego!

Na setce z dziewczyną

2011-12-22T06:15:00.005+01:00

(X Ekstremalny Rajd na Orientację Nocna Masakra)

(Dębno, 17-18 grudnia 2011)

W tym roku znowu mnie podkusiło. Wybrałem się na pieszy maraton na orientację Nocna Masakra rozgrywany w województwie zachodniopomorskim. Zasady standardowe: trasa 100 kilometrów, w terenie 17 punktów kontrolnych (PK), które trzeba podbić i wrócić do bazy w ciągu 24 godzin. Kolejność podbijania punktów – dowolna. Jedyną nowością w porównaniu do lat wcześniejszych jest godzina. W poprzednich latach startowało się rano. Tym razem startujemy w południe. W zamyśle Daniela (główny organizator – Daniel Śmieja) ma to zmusić nawet tych najszybszych do pokonania większości dystansu po zmroku. Nazwa imprezy w końcu zobowiązuje. Ma być „nocna”. Czy będzie też „masakra”? To jak zwykle zależy od samych uczestników i warunków na zewnątrz. Pogoda zapowiada się taka sobie. Śniegu jeszcze nie ma. Kilka dni wcześniej solidnie popadał deszcz, wiały też silne wiatry. Noc w trakcie rozgrywania zawodów ma być jednak w miarę spokojna. Najwyżej lekkie opady, temperatura około zera. W sobotni ranek w szkole bez pośpiechu szykuję się do startu. Ubrać się na grubo czy na chudo? Ubrałbym się na chudo, ale jak zacznie zacinać deszcz ze śniegiem jak poprzedniego wieczora? Wtedy po mnie. W końcu wybieram wariant pośredni: ubieram się na lekko, ale „na wsiakij pażarnyj” (jak mawiają Rosjanie) chowam do plecaka nieprzemakalną kurtkę Columbia Peak 2 Peak. Jak się później okaże wyjmę ją dopiero na mecie. Co do taktyki to ma być bardzo ostrożna. Niektórzy koledzy, których spotykam w bazie znają moje perypetie i skłonność do bezwstydnego schodzenia z trasy. „Paweł, jak się pośpieszysz to zdążysz wrócić na start pięćdziesiątki” (trasa 50 km startuje za 4 godziny) - mają ubaw skubańcy. „Czekajcie cholery, ja wam pokażę” – odgrażam się w myślach. Trochę się boję kolejnej wtopy, w tym roku zszedłem już z trasy „Ełckiej Zmarzliny” i jesiennego „Harpagana”. Dosyć tego. Trzeba zakończyć rok pozytywnie. Priorytetem jest ukończenie. W listopadzie przebiegłem tylko 250 km, więc na super czas nie liczę. Jeśli jednak uda się ukończyć tę setkę to będę miał świetny prezent pod choinkę.

W sobotę w południe przed bramą szkoły pięćdziesiąt parę osób odbiera mapy i rusza w trasę. Ja chwytam mapę i… wracam do bazy. Siadam spokojnie przy stole i rysuję optymalne moim zdaniem przeloty. Dopiero 25 minut po starcie wychodzę z bazy i zaczynam truchtać w stronę pierwszego PK – czwórki. Mam w duchu nadzieję, że większość poleciała w odwrotną stronę. Wtedy jest mniejsza presja i brak bezpośredniego ścigania na końcówce. To mi odpowiada. Na razie biegnąc wzdłuż torów na południe spotykam tylko kilka osób. Wśród nich Leszka Hermana – Iżyckiego i Annę Trykozko. Pierwsze cztery punkty planują w takiej kolejności jak ja. Są znakomitymi nawigatorami więc podobne plany uspokajają mnie, że i ja dobrze wybrałem kolejność. W końcu dobiegam do czwórki. Tuż przed punktem spotykam Sabinę Giełzak z zespołu INOV-8. Ma jakiś problem ze znalezieniem lampionu, więc szybko znajdujemy go razem. Jeszcze przed startem widziałem, że ma też problem z Garminem a bez zegarka nawigacja to ciężka sprawa. Wiem, że w bieganiu jest mocna. Proponuję, że jak chce to możemy pobiec razem. Po kolejne punkty lecimy już we dwoje. Sabina zwykle biegnie przede mną. Widzę, jakby miała ochotę pobiec szybciej, ale nie przyśpieszam tylko człapię z tyłu swoim „świńskim truchtem”. Nie sztuka się zarżnąć na początku a dla mnie priorytetem jest ukończenie. Biegniemy zatem spokojnie do kolejnych lampionów: PK 1, potem PK 7 i dalej w kierunku PK 6. Po drodze popijamy ciepłą kawę zbożową „Anatol” z mojego termosu. Podobnie jak wyprzedzanie napotkanych tu i ówdzie konkurentów łyk czegoś ciepłego w grudniowe popołudnie świetnie podnosi morale.

Tuż przed szóstką mijamy się w biegu z Michałem Jędroszkowiakiem, teamowym kolegą Sabiny, faworytem zawodów. Nasza kolejność podbijania punktów wydaje mu się dziwna, widać ma inną. „Co on tam wykombinował?” – zastanawiam się w myślach. Czyżbym znowu wybrał nieoptymalny wariant? Na razie jednak zgodnie z pierwotnym planem lecimy do kolejnych lampionów: PK 9 i PK 17. Tak jak wszystkie poprzednie wchodzą gładko. Dobiegając do siedemnastki musimy włączyć czołówki. Zapada zmrok. Kolejnym punktem jest PK 16 i tu już pojawiają się drobne problemy. W jego okolicach pełno jest połamanych drzew (tzw. wiatrołomów), które skutecznie tarasują drogi. Tempo znacznie spada. Lampion znajdujemy jednak trochę fartownie i bez pudła. Lecimy następnie do piętnastki a dalej do upragnionego punktu „H” gdzie będzie można uzupełnić wodę i napić się ciepłej herbaty. Nie mogę się już doczekać, bo wydaje mi się, że to półmetek a po nim wiadomo – już z górki. Tak sobie przynajmniej tłumaczę. Druga, mniej przyjemna sprawa to picie. Skończył mi się 1 litr kawy, którą w termosie zabrałem do plecaka. Zaczyna mnie suszyć, więc bezwstydnie opijam Sabinę ciągnąc wodę z sokiem z jej bukłaka. Do punktu „H” dobiegamy polną drogą wychodząc na otwartą przestrzeń. Nieźle wieje. Marzę, by jak najszybciej znaleźć się w lesie albo na tym półmetku w ciepłej świetlicy. Zaczyna mnie chyba brać kryzys: jeszcze biegnę, ale mam ochotę na chwilę marszu. W głowie pojawiają się różne typowo kryzysowe głupoty i wątpliwości. Co ja tu robię? Po co mi to? Po jaką cholerę się tak męczę? Zamiast leżeć z jakąś koleżanką w domu pod ciepłym kocem i szukać punktu „G” to się gdzieś wałęsam w mokrą grudniową noc po krzakach, po błotnistych drogach i szukam punktu „H”. Zupełnie odwrotnie niż robią normalni ludzie. Wariactwo.

Na punkcie „H” jesteśmy pierwsi, ale to nic nie znaczy, bo ci najszybsi mogli go po prostu ominąć. W wiejskiej świetlicy czeka na nas herbata, woda, ciasteczka i siostra organizatora. Podjadam w końcu kiełbaskę, którą trzymałem w plecaku. Jeszcze trochę czekolady, gorąca herbata na miejscu oraz do termosu i ruszamy w drogę. Może teraz sił mi przybędzie? Niezbyt daleko za wsią jest PK 13 i tu mamy pierwszy nawigacyjny problem. Ma tam być jakiś kopiec na północnym początku rowu. Rów jest, ukierunkowany południkowo, biegamy w jedną stronę, w drugą a kopca i lampionu jak nie było tak nie ma. Tracimy z 10-15 minut. W końcu Sabina wpada na pomysł, że trzeba szukać za rowem, w głębi lasu. Nie wiem, dlaczego bo mi to w żaden sposób z mapy i z opisu nie wynika, ale idziemy i… jest! Złota dziewczyna. Podbijamy karty i lecimy wzdłuż torów, do PK 11. Na otwartej przestrzeni znowu wieje i znowu marzę o lesie. Kryzys niestety mi nie mija. Jest coraz ciężej. Myślę, o tym, że byle do jedenastki a dalej już marszobieg. Tylko jak o tym powiedzieć Sabinie? Ona jeszcze biegnie, nie narzeka a ja tu zaczynam wymiękać. Głupio trochę. Dobiegamy do punktu, podbijamy i robimy chwilę przerwy w marszu na herbatę i posiłek. Ruszamy na długi przelot do PK 14 i… kryzys mija jak ręką odjął! Do dziś nie wiem co się stało ale biegło mi się tak, jakbym dopiero co wyszedł na trasę. Czy to może posiłek? Czy picie? Nie wiem, ale działało świetnie.

Być może na nogi stawia mnie perspektywa przeprawy do PK 14. Według mapy lampion stoi po przeciwległym brzegu jakiegoś dużego rowu, „Łakomianki”. Co prawda jeszcze sam planując warianty w bazie zaplanowałem przeprawę przez rów ale teraz jakoś mi się to nie uśmiecha. A może by pobiec do mostu nadkładając drogi i przedzierając się przez las? Sabina wybija mi to z głowy, stracimy za dużo czasu. Przejdziemy przez ten rów – twierdzi. „W ubraniu? Jak Maciek Więcek na listopadowych zawodach w Brodnicy? Trochę ostatnio zrobiło się modne takie łączenie setek i zabawy w morsa, ale kurcze: jest grudzień, do mety jeszcze spory kawałek a poza tym ja nie jestem Maciek Więcek” – myślę sobie. Chyba widzi na mojej twarzy śladowe ilości entuzjazmu, więc po chwili proponuje, że przed punktem rozbierzemy się do bielizny, przejdziemy przez rów, podbijemy punkt, szybko z powrotem ponownie przez rów i ubierzemy się w suche ciuchy. O, to już lepiej. Wersja „soft” znacznie bardziej mi się podoba niż wersja „hardcore” polegająca na pływaniu w ubraniu. Lecimy, zatem do czternastki. Z namierzeniem lampionu w lesie nie mamy problemów bo kręci się przy nim sporo latarek-czołówek. Dochodząc do rowu, który wylał moczymy nogi po łydki. Z drugiej strony widzą nas inni zawodnicy, którzy dotarli tam suchą stopą. „ Nie ma kładki, nie ma :)” – chichra się kilkuosobowa „loża szyderców”. „Przez rów jeszcze nikt przechodzić nie próbował” – dodają. To my bez zwłoki rozbieramy się na oczach „widowni” do bielizny i szykujemy do przeprawy. W butach, majtkach, czapce i czołówce na głowie oraz długopisem i kartką w zębach wchodzę pierwszy. Woda po pas. Brrr.., czarna breja, ale zimna!!! Sabina jest tuż za mną. Podbijamy kartę, jeszcze ktoś z „widowni” robi nam pamiątkowe zdjęcie komórką. Chlup z powrotem w drugą stronę. Ubieramy szybko ciuchy. Stopy mi zdrętwiały, dobrze, że mam Sealskinz’y. Niestety są pierwsze straty sprzętowe: pojemnik na baterie od mojej czołówki Myo XP Belt schowałem bezmyślnie w majtki. Po dwukrotnym zamoczeniu czołówka przestała działać. Szczęście, że Sabina ma drugą, zapasową. Lecimy dalej, do PK 3. Trzeba jak najszybciej rozgrzać stopy.

Kolejne punkty PK 3 i PK 12 znajdujemy bez problemów, choć na przelotach, chyba ze zmęczenia popełniam drobne błędy. W drodze na trójkę, przebiegamy właściwy skręt ze 200 m za daleko. Na dwunastkę wybieram głupi, dookolny wariant od północy, bo nie zauważyłem wygodnej drogi od południa. Kosztuje to nas jakiś kilometr extra. Tuptamy w końcu długim, nużącym przelotem do PK 10. Sabina znowu namawia mnie na wariant mokry. Szykuje się przeprawa przez rzeczkę „Myśla”. Kurna - tym razem, to rzeczka, nie duży rów! Widziałem ją na samym początku, gdy biegłem po torach na PK 4. Pięknie rozlewała się po zaroślach. Bez pływania się nie obędzie. Mam wątpliwości, co do tego ryzykownego planu, trochę mi głupio, że w tym naszym duecie to Sabina proponuje bardziej męskie warianty, nie ja. W końcu – a co tam, zgadzam się. Bez trudu znajdujemy dziesiątkę, podbijamy i zbliżamy przez zarośla do rzeczki. Jest! Jest szeroka, pełna wody, bardzo mokra, ale jest i zwalone drzewo, po którym można przejść! Ale mamy farta! „Jesteśmy uratowani!” – krzyczę do Sabiny. Kamień spadł mi z serca. Okrakiem po pniu, mocząc stopy przeprawiamy się na drugą stronę. Świetnie, jeszcze trzy punkty i do bazy. Tam czeka ciepła herbatka, drożdżówki, które schowałem w plecaku, banan i uścisk dłoni „prezesa” (organizatora). Truchtamy do PK 8. Znowu mały błąd na przelocie, znowu tracimy ze 3 minuty w końcu jednak zbliżamy do punktu. Sabina na podstawie opisu (niewielkie wzniesienie w starym bagnie) prognozuje, że chyba będzie trudny. Niestety się nie myli. Na miejscu spotykamy już kilku innych czeszących krzaki w poszukiwaniu lampionu. Jest wśród nich Andrzej Buchajewicz i Piotrek Szaciłowski, którzy biegną razem. Jestem dumny z siebie i z Sabiny bo to bardzo mocni zawodnicy i nie przypuszczałem, że uda nam się ich dojść. Czeszemy krzaki razem, chyba ze 20 minut. W końcu Sabina znajduje lampion. Podbijamy wszyscy karty i lecimy dalej. Po głowie chodzi mi myśl: „A może by ich tak ścignąć?” Chyba jednak się nie uda, Sabina jeszcze biegnie ale widzę, że jest jej coraz ciężej. Poza tym chłopcy są szybsi i na finiszu będą mieli z czego przycisnąć. Biegniemy czwórką do PK 2. Z biegu znajdujemy punkt i podbijamy kartę. Rywale ruszają bezzwłocznie w kierunku Dębna, został już tylko jeden punkt. Z Sabiną zostajemy jeszcze chwilę przy lampionie na posiłek. W końcu wybiegamy za nimi. W oddali widać czołówki chłopaków, czasem jedna świeci jaśniej - widać oglądają się, czy ich nie gonimy. Po drodze usiłuję zmotywować Sabinę do wysiłku na ostatnich kilometrach. „Jaką masz życiówkę na setkę?” – pytam. 15 godzin i 1 minutę – słyszę. Patrzę na zegarek, jest szansa na jej poprawę. Sabina mówi, że nie, że chyba nie da rady, ale widać myśli o poprawie życiówki, bo co jakiś czas pyta o godzinę. Cały czas biegnie i widać, że walczy. Wbiegamy na ostatni punkt, PK 5. Trochę go przestrzeliliśmy i tracimy ze 3 – 5 minut. Dobra, karta podbita – teraz już tylko do bazy! Nie mamy dużego zapasu by złamać 15 godzin, walka toczy się o minuty. Martwię się tylko, by nie pobłądzić w samym mieście. Głupio by było. W końcu wybiegamy z lasu i jest miasto. Truchtamy wzdłuż jakiegoś kanału, co jakiś czas powtarzam partnerce, ile nam zostało czasu. Gdy jesteśmy już na ulicy Sabina chyba w końcu czuje metę i zrywa się do finiszu! Jest tuż przed trzecią w nocy, gdy grzejemy po dębnowskich ulicach. Bez pudła wpadamy na metę, czas 14 godzin i 53 minuty. Sabina pobiła życiówkę o 8 minut. Zuch dziewczyna! Ale ją podziwiam! Zajmujemy 4 miejsce ex aequo. 12 minut przed nami przybiegł Andrzej z Piotrkiem zajmując ex aequo 2 miejsce. Wyścig wygrał Michał Jędroszkowiak wbiegając na metę po 14 godzinach i 12 minutach. Był 41 minut przed nami. W końcu na mecie, ale super uczucie.

To była dla mnie świetna przygoda. Zupełnie niespodziewanie osiągnąłem mój drugi życiowy czas w tego typu imprezie, po raz pierwszy też przebiegłem cały dystans. Miałem przez większość drogi świetne towarzystwo, co z pewnością pomogło mi osiągnąć taki a nie inny wynik. Nocna Masakra 2011 nie jest moją najszybszą setką (tą był RDS 2010), nie będzie też chyba najbardziej pamiętną (tą zostaną „Ełckie Roztopy” 2009) ale będzie z pewnością przez długi czas najprzyjemniejszą, jaką wspominam. Dzięki Sabina!

Na trasie miałem sprzęt:

Oddychająca koszulka na długi rękaw, jakaś „no name” (wygrana kiedyś na Nawigatorze)

Bluza Columbia Optimum Long Sleeve Half Zip (jako 2 warstwa)

Getry zimowe New Balance Thermacore (podarte i stare jak świat, ale ciągle ciepłe)

Buty Asics Gel Trail Attack WR

Skarpety Seal Skinz

Polarowo-neoprenowa osłona na szyję i twarz McKinley

Buff

Plecak rowerowy Rockrider (z Decathlonu)

Czołówka Myo XP Belt

Kompas kciukowy Moskwa

Termos 1L (z Tesco)

W plecaku kurtka Columbia Peak 2 Peak

Żywienie:

Tabliczka czekolady

3 kiełbaski

Litr kawy zbożowej Anatol o smaku waniliowym (1 pętla)

Litr gorącej herbaty zatankowany w punkcie H (2 pętla)

Paczka sezamków (nie zjadłem)

Lizak z Maratonu Warszawskiego (też nie zjadłem)

Linki:

link do relacji Sabiny zamieszczonej na stronie napieraj.pl
link do mapy z zaznaczonymi naszymi przebiegami
link do strony zawodów
link do mojej relacji z Nocnej Masakry 2008
link do mojej relacji z Nocnej Masakry 2009

Bieganie zimą - kilka porad

2011-12-06T18:53:00.007+01:00

(Fragmenty poniższego tekstu zostały niedawno wykorzystane w artykule o bieganiu w temperaturze poniżej zera, który ukazał się w listopadowym "Przeglądzie Sportowym")

- Podczas mroźnych dni staraj się trenować w lesie lub innym miejscu osłoniętym. Wiatr potęguje uczucie chłodu i dużo szybciej wychładza organizm. Nie trudno wtedy o przeziębienie.

- Osoby z wrażliwym gardłem i wszyscy inni biegacze wybierający się na długie wybiegania powinni rozważyć zabranie biegowego plecaka a w nim małego termosu. Przyjemniej się pije gorącą herbatę niż wodę z bryłkami lodu, nie ma ryzyka zaziębienia gardła i ryzyka zamarznięcia napoju w bukłaku czy bidonie.

- Ubranie powinno się składać z 2 lub 3 warstw. Nie ma sensu ubierać się za ciepło. Zaraz po wyjściu na zewnątrz powinno nam być lekko chłodno. Chwilę potruchtamy i komfort termiczny będzie w sam raz. Oczywiście nie zapominamy o czapce i rękawiczkach. Warto mieć też dodatkową osłonę na szyję.

- Buty: zimą najgroźniejsze i najbardziej irytujące są uślizgi na lodzie. Warto przed rozpoczęciem sezonu pomyśleć o zakupie specjalnych zimowych butów z wkrętami (np. marki Icebug) lub raczków zakładanych na buty. W ostateczności możemy samodzielnie wkręcić kilka wkrętów w podeszwę. Instrukcję jak to umiejętnie zrobić znajdziemy na biegowych portalach.

- Nocą często trenujemy w ciemnościach. Trzeba pamiętać o latarce-czołówce i odblaskowych elementach stroju. Latarka nie zawsze jednak jest niezbędna. Czasami, choć rzadko podczas nocnego biegu zauważymy, że po wyłączeniu światła czołówki widać… lepiej! Spróbuj.

- Podczas bardzo długich treningów lub np. ultradystansowych zawodów na orientację trzeba szczególnie czujnie dbać o stopy. Odmrożenia nie są taką znowu rzadkością. By zalegający w dużych ilościach śnieg nie dostawał się do butów zakładamy lekkie, biegowe stuptuty – ochraniacze zakrywające otwór w bucie. Hitem ostatnich lat są też skarpety neoprenowe „Seal Skinz”. W nich niestraszne jest nawet przemoczenie stóp i dalsze kontynuowanie biegu przy mroźnej pogodzie przez kolejne kilka godzin.

- Podobno niektórzy trenujący na mrozie smarują twarz kremem. Je tego nie stosuję, ale może to i dobry pomysł?

Tym razem pod wozem

2011-11-27T20:47:00.005+01:00

„Warszawa Nocą” – Biegaj z Mistrzem (23.11.2011)

Pięć imprez: wszystkie nocą, wszystkie szybkie, wszystkie tanie i wszystkie blisko. Jeszcze do tego na orientację. Czego chcieć więcej? Cykl zawodów na orientację zatytułowany „Warszawa Nocą” organizuje Ursynowsko Natolińskie Towarzystwo Sportowe (UNTS). Są to sprinterskie a więc bardzo krótkie biegi na orientację przeznaczone dla profesjonalistów i amatorów o różnym stopniu doświadczenia. Organizatorzy na jednym terenie utworzyli 4 trasy o różnym poziomie trudności. Pierwsza i najtrudniejsza: profesjonaliści, kolejne: zuchwali, początkujący i dzieci. Terminy startów wypadają w środku tygodnia, wieczorem. Koszt to symboliczne 5 złotych, dodatkowe 3 kosztuje wypożyczenie chipa (do zwrotu). Spodobały mi się te zawody, choć nigdy w sprinterskim BnO udziału nie brałem. Mój „pierwszy raz” okazał się niestety niezdarny i nieprzyjemny. Poniżej o nim słów kilka.

Zawody miały miejsce tuż przy metrze Usynów, wieczorem. Po dojeździe skierowałem się do szkoły, gdzie było już pełno szykujących się do startu zawodników. Głównie dzieci i młodzież szkolna. Było też trochę „podeszłych wiekiem” kolegów takich jak ja i starszych. Na trasie „profesjonaliści”, na którą się zapisałem jest do podbicia 18 punktów kontrolnych (PK). Dystans „olbrzymi”: 2,7 kilometra! Co to jest 2,7 kilometra, „piece of cake” jak mawiają Angole.

Zawodnicy startują w odstępach 30-sekundowych. Jest mały poślizg. W końcu stanąłem na starcie. Trzy, dwa, jeden.. Start! Podbijam chipa w czytniku na starcie, chwytam mapę i w świetle czołówki staram się zlokalizować. Szybko, szybko! To 2,7 kilometra, tu każda sekunda się liczy! Aha, tu jestem, no to jazda. Przebiegłem kilkanaście kroków i …stop! Zasilacz z bateriami od mojej czołówki Myo XP Belt mi wypadł. Zatrzymuję się, gdzieś go usiłuję włożyć z powrotem. Słabo się trzyma ten szmelc na gumce od legginsów. Co chwilę wypada. No dobra, jest. Ruszam. Nie, nie ruszam – chip, który się gumką mocuje na palcu nie chce się trzymać! Dopiero teraz zauważam, że dostałem chipa z połamaną klamerką i nie mogę zacisnąć gumki. Zgubienie chipa kosztuje 180 zł, więc wolę, by mi się to nie przytrafiło. Będę musiał trzymać go w ręku. Szczerze mówiąc już mi się nie chce ścigać. Straciłem ze 30 sekund na jakichś bzdurach. Waham się czy nie wracać do bazy bez podbijania punktów. Nie, przynajmniej zwiedzę trasę. Nie ścigam się już. Trochę truchtam, trochę idę do poszczególnych punktów i podbijam chipa. Nigdzie się nie śpieszę. Punkty znajduję bez większych problemów, choć przyznać trzeba, że czytniki nie rzucają się w oczy i są ciekawie poustawiane. Trasa jest bardzo urozmaicona i zdradziecka: pełno ogrodzeń, boiska, jakieś płotki, ślepe uliczki. Można na tych 2,7 km wtopić wielokrotnie. Do mety dobiegam z czasem 41:19. Czterdzieści jeden minut robiłem 2,7 kilometra! Nieźle. Ta odległość była liczona zapewne w linii powietrznej, więc najkrótszymi ścieżkami będzie to pewnie ze 3,5 km. Sam musiałem zrobić co najmniej 5 km. Po dobiegnięciu na metę okazało się, że jestem niesklasyfikowany (DQ). Sczytujący chipa mówi mi, że pewnie podbiłem punkty nie w tej kolejności. Patrzę na wydruk wyglądający jak paragon. Na pierwszy rzut oka jest O.K. Wracam do sczytującego chipy, mówię, że u mnie jednak jest wszystko Ok. Mam przyjść jak się trochę rozluźni kolejka. Aaatam - już nie poszedłem. Co to za różnica czy będę NKL czy będę miał wynik 5 od końca na 66 osób, które ukończyły. Taki mam czas, że lepiej się nim nie chwalić. Koledzy ukończyli z wynikami w granicach 30 – 35 minut, ci mocniejsi w dwadzieścia parę minut, najlepsi w 16 minut. Ciekawostką i chyba sporą niespodzianką było chyba to, że faworyt - Piotr Parfianowicz, ubiegłoroczny mistrz Europy juniorów na dystansie klasycznym i sprinterskim (reklamowany nawet na mapie zawodów podpisem „Biegaj z mistrzem”) przybiegł drugi. Obiegł go znany coraz bardziej w naszym środowisku długodystansowy biegacz górski i „schodowy” - Piotr Łobodziński. Różnica na mecie wynosiła 10 sekund. Nie chciałbym za dużo prorokować, ale moim zdaniem Piotrek (rocznik 1985) to rodzący się duży talent w biegach długodystansowych górskich i innych podobnych. W przyszłości pewnie weźmie się za ultra i przypuszczam, że będzie w bardzo ścisłej czołówce. Chyba jeszcze nie raz o Nim usłyszymy.

Ja sam zawinąłem się z bazy zawodów jak najszybciej. Nie chciałem się tłumaczyć, dlaczego aż 41 minut. Mam nauczkę i lekcję. Pierwsza sprawa: nie zabierać Myo XP Belt na szybkie zawody. Druga sprawa: sprawdzić przed startem zapięcie chipa. Ogólnie zawody bardzo mi się spodobały. Dystans sugeruje, że to zawody dla przedszkolaków, ale to tylko pozory. Ukończenie takiego sprintu z kilkunastoma PK w dobrym czasie to naprawdę duże wyzwanie.

LINK do strony zawodów

2:59:59,60

2011-11-20T11:09:00.011+01:00

[6 Radomski Maraton Trzeźwości, Radom 6.11.2011]

Robisz połówkę czy całość? – pytam biegnącego od dłuższego czasu obok mnie niskiego lecz nieco starszego biegacza w koszulce „Azoty Tarnów”. Całość – odpowiada. Chyba zacząłem o kilka sekund za szybko na kilometrze i pod koniec za to beknę – zagaduję dalej. Kolega uśmiecha się tylko i bez słowa lecimy dalej. Trzymamy ostre jak na amatorów maratońskie tempo: około 4 minut na kilometr. Podświadomie wiem, że przesadziłem z tym optymistycznym tempem, ale jeszcze na razie czuję się dobrze. To dopiero pierwsza połowa. Kilka kilometrów dalej zacznę stopniowo puchnąć i zwalniać. „Azoty Tarnów” wyprzedzi mnie i ostatecznie dobiegnie jako trzeci w klasyfikacji generalnej.

Inny maraton

Radomski Maraton trzeźwości to impreza nietypowa. Przyzwyczailiśmy się, już, że jak miejski maraton to tysiące ludzi, oprawa z pompą, czarnoskórzy wymiatacze, trasa z atestem i po najciekawszych miejscach miasta. W Radomiu jest inaczej. Trasa wiedzie po aż dziesięciu pętlach długości około 4 kilometrów wokół zalewu Borki. Podłożem są głównie chodnikowe płyty, trochę asfaltu a nawet trochę drogi gruntowej. Brak jej atestu PZLA. Impreza odbywa się na przełomie jesieni i zimy niejako zamykając sezon maratoński w Polsce. Jest kameralna: w tym roku w maratonie oraz towarzyszącym mu półmarartonie i minimaratonie wystartowało łącznie około 400 osób i był to rekord frekwencji. Szczerze mówiąc wahałem się do końca, czy do Radomia jechać. Nie jestem miłośnikiem biegania po brukowych kostkach i po wielu pętlach. Strasznie to musi być nużące. Ponadto brak jest atestu: nawet jak nabiegam życiówkę to i tak nie będzie się ona oficjalnie liczyła. W końcu jednak postanowiłem wystartować. Oficjalnie tak trochę treningowo-przygodowo, tak naprawdę licząc na niezły wynik. Miałem ku temu podstawy: optymistycznie nastawił mnie ostatni bieg na 10 km w Kabatach gdzie na mecie byłem co do sekundy równo z życiówką. Ponadto impreza dostała w zeszłym roku „Filipidesa” od portalu maratonypolskie.pl. Jadę w takim razie zobaczyć, jak biega się w Radomiu.

Radomskie klimaty

Zanim jeszcze stanąłem na starcie czeka mnie kilka atrakcji. Gdy jadę do Radomia dowiaduję się od kolegi, że Radom wygrał ostatnio „konkurs” na najbardziej dołujące miasto w Polsce. Niezbyt to zaszyte miano, dawno w Radomiu nie byłem. Wychodząc z dworca nastawiam się na widok zapuszczonych kamieniczek obficie udekorowanych grafitti. Rzeczywiście, jest takich trochę. W autobusie jakiś młody chłopak zaczyna się chwalić wszem i wobec talentami wokalnymi. Nie wygląda na pijanego, nie jest też agresywny: ot, śpiewa sobie na cały autobus jakiś hip-hopowy kawałek tak, jak by miał słuchawki na uszach. Fałszuje przy tym okrutnie. Pasażerowie uśmiechają się patrząc po sobie. Wysiadam z autobusu przy Hali Sportowej Politechniki Radomskiej. Tu odbieramy pakiety startowe, tu jest też nasza noclegownia. Na miejscu jeszcze małe zamieszanie: wolontariusze uczą się, co i jak a za niedługo w sąsiedniej hali rozpocznie się mecz siatkarek I ligi kobiet. „Jadar AZS Politechnika Radom” (IV miejsce w tabeli) będzie podejmował „Siódemkę Legionovia Legionowo” (I miejsce w tabeli). W pierwszym momencie na mecz się nie wybierałem myśląc głównie o jutrzejszym maratonie. Potem jednak, gdy zobaczyłem te siatkarki krzątające się przy szatni stwierdziłem – idę. 2 godziny później siedziałem już na trybunach. Uczucie dla mnie trochę obce bo na mecze nie chadzam. Te bębny, hałas, trąbki, śpiewy, serpentyny rzucane na parkiet to zupełnie nie mój świat. Niemniej mecz był fajny. Gospodarze walczyli ofiarnie, ale ostatecznie przegrali z prowadzącymi w rankingu dziewczynami z Legionowa 1:3 [link do galerii z meczu]. Po meczu myślałem, że to już koniec atrakcji na dziś, ale gdy już leżałem w śpiworze pojawił się pewien znany bywalcom ulicznych biegów jegomość, co to lubi być gwiazdą i radykalnie oszczędza na butach. Najpierw na oczach zgromadzonej widowni udowadniał, jak potrafi wypić puszkę piwa w mniej niż 13 sekund. Wypił. Potem jeszcze część programu zatytułowana roboczo „opowiem wam kawał” i w końcu poszliśmy spać.

Bieg

Niedziela 9 rano. Stoimy na linii startu. Jest chłodno, kilka stopni na plusie ale słonecznie. Wiatr taki sobie. Po wystrzale startera biegniemy najpierw ścieżką nad brzegiem zalewu by zaraz potem skręcić ostro w prawo, w jakąś bramę. Potem trochę po ulicy, trochę po chodnikach, ostry zakręt i pojawiamy się z drugiej strony zalewu. Biegniemy wzdłuż w kierunku południowym, potem kilkaset metrów drogi gruntowej obok jakichś gospodarstw, kawałek chodnikiem, powrót nad zalew i wbiegamy na drewniany mostek. Wracamy na ścieżkę i kierujemy się w stronę bramki startowej. Mamy już za sobą ponad 4 kilometry, pierwsza z 10 pętli zaliczona. Początkowo jest dosyć tłoczno ale czterystuosobowa społeczność biegaczy dosyć szybko się rozciąga. Po chwili miejsca jest wystarczająco dla każdego. Sam biegnę dosyć szybko. By poprawić życiowy wynik powinienem biec tempem w okolicach 4:05-4:10 na kilometr. Ponosi mnie jednak i na podstawie tabliczek określających kilometry wiem, że biegnę w granicach 4 minut na kilometr. Stanowczo za szybko. Postanawiam jednak nie zwalniać. Wiem, że jest to zupełnie wbrew radom teoretyków i praktyków (pierwsza połowa powinna być minimalnie wolniejsza) ale chcę zobaczyć co będzie. Na ostatnim biegu na 10 km taka ryzykowna taktyka przyniosła niezłe rezultaty. Udaje mi się zatem utrzymać tempo około 4 minut na kilometr przez pierwsze kilka pętli. Przez następne pętle, w okolicach półmetka trochę zwalniam i biegnę 4:10-4:15 na kilometr. To jednak ciągle jest dobrze. Kryzys przychodzi na szóstym okrążeniu. Nie jest to nic gwałtownego ale powoli zwalniam do 4:20-4:30 na kilometr. Ostatnią pętlę biegnę gdzieś 4:37 na kilometr. Osłabłem i właśnie „przejadam” zapas, który zaoszczędziłem biegnąc za szybko I połowę. Na ostatnim okrążeniu wiem, że będę „na styk” w okolicach 3 godzin. Uda się? Nie uda? Gdzieś na ostatnich może 2 kilometrach wyprzedzają mnie dwaj biegacze. Lekką ręką oddaję zajmowaną pozycję, nie jestem aż tak zmęczony, po prostu brak mi motywacji do walki. Wbiegam na ostatnią prostą. Widzę już dmuchany baner mety, widzę też zegar. Patrzę jak odmierza sekundy. 2:59:51, 2:59:52. Na ostatnich metrach przyśpieszam kroku co by złamać trójkę. Wpadam na metę idealnie co do sekundy. Zegar pokazuje 2:59:59 brutto (2:59:57 netto). Wydruk z datasport podaje jeszcze dokładniejszy czas: 2:59:59 i 60 setnych sekundy! To mi się udało. Złamałem trójkę po raz drugi w życiu. Muszę przyznać, że nie byłem jakoś makabrycznie zmęczony. Był to dla mnie najlżejszy w wszystkich trzech „okołotrójkowych” maratonów, które dotychczas ukończyłem. Miejsce zająłem 13 w klasyfikacji generalnej i 8 w kategorii wiekowej M30. Byłem blisko wyższego miejsca bo z 11 w klasyfikacji przegrałem o 10 sekund a z 12 o 6 sekund. Tym poprzedzającym mnie biegaczem był z resztą Adam Jagieła, zeszłoroczny Mistrz Polski w biegu 24-godzinnym. Bieg wygrał Michał Zacharko z Zakopanego z wynikiem 2:40:21.

Zostanie wspomnienie

Radomski maraton to z mojego punktu widzenia impreza udana. Bieganie po chodnikach i liczne zakręty trochę męczą, brak atestu też nie jest zaletą ale poza tym biega się w Radomiu fajnie. Widać, że organizator się stara: była i gorąca herbata przed startem i na trasie, było i pasta party. Kto nie miał jak się dostać z noclegowni na start temu organizowano transport. Na mecie też był całkiem bogaty posiłek, plecak i pamiątkowa szklanka. Medal jest nietypowy, przypomina trochę znak drogowy ale ważne, że jest. Trasa nad zalewem Borki jest jak na miasto całkiem urokliwa. Dobrze, też, że organizator zdecydował się umieścić tabliczki po każdym kilometrze. Termin też jest moim zdaniem świetny, bo w początkach listopada nie trafimy już na upał a i nie jest jeszcze tak zimno. W tegorocznej edycji temperatura była idealna. Podsumowując: kto nie koniecznie chce robić życiówkę w maratonie na atestowanej trasie a chce się jeszcze pościgać na zakończenie sezonu powinien rozważyć Radom. Dodatkową pokusą jest możliwość zajęcia stosunkowo wysokiego miejsca gdyż dzięki kameralności biegu i niewielkim nagrodom konkurencja nie jest zbyt mocna (zwycięzcy kończą osiągając czasy mocnych amatorów).

P.S. Zdjęcie pierwsze Datasport.pl, plan trasy pochodzi ze strony maratonypolskie.pl

Guziec w końcu ukończony („Mały Modelarz” nr 5-6/94)

2011-11-11T08:35:00.004+01:00

Po wielu trudach ukończyłem ostatnio kolejny model kartonowy. Jest to amerykański samolot szturmowy A-10 Thunderbolt II. Został zaprojektowany jeszcze w czasach zimnej wojny. Układ Warszawski posiadał przewagę w liczbie broni pancernej stąd na wypadek przyszłego konfliktu Zachód potrzebował sprawnego „narzędzia” do niszczenia sowieckich zagonów pancernych chcących „wyzwolić” Europę spod panowania kapitalistów. Tak powstał samolot szturmowy A-10. Jest to samolot ciężki i ciężko się prowadzi. Z racji tego przez pilotów został przezwany „warthog” czyli guziec. Na 11 węzłach pod kadłubem i skrzydłami może przenosić ponad 7 ton wszelkiego typu uzbrojenia kierowanego i niekierowanego: bomby, rakiety i zasobniki. Jego bronią stałą jest zamontowane w przedniej części kadłuba potężne sześciolufowe działko GAU-8 Avenger kalibru 30 mm. Ma maksymalną szybkostrzelność teoretyczną 4200 strzałów na minutę. Strzela pociskami z rdzeniem ze zubożonego uranu, które w momencie powstania konstrukcji potrafiły rozerwać czołg z odległości kilku kilometrów. Samoloty A-10 weszły do uzbrojenia wojsk amerykańskich w 1976 roku. Swój chrzest bojowy przeszły na początku lat 90-tych biorąc udział w operacji „Pustynna Burza”.

Wykonany model kartonowy pochodzi z „Małego Modelarza” numer 5-6/94. Projektantem modelu jest Jacek Słowik. Autorowi model się udał: jest jak najbardziej sklejany, części do siebie pasują, w trakcie montażu nie natrafiłem na większe problemy spowodowane przez błąd projektanta. Może jedynie brakuje rysunku montażowego przedstawiającego podwozie główne. Niestety model jest duży i nie wystarczyło kartonu na zaprojektowanie uzbrojenia. Szkoda. Samolot sklejałem przez kilka lat, lecz z bardzo długimi przerwami (brak czasu). W tym czasie model zaliczył dwa „wypadki” spowodowane przez „nieznanych sprawców” grasujących w moim pokoju. Zgnieceniu uległy silniki i tylna część kadłuba. Oderwane zostały gondole podwozia i belki do podwieszania uzbrojenia. Niestety wydać to w efekcie końcowym. W pewnym momencie nawet zastanawiałem się czy kontynuować budowę. Nie lubię zostawiać rzeczy niedokończonych, więc model skończyłem. Ostatnie elementy sklejało się już coraz trudniej, gdyż karton zaczął się ze starości rozdwajać. Pokusiłem się o lekką waloryzację: w lewej gondoli podwozia głównego zamontowałem otwarty wlew paliwa. Wykonałem go na podstawie rysunków z czasopism i zdjęć dostępnych w Internecie. Wyszedł całkiem nieźle. Niestety fatalnie skleiłem owiewkę kabiny pilota. Ubrudziłem ją podczas klejenia a i kształt ma nie do końca taki jak powinna. Trudno. W sumie efekt wyszedł chyba zadowalający. Jak model wygląda można ocenić oglądając galerię [LINK].

Pozytywny wpływ rywalizacji

2011-10-22T18:37:00.005+02:00

[Grand Prix Warszawy - Bieg 6]

Jadę pobiegać dyszkę na Kabatach. Tak kontrolnie. Zrobić sobie tempowy trening na 10 km na trasie trailowej i zobaczyć, ile dam rady wyciągnąć. Będą biec też inni, więc będę miał sparingpartnerów. Start kosztuje 15 złotych. Nie majątek. Pogoda zapowiada się śliczna, jest sucho i chłodno, więc nie ma co się zastanawiać. Jadę.

Na miejscu przy metrze jest już tłum biegaczy. Stoi dmuchana bramka mety. Trasa tym razem jest inna, jeszcze nią nie biegłem. Podobno zmienili ją, gdyż w okolicach ulicy Moczydłowskiej, w lesie często robiło się bajoro. No zobaczymy, jak ta nowa trasa. Wśród zebranych biegaczy jest paru znajomych. Wśród nich jest i Petro (Piotrek Kłosowicz): ten, którego wynik 29 godzin i 45 minut był jeszcze niedawno polskim rekordem UTMB (166 km po górach dookoła Mont – Blanc). Jest mocnym biegaczem, który jednak z tego, co wiem niespecjalnie lubi rywalizację z ludźmi. Woli walczyć z trasą, z własnymi słabościami. Dziś jest jego debiut na 10 km. Życiówkę ma w kieszeni. Nie miałem jeszcze okazji ścigać się z Petro, ciekaw jestem, co pokaże na krótkim dystansie. Wraz z takimi myślami odzywa się we mnie pokusa rywalizacji. Dam radę dotrzymać kroku Petro? W każdym razie trzeba spróbować. Przed startem ustawiamy się w drugiej, trzeciej linii. Na początku będzie wąsko na ścieżce tuż obok lasu. Trzeba czym prędzej wywalczyć sobie dogodną pozycję.

Start! Początek tłumny i nerwowy. Usiłuję wyminąć tłum z lewej strony biegnąc skrajem pola. Tempo szybkie. Petro kilka kroków przede mną, biegnie za plecami jakiejś niskiej blondynki. Kurcze, chyba szybko biegniemy. Wbiegamy do lasu, jest już luźniej. Mijam tabliczkę z 1 kilometrem. Zegarek pokazuje 3:30. O rzesz cholera! To nie moje tempo na dychę! Chciałem się trzymać Petro i mnie poniosło. Powinienem biec co najmniej 15 sekund wolniej. Pewnie zaraz spuchnę. Postanawiam jednak dalej trzymać ostre tempo. A co, powiedziało się A to trzeba powiedzieć i B. Bieg i tak miał być eksperymentalny, testowy. Ciekawe czy spuchnę i kiedy. Na razie kierujemy się na zachód. Wyprzedzam kilka osób w tym i takich, którzy biegną szybko a na ścigantów zupełnie nie wyglądają. Stawka się rozciąga. Petro biegnący w 4 czy 5-osobowej grupie prowadzonej przez ową mocną blondynkę uciekł mi już z 50 metrów. Gonić nie dam rady, ale muszę jak najdłużej utrzymać mocne tempo. Nie ma już tabliczek z kilometrami, po kilku kilometrach jest nawrót. Czołówka wcale nie uciekła tak daleko. Po nawrocie ze zdziwieniem oglądam kilka twarzy biegaczy, których na zawodach zazwyczaj oglądałem z tyłu. Kurcze, naprawdę chyba szybko biegnę! Chyba ciągnę tempem na wynik 38-37 minut. W lesie skręcamy trochę na południe, trochę na wschód. Mijam biegnącego truchcikiem z naprzeciwka i niebiorącego udziału w zawodach Pawła Kotlarza. Grupa przede mną coraz bardziej się rozciąga. Petro jest coraz dalej, jacyś dwaj biegacze, którzy za nim biegną też. Raczej nikogo z nich nie dojdę. Na szczęście mi też nikt nie siedzi na plecach. Na ostatnich kilometrach prowadzących obok polanki z ogniskami i ścieżki zdrowia jest kilka pagórków. Chyba trochę zwolniłem, mam nadzieję, że nieznacznie. Wracamy już do mety, biegniemy skrajem lasu. Ostatnie paręset metrów i widać metę! Ciekawi mnie, jaki czas: czy jestem bliski życiówki? Jednak nie patrzę na zegarek, co będzie to będzie. Lekko przyśpieszam kroku i wpadam na metę. Dopiero wtedy patrzę na zegarek. 37:22! Kurcze, przecież ja mam dokładnie taką życiówkę! Gdybym wiedział, że biegnę na taki wynik, to bym może wypruł flaki na tych ostatnich paruset metrach i urwał kilkanaście sekund! A niech to!

Nie mam jeszcze oficjalnych wyników, nie wiem, które miałem miejsce. Gdy się pojawią uzupełnię wpis. W każdym razie zadowolony jestem bardzo. W taki oto sposób usiłując dotrzymać kroku koledze dałem z siebie więcej niż dałbym biegnąc trening tempowy. Otarłem się o życiówkę (na nieatestowanej trasie trzeba zaznaczyć) i nabiegałem drugi wynik w życiu. A Petro? Przybiegł na metę myślę, że około 10 miejsca, ze 100 – 200 metrów przede mną. Jednak mocny jest skubaniec. Blondynki, za którą się trzymał jednak nie wyprzedził. To jakaś bardzo mocna biegaczka startująca w biegach górskich. Uzyskał wynik pewnie 36 minut z hakiem. Rewelacyjny jak na debiut amatora.

Gratulacje Petro i dzięki za mobilizację (nieświadomą) do walki!

…..po kilku godzinach od napisania powyższego tekstu......

.......wysprzątaniu łazienki....

.......paru innych zajęciach…

No i mamy już wyniki na portalu maratończyk.pl Trójka najlepszych spośród 270 osób, które ukończyły to:

Tomasz Blados 32:44
Sebastian Polak 32:49
Marcin Kufel 33:23

Osoby które „obsmarowałem” w powyższym wpisie miały wyniki:

8. Stawczyk-Stelmach Dominika 36:29 (pierwsza wśród kobiet)

9. Krzysztof Rajzer 36:45

10. Piotrek Kłosowicz 36:54

11. Maciej Stefaniak 36:55

Ja sam przybiegłem na 12 miejscu z czasem 37:22. Szlag by trafił te sekundy! Kilkanaście sekund za mną, jako 13ty przybiegł… Wojciech Staszewski z "Gazety Wyborczej". Ogólnie bieg ukończyło 270 osób.

To był zaskakująco udany dla mnie bieg.

Mapa trasy pochodzi ze strony zawodów.

P.S. Link do krótkiego wywiadu z Dominiką Stawczyk-Stelmach [tutaj]

Herbatka z pigwą

2011-10-21T19:56:00.006+02:00

Ileż można biegać? W końcu się człowiek zmęczy i musi odpocząć. Wtedy po powrocie z chłodnego, wieczornego biegania do domu można zasiąść na przykład nad ciepłą herbatą z cytryną. A dlaczego zamiast popularnej cytryny nie wykorzystać pigwy? Ostatnio przypadkowo sąsiad zwrócił mi uwagę, że przed domem rosną pigwy a ja ich nie zbieram. Jakie pigwa ma zastosowanie? Można ją dodać do nalewek. Można też ją wykorzystać podobnie jak cytrynę: jako dodatek do herbaty. To pierwsze mnie nie interesowało, ale to drugie i owszem. Za radą życzliwego sąsiada pozbierałem akurat dojrzałą pigwę i wykorzystałem jako zastępczy dodatek do herbaty. Popijam taką herbatę z pigwą od kilku dni. Jak smakuje? Fajnie! Zawsze to jakaś odmiana od cytryny. Trzeba pamiętać, że umytą pigwę do herbaty wrzucamy pokrojoną na cienkie plasterki. Ma ona podobno dużo witaminy C, więc jeśli komuś zależy na leczniczych właściwościach dodatku nie powinien go wrzucać do wrzątku. Podobnie z resztą jak cytryny.

Owoce pigwy można zbierać właśnie teraz, jesienią. Trzeba zdążyć przed pierwszymi przymrozkami, bo one podobno zniszczą owoce.

Na zdrowie!

P.S. Gdy pisałem ten tekst, doczytałem się w Internecie, że można inaczej jeszcze przygotować pigwę do herbaty, bardziej profesjonalnie. Trzeba owoce po oczyszczeniu z pestek pokroić w plasterki, zmieszać z cukrem i umieścić w słoiku. Wtedy pigwa puści sok tworząc syrop. Słoiki z syropem z pigwy można pasteryzować, ale niekoniecznie. Herbatka z takim dodatkiem ponoć smakuje świetnie. Poniżej linki do prostego przepisu na herbatę z pigwą.

[link1] [link2]

Harpagan H-42: Dla mnie bardzo krótki

2011-10-16T20:02:00.021+02:00

Ci, co mnie trochę znają wiedzą, że gdy Pawłowi rajd od początku nie idzie i do tego dołoży się psia pogoda to potrafi się szybko i bezwstydnie wycofać. Pieszy maraton na orientację na 100 kilometrów Harpagan H-42, z którego właśnie wróciłem jest klasycznym przykładem takiej właśnie nieudanej imprezy Pawła.

Gdy dojeżdżam do Elbląga już widzę na polach pełno kałuż i błota, które z pewnością utrudnią życie zawodnikom. Do tego pola rzepy, które nieprzyjemnie kojarzą mi się z Nocną Masakrą z przed paru lat. Wtedy mokry i wyziębiony zszedłem z trasy około 70 kilometra. Następne dni odchorowałem w łóżku. Obecny Harpagan zapowiada się podobnie: zimny, błotnisty i deszczowy. Wcale nie mam ochoty brać w nim udziału. W bazie od niechcenia zbieram się do startu. Deszcz co chwila bębni w szyby sali gimnastycznej, która jest naszą noclegownią. O 21 wieczorem dostajemy mapy i ruszamy w trasę. Ja muszę jeszcze chwilę poczekać bo mojej mapy nie ma. Z niewielkim opóźnieniem ruszam za rzędem czołówek kierujących się do PK1. To powinna być prosta sprawa, wzgórze w lesie niedaleko miasta, 4 kilometry od bazy. Niestety już na dzień dobry mam problemy. Pełno błota, wody i śliskich ścieżek a ja i inni, którzy tłumnie wałęsają się z czołówkami po lesie nie możemy namierzyć lampionu. Próbuję się wycofać i namierzyć od pewnego punktu, ale mapa jest pewnie z lat 70-tych ubiegłego wieku, obok jest jakiś cmentarz, którego na mapie nie ma. Szata roślinna też się nie zgadza. Trzeba się orientować według rzeźby i cieków. Zaraz za cmentarzem, w lesie pełnym jarów i pagórków powinien być punkt. Szukam go już sporo czasu. Pewnie faworyci (Michał Jędroszkowiak i Andrzej Buchajewicz) dobiegają już do PK2. Wałęsam się dalej po tych krzakach coraz bardziej zniechęcony. A może by się tak wycofać? Albo zrobić tylko 1 pętlę? Takie myśli zaczynają mi chodzić po głowie. W pewnym momencie wśród tłumu amatorów krążących po lesie z czołówkami spotykam Andrzeja i Michała. A jednak! Skoro najlepsi też mają problem z jedynką to chyba rzeczywiście jest trudny. Gdzieś się rozdzielamy, potem znowu spotykamy. W którymś momencie chłopcy twierdzą, że wiedzą gdzie jest punkt. Wyłączam wtedy mózg i kierowany instynktem stadnym biegnę za nimi. Po przeskoczeniu kilku jarów, wspięciu się na śliskie, błotniste pagórki, potknięciu o wystające korzenie znajdujemy w końcu punkt. Po jakiejś godzinie dwadzieścia od startu i 4 kilometry od bazy. Nieźle. Piękna wtopa na początek. Rozdzielam się z chłopakami i truchtam w stronę PK2. W lesie pali się pełno lampek, wygląda to jak cmentarz nocą podczas „święta zmarłych”, które już niedługo. Mijam niekończące się gromady piechurów. Ależ dużo ludzi wyprzedziło nas biegaczy! Dwójka ustawiona jest łatwo i wchodzi bez problemów. Co chwila jednak pada i szczerze mówiąc nie mam ochoty kontynuować tej taplaniny w błocie. Już wiem, że niewielu tę imprezę ukończy a czasy zwycięzców też imponujące nie będą. Przy moim defetystycznym nastawieniu wystarczy iskra bym zawrócił. Taka „iskra” pojawia się w drodze na PK3. Za wsią Ogrodniki, gdzieś na 15 kilometrze trasy wchodzę w polną drogę, która powinna prosto prowadzić do kolejnej wsi. Tymczasem droga się kończy, pojawiają się jakieś gospodarstwa. Za nimi pola i łąki. Wchodzę w nie i gubię się po raz drugi. Eeetam, mam już dosyć padającego co chwila deszczu i „antycznej” mapy. Wycofuję się w stronę najbliższej ulicy, po kilku kilometrach łapię stopa, który podwozi mnie do Elbląga. O 1 w nocy jestem w bazie. Zszedłem z trasy zanim zdążyłem się porządnie zmęczyć. Niestety, to moje drugie podejście do Harpagana i drugie nieudane. Na tytuł „Harpagana” będę musiał jeszcze kiedyś zapracować.

Wyniki pierwszej trójki z trasy pieszej:

1. Michał Jędroszkowiak 16:00:34

2. Andrzej Buchajewicz 16:06:31

3. Zenon Lulek 20:27:15

Ukończyło trasę 10 osób z 405 zgłoszonych. Olbrzymia większość w ogóle nie wyszła na drugą pętlę. Gratulacje dla Harpaganów!

Niedoszły Harpagan w muzeum

Następnego dnia postanowiłem wykorzystać pobyt w Elblągu tak, by wyjazd na Harpagana nie okazał się całkowicie nieudany. W sobotę rano udałem się do Muzeum Archeologiczno-Historycznego w Elblągu. Na szczęście było otwarte od ósmej. Z legitymacją muzealnika wstęp jest bezpłatny stąd tym chętniej zostawiwszy plecak rzuciłem się do zwiedzania. Na salach wystawowych rozproszonych w dwóch budynkach dostępnych jest kilka wystaw. Mnie zainteresowały w pierwszej kolejności te najstarsze. Pierwsza z nich: „Truso- nadmorskie emporium” poświęcona jest osadzie średniowiecznej odkrytej w Janowie Pomorskim, kilka kilometrów od Elbląga. W wyniku badań okazało się, że przypuszczalnie jest to Truso – skandynawska osada handlowa o której wspomina angielski król Alfred Wielki (872-899) w jednej ze swoich ksiąg. Badania archeologiczne potwierdziły istnienie w Janowie Pomorskim nad jeziorem Dróżno osady rzemieślniczo - handlowej datowanej na IX wiek. Znalezione zabytki obrazują rozwój różnych gałęzi rzemiosła (rogownictwo, bursztyniarstwo, szklarstwo, metalurgia, garncarstwo, ciesielstwo) i handlu oraz technikę budowy łodzi (odkryto m.in. wrakowisko łodzi). Najprawdopodobniej jest to rzeczywiście owe Truso o którym wspominał angielski król. Poniżej kilka zdjęć z sali wystawowej.

Model fragmentu osady Truso

Średniowiecze łyżwy

Bursztynowe pionki do gry hnefatafl (tzw. "szachy Wikingów")

Druga ciekawa wystawa to „Historia gocka”. Obrazuje ona kulturę materialną plemienia Gotów którzy w czasach Chrystusa przywędrowali ze Skandynawii na nasze Pomorze i po jakimś czasie wywędrowali w kierunku nadczarnomorskich stepów. Pozostałości po Gotach oraz bliskim im Gepidach są u nas identyfikowane a archeologiczną kulturą: kulturą wielbarską. Duża część zabytków przedstawionych na wystawie pochodzi z bogatych grobów pełnych drogiego i importowanego wyposażenia. Poniżej kilka zdjęć zabytków z wyposażenia grobowego.

Branzolety: wężykowata (z lewej) i żmijowata (z prawej)

Zapinki kuszowate

Zestaw do picia wina

Drogie, importowane pucharki do wina z grobu "księżniczki"

Inne wystawy w elbląskim muzeum także są ciekawe. Jedna z nich pokazuje znaleziska z samego Elbląga. Miasto jest bardzo stare bo zostało założone w 1237 roku przez Krzyżaków. W czasie II Wojny Światowej stare miasto zostało doszczętnie zniszczone co było wielkim nieszczęściem dla mieszkańców ale manną z nieba dla archeologów. Dlaczego? Dlatego, że w przypadku starych miast takich jak np. Kraków bardzo trudno jest badać pozostałości najstarszej zabudowy gdyż w tym miejscu stoją nadal używane i zamieszkane budynki. Nie można zburzyć kamienicy, by zobaczyć, co jest pod nią. W przypadku Elbląga problem był rozwiązany: wystarczyło usunąć gruzowiska i przed ponowną zabudową dokładnie przebadać teren. Dzięki temu udało się odkryć i zadokumentować wiele znalezisk obrazujących życie mieszkańców Elbląga w średniowieczu i epoce nowożytnej. Poniżej kilka zdjęć z wystawy.

Dawny termofor

Aptekarskie gadżety

Inne wystawy dostępne do obejrzenia w Muzeum Archeologiczno-Historycznym w Elblągu to wystawa sztuki ludowej i nieprofesjonalnej (część obrazków naprawdę fajna!), wystawa ceramiki kadyńskiej (manufaktura ceramiczna z początków XX w.), kolekcja mebli nowożytnych, wyrobów złotniczych i konwisarskich. Poniżej kilka zdjęć z pozostałych wystaw.

Obrazek ludowy

Rzeźba ludowa

Rodzaje wiatru

Ceramika kadyńska

Po spędzeniu 2 godzin w elbląskim muzeum pojechałem do Malborka, gdzie spędziłem kolejne 2 godziny w Muzeum Zamkowym. Szczerze mówiąc nie zrobiło ono na mnie takiego wrażenia jak się spodziewałem. Może dlatego, że byłem tam drugi raz. Oprócz imponującej architektury (w znacznej części zresztą rekonstrukcji – zamek został bardzo zniszczony w trakcie II Wojny Światowej) niewiele ciekawego zobaczyłem. Poszczególne wystawy poukrywane są w zamkowych komnatach i mam wrażenie, że nie dysponując Audio Guide’m lub przewodnikiem trudno do nich trafić. Ja na przykład szukałem zbrojowni i jakoś jej nie znalazłem choć wiem prawie na bank, że jest. W miarę ciekawa choć niewielka była pokazywana tuż przy zamku wystawa machin oblężniczych. Poniżej kilka zdjęć z Malborka.

Malbork

Machiny oblężnicze

XII Bieg Sobiborski

2011-10-13T22:19:00.005+02:00

Jest sobotni poranek. Chłodno. Przechadzam się po lesie zaczynając rozgrzewkę. O zbliżającym się biegu myślę niewiele, bardziej o przygnębiającym miejscu w którym jestem. To tu, w Sobiborze hitlerowcy zorganizowali obóz zagłady w którym z pomocą ukraińskich strażników wymordowali 250 tysięcy Żydów i około 1000 Polaków. Dziś stosunkowo niewiele jest śladów po tej tragedii. W głębi lasu stoi mauzoleum w kształcie dużego kopca, jest aleja pamięci z wypisanymi nazwiskami bądź grupami osób pomordowanych i malutkie muzeum na którego finansowanie zabrakło podobno ostatnio pieniędzy. Jedną z form upamiętnienia historii z przed 68 lat jest organizowany od kilkunastu lat Bieg Sobiborski. Jego trasa liczy 12,83 km, prowadzi z Sobiboru do pobliskiego miasteczka Włodawy. Właśnie biorę w nim udział po raz trzeci. Kilka szybkich, przedstartowych przebieżek i kieruję się w stronę linii startu. Jeszcze tylko symboliczne złożenie kwiatów pod pomnikiem pomordowanych, dwa słowa od przedstawicieli władz i chwilę później startujemy.

Początek jak to początek: najważniejsze to byle nie za szybko. Garmina nie mam więc biegnę na czuja: ma być mocno ale nie za mocno. Z asfaltu skręcamy w leśną drogę gruntową którą pobiegniemy kilka kilometrów. Mijam pierwszą tabliczkę, na zegarku 3:46. O proszę, ładnie tak lekko mi się biegnie a tempo całkiem niezłe. Ostatnio mało trenowałem, miałem przerwę spowodowaną chorobą i powinienem być w gorszej formie. Nie zdążyłem się jednak nacieszyć dobrym tempem gdy dobiegając do drugiej tabliczki widzę na zegarku 4:58. No tak, to nie ja mam tempo dobre tylko tabliczki z oznaczeniami kilometrów ustawione są bardzo orientacyjnie. Nie ma co się nimi sugerować. Zaczynam teraz mniej patrzeć na czas a bardziej na zajmowaną pozycję. Wybiegłem gdzieś na 10 pozycji na 53 zawodników, którzy dobiegną do mety. Po pierwszych 2 kilometrach przesunąłem się na 7 pozycję. Prowadzi trzyosobowa czołówka. Za nimi biegnie jeszcze jedna trzyosobowa grupa. Ach, jak by ich tak dojść. Około 6 kilometra wybiegamy z lasu na asfalt. Mijam punkt z wodą nic nie pijąc. Szkoda czasu. W drugiej połowie dystansu poprzedzająca mnie trzyosobowa grupa zaczyna się dzielić. Dzięki temu doganiam ostatniego z grupy który wyraźnie spuchł. Wskakuję na 6 pozycję i łakomym wzrokiem spoglądam na młodego chłopaka który także zdaje się zwalniać. Może i jego uda się łyknąć? Dochodzę go w końcu w wiosce przed Włodawą. Ten ogląda się za siebie, widzi mnie i wióra do przodu! Niestety nie mam sił go gonić. Tempo mam słabe. Jeśli wierzyć tabliczce z oznaczeniem 10 kilometra to nawet nie złamałem 40 minut. Marność i lipa. Na szczęście nikt mi nie dyszy na plecach to przynajmniej bezstresowo mi się biegnie. Dobiegam w końcu do Włodawy. To już końcówka. Jeszcze podbieg w okolicach rynku i został z kilometr do stadionu. Wbiegam na metę na 6 pozycji, jakieś 100 metrów za poprzedzającym mnie chłopakiem, którego miałem chrapkę łyknąć. Czas 50:45. Najgorszy jaki tu uzyskałem w ostatnich 3 latach. Cóż, mało się trenuje to nie ma co być naiwnym i spodziewać się dobrych rezultatów. Zwycięzca, młody wysoki chłopak (nomen omen nazywa się Dawid Wysokiński) miał czas 45:45. Nie jest to super czas i poziom w tym biegu nie był bardzo wysoki. Nagród finansowych nie było (wpisowego także) więc nie przyjechali goście zza wschodniej granicy. Wystarczy być mocnym amatorem biegającym dychę w 35-36 minut by w Sobiborze powalczyć o pudło.

Autor zdjęć: Kamaja

[link do relacji z XI Biegu Sobiborskiego 2010]

[link do relacji z X Biegu Sobiborskiego 2009]

P.S. W Biegu Sobiborskim zrobiłem sobie świetny trening i przetestowałem możliwości. Upewniłem się, że jestem w gorszej formie niż przed rokiem. Stąd zrezygnowałem z udziału w Supermaratonie w Kaliszu i walce w Mistrzostwach Polski w biegu na 100 km. Jutro jadę za to na Harpagana do Elbląga. Trasa liczy podobnie jak w Kaliszu 100 km ale na orientację i po terenie. Jest to z mojego punktu widzenia mniej zobowiązująca impreza niż Kalisz. Wygrać nie wygram i nawet nie wiem czy dotrę do mety ale to zawody na orientację więc mam nadzieję, że przynajmniej będzie przygodowo.

I za rok znowu zającem być…

2011-10-02T10:43:00.011+02:00

I 33 Maraton Warszawski za nami. Rekordowa frekwencja (4157 osób wystartowało, 4051 ukończyło w limicie) i rekordowy wynik (29-letni Kenijczyk John Sammy Kibet uzyskał czas 2:08:17 co jest najlepszym wynikiem uzyskanym kiedykolwiek na maratonie w Polsce) sprawią, że na pewno przejdzie on do historii.

Ja sam po raz drugi bawiłem się w pacemakera, znowu prowadziłem grupę na niewymagający wynik 4 godziny, 30 minut. Drugim zającem był Marcin Kargol. Nie będę się zbytnio rozwodził o tym, co się działo na trasie, bo działo się niewiele. Biegliśmy od początku sporą grupką, starając się utrzymać zaplanowane tempo 6:20 na kilometr. Ze startu mieliśmy do nadrobienia około 2 minuty gdyż tyle czasu minęło, zanim od strzału startera nasza grupa przekroczyła linię startu (biegliśmy na czas brutto). Powinniśmy, zatem na każdym kilometrze nadrabiać kilka sekund z planowanego tempa. W praktyce wyszło chyba nieźle, może na początku lekko szarpaliśmy próbując wyczuć tempo. Na szczęście Marcin miał Garmina pokazującego prędkość na bieżąco, dzięki czemu utrzymanie zaplanowanej szybkości nie stanowiło problemu [tu link do odczytu z Garmina Marcina]. Gdy za bardzo wyrywałem do przodu partner czujnie mnie stopował. W sumie dobrze nam się współpracowało. Jakie wyszły międzyczasy w stosunku do planów? Według tabeli powinniśmy mijać 10 kilometr w 1:03:59, według wyników byliśmy tam 1:05:22. Mieliśmy zatem jeszcze półtorej minuty do nadrobienia. Na półmetku powinniśmy być w 2:15:00, byliśmy w 2:15:36. 30-ty i 40-ty kilometr mijaliśmy z dokładnością co do minuty. Na metę wpadłem z czasem 4:29:50 brutto (4:27:38 netto), takim samym jak w zeszłym roku. Miejsce 2448 wśród mężczyzn, 473 w kategorii M 31. Miejsce i czas nie mają jednak znaczenia. Dla mnie był to po prostu długi trening, podczas którego mogłem sobie bezpłatnie przebiec maraton i jednocześnie komuś pomóc. Same plusy, więc warto było wziąć udział.

Trasa maratonu w tym roku była nowa. W związku z wielkimi wykopkami przed Euro 2012 była poprowadzona tylko po lewobrzeżnej części Warszawy, bardziej na obrzeżach i bardziej na południe. Najdalej na północ wysuniętym fragmentem było rondo de Gaulle’a, na południe dobrze mi znany Las Kabacki. Nie było mostów, ale przebiegaliśmy się po Łazienkach Królewskich. Pogoda dopisała, było cały czas słonecznie i ciepło. Do jedzenia serwowano tylko banany i żałowałem, że nie wziąłem jak w zeszłym roku kilku batoników by poratować siebie lub słabnących towarzyszy. Niestety zapomniałem. Na ostatnich 12 kilometrach „grałem” kelnera: serwowałem wodę do polewania i do picia. Problemów pokonaniem dystansu żadnych nie miałem. Przebiegłem to na luzaku, co po dosyć długim czasie nieróbstwa spowodowanego rwą kulszową bardzo cieszy. Marcin też spokojnie przebiegł, choć na dwa kilometry przed metą dopadły go jakieś skurcze i musiał na chwilę przystanąć. Chwilę później dogonił jednak, naszą grupę i na metę wbiegliśmy razem.

33 Maraton Warszawski okiem pacemakera

Na trasę zabrałem kamerkę GoPro Hero Wide. Używałem jej, ale tylko do połowy. Po półmetku wyczerpały mi się akumulatorki i niestety film z trasy dużo na tym stracił. Kilka scenek z I połowy można jednak zobaczyć, wrzuciłem film na You Tube, jest powyżej.

Zdjęcia: Kasia Drosio

Kamerka GoPro Hero Wide - test

2011-09-24T20:48:00.011+02:00

Wiosną ponad 2 lata temu, kupiłem sobie zabawkę: kamerę do sportów ekstremalnych: GoPro Hero Wide. Kamera wyglądała na stosunkowo małą i lekką a próbki filmów dostępnych w Internecie wyglądały zachęcająco. Szykowałem się wtedy do Biegu Rzeźnika i pomyślałem, że fajnie byłoby nagrać niezapomniane momenty, których na trasie zapewne trochę będzie. Oczywiście kupiłem ją nie tylko na Bieg Rzeźnika. Wcześniej bardzo często żałowałem, że na biegach, zwłaszcza tych terenowych i na orientację są różne świetne sytuacje a ja nie mogę ich jakoś utrwalić. Mogę je zachować tylko w formie relacji pisanej, co nota bene od kilku lat robię, ale słowo nie odda przecież wszystkiego. Ach, jakby można było jeszcze ubogacić relację filmem obrazującym różne karkołomne przeprawy, wspinaczki, pościgi, wschody słońca, dramatyczne momenty – to byłoby coś.

Z taką to myślą zakupiłem za prawie 900 zł kamerę GoPro Hero Wide. Kamerka przyszła, zabrałem się za jej montowanie, przymierzanie, próbowanie i …. nie byłem zadowolony. Zniechęciła mnie waga. 167 gram to niby nie dużo ale mieć to na głowie i biec przez 100 km to robi dużą różnicę. Poza tym wielkość. Pomimo wszystko kamera w wodoszczelnej obudowie jest trochę duża. Pewnie nie ma to specjalnie znaczenia, jeśli ktoś chce ją zamontować do motocykla, samochodu czy roweru, ale podczas biegania – a do tego ją głównie kupiłem – waga i wielkość to decydujące parametry. Pobiegałem z nią chwilę i odkryłem jeszcze jeden szkopuł: baterie wyczerpywały się bardzo szybko. Stanowczo za szybko. A miała podobno nagrywać prawie godzinne filmy. Zniechęcony rzuciłem kamerę w kąt i na Rzeźnika oczywiście nie zabrałem. Potem o niej zapomniałem.

Trucht z kamerką po warszawskich ścieżkach

Ostatnio jeden z kolegów pytał o ten sprzęt rozważając, czy go nie zabrać na zawody. Odkurzyłem, więc mój nietrafiony zakup, zacząłem znowu testować, nagrałem nawet poglądowe filmy z treningu. Wczytałem się też głębiej w instrukcję i odkryłem, że krótki czas nagrywania filmów wynikał z mojego błędu: do zasilania nie można używać baterii alkalicznych tylko akumulatorków. Ja oczywiście zainstalowałem alkaliczne i stąd problemy. Kamerą bawiłem się ostatnio przez czas jakiś, poniżej zamieszczam jej krótką recenzję.

Najpierw trochę danych technicznych. Kamera według specyfikacji waży 167 gram w wodoszczelnej obudowie. Nie ważyłem jej, ale jeśli się nie mylę razem z akumulatorkami i mocowaniem na głowie waga przekracza 200 gram. Dużo. W środku ma zainstalowaną 5-megapikselową matrycę i szerokokątny obiektyw. Można do niej założyć maksymalnie 2-gigową kartę SD, na którą zmieści się łącznie 56 minut filmu (512 x 384). Zasilana jest z dwóch małych paluszków AAA. Oprócz nagrywania filmów kamera GoPro ma też możliwość wykonywania zdjęć. Mamy tu kilka opcji. Możemy robić zdjęcie w każdym momencie, gdy naciśniemy przycisk. Możemy ustawić opcję samowyzwalacza: kamera zrobi zdjęcie w 10 sekund od momentu wciśnięcia przycisku. Inna opcja to zdjęcia wykonywane automatycznie, co 2 sekundy. Na dwugigową kartę wchodzi około 1940 takich zdjęć. Można ponadto ustawić opcję wykonywania trzech zdjęć pod rząd. Zdjęcia można też kasować. Wszystkie lub te ostatnie. Nagrane filmy lub zdjęcia przenosimy na karcie lub przesyłamy kablem na komputer. GoPro Hero Wide współpracuje z systemami operacyjnymi od Windowsa ME w górę. Obsługuje też Mac’a. W skład zestawu oprócz kamery i kabli wchodzą specjalne mocowania umożliwiające montaż do kierownicy, kasku, deski surfingowej itp.

Tyle danych technicznych. Teraz uwagi o poszczególnych cechach GoPro Hero Wide. Zajmijmy się najpierw sprawą obsługi. Kamerka ma tylko dwa przyciski, jeden niewielki wyświetlacz i lampkę, która daje sygnał, czy sprzęt pracuje czy nie. Włączenie nagrywania sygnalizowane jest lampką i sygnałem dźwiękowym. Inny sygnał słychać, gdy nagrywanie wyłączamy. Z punktu widzenia użytkownika obsługa wygląda prosto. Gdy jednak kamera jest w obudowie i mamy ją na głowie to wciskając przycisk nie słyszę, czy jest to dźwięk włączenia pracy kamery, czy wyłączenia. Stąd nagrywając dużo krótkich ujęć mogę się w końcu pogubić i wyłączać nagrywanie w momencie, gdy chcę je włączyć. Jest to pewna niedogodność.

Druga sprawa: dźwięk. Jego jakość możemy ustawić jako wysoką lub niską. Na niskiej i w obudowie nie słychać nic. W przypadku montowania ostatecznej wersji filmu trzeba do tego dołożyć jakąś ścieżkę dźwiękową. Gdy kamera jest w obudowie i jakość dźwięku jest wysoka słychać głos, ale bardzo cicho. Może można to jakoś podkręcić podczas obróbki w komputerze, ale pomimo wszystko jest to dalekie od oczekiwań. Dopiero, gdy wyjmiemy kamerę z obudowy dźwięk przez nią nagrywany jest poprawny. Cóż z tego skoro prawie zawsze używamy jej w obudowie. Poniżej film z testów dźwięku.

Sprawa trzecia: obraz. Moja kamera dysponuje obiektywem w wersji szerokokątnej. Dzięki temu obejmuje więcej, ale obraz jest mocno „zbeczkowany”. Coś za coś. Dziś chyba wybrałbym jednak węższy zasięg obrazu ale bardziej naturalny. Jakość nagranego filmu jest taka sobie. Słaba ale trzeba pamiętać, że moja kamera ma już ponad dwa lata. Postęp w technice elektronicznej pędzi w szalonym tempie, dziś są dostępne kamery GoPro nagrywające obraz w jakości HD. To duża różnica. Z resztą zobaczcie sami na stronie producenta. Niestety, kamera GoPro Hero nie ma możliwości nagrywania obrazu nocą.

Zdjęcie wykonane kamerką GoPro Hero Wide

Sprawa czwarta: czas pracy. Tu jest w miarę O.K. godzina filmu jest przynajmniej do moich potrzeb zupełnie wystarczająca. Zwykle i tak nagrywam scenki nieprzekraczające minuty stąd możliwości kamery GoPro Hero zupełnie mi odpowiadają.

Sprawa piąta, najważniejsza. Waga i wielkość. Tu jest źle. Źle jak dla biegacza, bo dla kogoś uprawiającego np. sporty motorowe problemu nie będzie. Ja jednak jestem głównie biegaczem i moim zdaniem taka waga i objętość są dla biegaczy startujących na wynik nie do zaakceptowania.

Podsumowując: kamera GoPro Hero to ciekawa zabawka jednak moim zdaniem raczej nie dla biegaczy. Owszem, można ją zabrać na bieg, w którym nie zależy nam na wyniku. Biegniemy by przebiec, obejrzeć trasę, potrenować lub towarzysko. Wtedy pomysł zabrania kamery może nie być zły. Jakość obrazu współcześnie produkowanych kamer HD jest w zupełności wystarczająca. Wielka szkoda, że GoPro nie ma opcji noktowizji. Na setkach czy też biegach górskich zaczynających się jeszcze nocą jest to sprawa bardzo istotna. Dziś nie wydałbym tych dziewięciu stów na kamerę GoPro Hero. To jeszcze nie ta technika. Proponuję poczekać, aż jakość dźwięku i obrazu w parze z wielkością i wagą kamery będą do zaakceptowania dla biegaczy. To, co jest dostępne obecnie, jest za duże i ciężkie. Na razie może lepiej zadowolić się telefonem z możliwością nagrywania dobrych filmów i wykonywania zdjęć. Z telefonem przynajmniej nie ma bólu, że niepotrzebnie się obciążamy, ponieważ często jest wymagany jako obowiązkowe wyposażenie. Ja skoro kamerę już mam to nie zamierzam się jej wyzbywać. Może czasem nakręcę film z biegu, którego nie biegłem na wynik, może czasem zabiorę na trening w fajnym miejscu. Może kiedyś zamontuję do jakiegoś pojazdu, pójdę się po wspinać na ściankę czy zabiorę na nurkowanie. W takich zastosowaniach powinna się sprawdzić.

p.s. Przeglądałem ostatnio pewien dziennik, którego normalnie nie kupuję i przypadkowo znalazłem tam informację o kamerce Looxcie. Malutka, mocuje się ją za uchem jak Bluetooth i nagrywa podobno aż 5 godzin filmu. Może coś takiego byłoby ciekawą alternatywą?

Przerwa techniczna

2011-09-13T21:11:00.007+02:00

Trochę teraz posmęcę. Jest źle. Na II Rajdzie Konwalii załapałem prawdopodobnie rwę kulszową (u lekarza nie byłem), przez co ledwo chodziłem i praktycznie nie biegałem przez pierwsze trzy tygodnie sierpnia. W sierpniu przebiegłem około 80 kilometrów, co jest najniższym moim wynikiem od długiego czasu. Przez tę nieplanowaną przerwę przepadł mi I Bieg Po-lesie oraz co gorsza Bieg 7 Dolin w Krynicy, który miałem już opłacony. Obecnie od kilku dni zaczynam regularnie biegać, ale raczej spokojnie i 2/3 dawnego dystansu.

Muszę z drugiej strony przyznać, że poczułem się zmęczony tym wszystkim, może trochę wypalony. Od paru miesięcy mieszkam w centrum Warszawy, do biegania mam Agrykolę i park Łazienki Królewskie. Trochę mało tu miejsca, sporo asfaltu, betonu. Jakoś nie chciało mi się po tym biegać, zmęczony się czułem i ta nieplanowana przerwa po Rajdzie Konwalii nawet mi była na rękę.

Przyznam się do jeszcze jednego. Otóż parę tygodni przed chorobą próbowałem eksperymentalnie trenować 2 x dziennie, biegając z pracy i do pracy z plecakiem. Podobnie jak Maciej Więcek, który jest obecnie jednym z mistrzów terenowego ultradystansu w Polsce. Niestety to chyba nie dla mnie. Coś mnie zaczęło boleć to w kolanie, to w biodrze. Jednak asfalt 2 x dziennie + plecak na plecach to duże obciążenie i przy mojej wadze chyba zbyt niebezpieczne i zbyt ryzykowne. Boję się. Odpuszczam sobie ten eksperyment i wracam do starego systemu jednego treningu dziennie w większości po miękkiej nawierzchni.

Teraz staram się jakoś pozbierać i w miarę regularnie aczkolwiek spokojnie trenować. Za niecałe 2 tygodnie jest 33 Maraton Warszawski, w którym będę jednym z pacemakerów prowadzących grupę na wynik 4 godziny 30 minut. Tak jak w zeszłym roku. To wolniutkie tempo, więc mam nadzieję, że jakoś dam radę to przetruchtać. W zasadzie nie boję się dystansu tylko, że mi się rwa kulszowa odezwie. Czasem ją jeszcze czuję, gdy mocniej pobiegam.

Trafiła się, więc w moim bieganiu "przerwa techniczna". Na razie wypadam z biegowego „interesu”, mam nadzieję, że tylko na jakiś czas. Formy nie ma i na razie nie będzie, więc na zawody się nie palę. Nie pojechałem do Krynicy, nie pojadę pewnie też do Kalisza na Mistrzostwa Polski w biegu na 100 km bo też nie będzie po co. Może coś w listopadzie? Może w grudniu? A może wcześniej coś zupełnie rekreacyjnie tak jak Maraton Warszawski? Zobaczymy. Niestety zbliża się zima i będą mi coraz wcześniej zamykać Łazienki. Wtedy już zostanie tylko asfalt, stadion na Agrykoli lub dojazd autobusem i metrem na Kabaty. Obawiam się, że nie będę miał zacięcia do solidnego trenowania w takich warunkach.

p.s. żeby już tak nie smęcić do końca opowiem przygodę z mojego ostatniego biegania po parku. Otóż podczas wieczornego biegania po Łazienkach Królewskich spotkałem... lisy. Widziałem tam już wcześniej pawie, wszelkie inne ptactwo, wiewiórki ale lisów się nie spodziewałem. W środku Warszawy? I to jeszcze jakieś oswojone były, bardzo niemrawo uciekały ze ścieżki. Zastanawia mnie, czy one czasem nie polują na to wszelkie ptactwo, które w parku ma schronienie. W każdym razie widok niecodzienny i bardzo ciekawy:)

Bieganie, kajakowanie i obolały tyłek

2011-08-18T17:22:00.006+02:00

W końcu lipca wziąłem udział w II Rajdzie Konwalii. Trasa „extreme” liczyła około 100 kilometrów i składała się z biegu na orientację + 7 km pływania kajakiem. Ukończyłem w niecałe 16 godzin. Zająłem wysokie, drugie miejsce, ale to dlatego, że startowało tylko kilkanaście osób. Spośród zawodników z czołówki przyjechał tylko Michał Jędroszkowiak który wygrał ze mną o 2,5 godziny. Rajd był bardzo fajny, pomimo że mokry. Zwłaszcza kajaki były ciekawym doświadczeniem. Niestety doprawiłem się na nich tak, że od 3 tygodni nie trenuję. Przewiałem plecy, korzonki czy coś takiego (rwa kulszowa?). Na szczęście już chyba wydobrzałem i mam nadzieję niedługo wrócić do treningu. Relację z rajdu zamieścił portal napieraj.pl. Chętnych do poczytania zapraszam.

Zdjęcie powyżej pochodzi z galerii klubu Azymut Mochy. Link do pozostałych zdjęć z zawodów tutaj: [cz1] i [cz2]

Buty HOKA – pierwsze wrażenie

2011-08-17T20:29:00.005+02:00

Niedawno byłem w szwajcarskim Verbier gdzie ukończyłem ultradystansowy bieg górski „Trail Verbier – St. Bernard” (110 km) [relacja]. Na targach poprzedzających start miałem okazję przymierzyć się do nietypowych biegowych butów terenowych francuskiej firmy HOKA. Poniżej o nich słów kilka.

Buty miałem okazję założyć i pobiegać sobie po okolicy. Z wielką chęcią i ciekawością się za to zabrałem gdyż wyglądały bardzo oryginalnie (strasznie gruba podeszwa!) i ciekaw byłem wrażeń. Zanim jednak to zrobiłem wysłuchałem, co ma do powiedzenia przedstawiciel firmy, który – a jak że by inaczej – zachwalał produkt na wszelkie możliwe sposoby. Jak mniej więcej wyglądała rozmowa? Sprzedawca twierdził - a było to też widać - że but ma dużo więcej amortyzującej pianki EVA niż typowe buty (w innej recenzji wyczytałem, że aż 2,5 x więcej) przez to chroni świetnie nogi podczas biegania po górach. Zwłaszcza na zbiegach. Rzeczywiście, patrząc na but można w to uwierzyć. No dobra – myślę zdroworozsądkowo – jak dużo pianki tam napchamy pod stopę to wtedy stopa jest wyżej i jest problem ze stabilizacją tak przecież potrzebną na nierównych górskich ścieżkach. Wyłożyłem mu swoje wątpliwości i w odpowiedzi usłyszałem, że stopa jest w rzeczywistości niżej niż wyglądałoby z zewnątrz patrząc na grubość podeszwy. Jest ona ponoć na tyle nisko, że nie psuje to jej stabilizacji podczas biegu. Mało tego: buty HOKA mają stosunkowo szeroką podeszwę i dzięki temu lepiej i pewniej trzymają podłoże. Pomaga w tym dodatkowo specjalny, antypoślizgowy bieżnik. Kolejna sprawa, o której się dowiedziałem, to zwrot energii podczas biegu. Zdaniem przedstawiciela firmy taka a nie inna konstrukcja podeszwy sprawia, że w trakcie biegu oddaje ona kilkanaście procent energii podczas zbiegania i kilka procent podczas podbiegów. Prowadząc dalej rozmowę doszedłem głośno do wniosku, że skoro mają tak grubą podeszwę to znaczy, że projektantom owego buta przyświecała zupełnie odwrotna filozofia, niż twórcom butów do naturalnego biegania ze śladową amortyzacją takich marek jak np. Inov-8. Przedstawiciel firmy powiedział mi jednak, że nie: że filozofia jest ta sama gdyż but HOKA także wymusza lądowanie na śródstopiu a nie na pięcie. Pokazywał mi przy tym łódkowaty kształt podeszwy przy spojrzeniu z profilu. Tu już za bardzo nie chciało mi się wierzyć, bo myśląc logicznie: jak ktoś ma tyyyyyyle pianki [tu robię gest jakbym złapał dużą rybę] pod piętą to, czy będzie się wysilał, by jeszcze lądować na palcach czy śródstopiu?

Zabrałem się w końcu za ubranie butów i bieg testowy. Pierwsze wrażenie: pozytywne. Buty dziwne, ale podobają mi się bardzo z powodu oryginalnego wyglądu. Przez grubą podeszwę wyglądają topornie, ale but trzymany w ręku zdaje się ważyć tyle co inne, zwykłe buty biegowe. Chyba nie jest cięższy. Wstaję z fotela: stopa leży wygodnie a jak miękko! Ojej, jakie dziwne uczucie. Jak bym stąpał po poduszkach lub lepiej po piłkach do tenisa. Przebiegłem się z 10 minut po lekko pochyłej, niestety tylko asfaltowej nawierzchni w centrum Verbier. Było nadzwyczajnie miękko, tego się spodziewałem i oczekiwałem. Sprawdzałem natomiast jak się zachowują podczas nagłych skrętów, zwrotów. Czy są stabilne, czy stopa się nie skręca, nie przesuwa w bucie? Były stabilne, dobrze trzymały stopę. Pobiegałem sobie jeszcze trochę i muszę powiedzieć, że podobało mi się. Pierwsze wrażenie było dziwne, ale zdecydowanie pozytywne. Szkoda, że nie miałem możliwości pobiegać więcej w tych butach. Mam przeczucie, że pokochałbym je podczas długich zbiegów po kamienistym zboczu. Gdy je zdejmowałem sprzedawca jeszcze zachwalał, że zostały dostrzeżone przez ścisłą czołówkę górskiego ultra. Wymieniał mi nazwiska topowych biegaczy z zachodniej Europy i USA, których ja niestety nie kojarzyłem. Jednego z nich zacząłem jednak dobrze kojarzyć zaledwie dwa dni później. To Ludovic Pommeret – Francuz, który właśnie wygrał „Trail Verbier St. Bernard” poprawiając rekord trasy o godzinę (mi dołożył 6 godzin). Na zdjęciu poniżej widać zwycięzcę stojącego na najwyższym stopniu podium w butach HOKA.

Generalnie konstrukcja bardzo interesująca, mogąca świetnie się sprawdzić podczas długich biegów. Jakoś ich idea bardziej do mnie przemawia, niż buty do naturalnego biegania nieposiadające prawie amortyzacji. Takie jest moje pierwsze wrażenie. Pozytywne. By jednak powiedzieć coś więcej musiałbym je solidnie przetestować.

[link do oficjalnej strony producenta. Można tam w zakładce „pro team” zobaczyć kto z czołówki w tych butach biega]

[Link do recenzji butów HOKA]

[link do bloga Ludovic’a Pommeret]

Ludovic Pommeret na podium TVSB 2011

IV Trail (Trial?) Half-Marathon

2011-08-14T19:24:00.011+02:00

[Mława, 17 lipca 2011]

Stoimy na starcie nad brzegiem zalewu Ruda niedaleko Mławy. Jest ciepło i słonecznie, około 25 stopni. Na pobliskiej plaży rozkładają się już pierwsi miłośnicy opalania. Za chwile startuje tu terenowy półmaraton organizowany przez Stowarzyszenie Sportowo-Rekreacyjne Tempo Mława. Będziemy biec trzy pętle dookoła zbiornika, każda po mniej więcej 7 kilometrów. Można też pobiec wersję krótszą, tylko jedną pętle, ale na opcję relax zapisało się tylko kilkanaście osób. Większość (113 biegaczy) biegnie półmaraton.

Po starcie (przesuniętym o 30 minut z powodu dużej ilości chętnych zgłaszających się w ostatniej chwili) lecimy w zwartej grupie po lekko pagórkowatej, leśnej drodze wzdłuż brzegu. Usiłuję biec szybko, ale nie za szybko. W tej temperaturze i terenie łatwo będzie się zagotować. Z czasem stawka się rozciąga. Jestem w pierwszej dziesiątce. Prawie całe pierwsze okrążenie biegnę z Wojtkiem Łachutem, kolegą znanym z rajdów przygodowych i setek. Wojtek obok Konrada Wtulicha (też znanego z rajdów) jest jednym z organizatorów, przerzucił się ostatnio na triathlon i tym razem biegnie towarzysko tylko 7 kilometrów. Po drugiej stronie zalewu wkraczamy do lasu. Robimy tam pętlę na niewielkim (a jak mi później mówili inni biegacze bardzo zdradliwym) pagórku. Ścieżka już jest węższa, bardziej piaszczysta i bardziej trawiasta. Zbiegamy nad jezioro, tam pokonujemy trasę samym brzegiem zbiornika, miejscami tuż nad wodą. Teren bywa bardzo trudny, łatwo się skąpać, po drodze trzeba się sprawnie schylić pod zwisającym nad ścieżką konarem. Dalej wąską „wędkarską” ścieżką nad wodą i wybiegamy na otwartą przestrzeń. Tu na chwilę się waham którędy biec, ale biegnący zaraz z tyłu Wojtek pokazuje właściwą ścieżkę. Biegnę na piątej pozycji. Bliżej końca pierwszej pętli mamy do pokonania dosyć stromą górkę [tu można ją obejrzeć, początek filmu]. Przechodzę na niej w marsz i daję się wyprzedzić młodemu chłopakowi, który ją podbiega. Zbiegam lepiej technicznie i odbieram straconą pozycję. Kończymy pierwszą pętlę i zaczynamy kolejną po tej samej trasie. Na drugiej pętli znowu górkę idę, dyszący mi na plecach konkurenci przesuwają się przede mnie i w konsekwencji spadam na szóstą pozycję. Trzecie, ostatnie okrążenie należy jednak do mnie. Stopniowo, ale konsekwentnie doganiam jednego z pierwszej czwórki, która pocisnęła od początku bardzo mocnym tempem. Wracam na piąte miejsce. Potem na pętli w lesie, na „zdradliwym” pagórku mijam jeszcze młodego chłopaka, z którym ścigam się przez cały czas. Dobiegam niezagrożony do ostatniej, stromej góry i tym razem pokonuję ją biegiem. Ostrożna taktyka i zachowanie sił na koniec przynosi efekty. Na szczycie zdyszany w połowie zbiegu skręcam w prawo zamiast w lewo i mylę nieznacznie trasę. Biegnę dalej, wpadam na metę nie widząc nikogo za sobą. Jestem czwarty, czas 1:27:15. Młody biegacz, który był za mną przybiegł z czasem 1:28:10. Czwarte miejsce to zwykle takie, z którego nie wiadomo czy się cieszyć czy płakać. Jest tuż za pudłem. Ja jednak bardzo się cieszę, bo jest to najwyższe miejsce, jakie zająłem w kategorii OPEN na półmaratonie. Wiem, że to kameralny półmaraton i terenowy ale zawsze. Na podium zwyczajnie nie było szans, pierwsza trójka to nie moja liga. Wygrał Marek Dzięgielewski (1:21:05), drugi był Sebastian Przepióra (1:23:40), trzeci Andrzej Piechna (1:23:45). Skoro pierwsza trójka pobiegła Mławę w 1:21-1:23 to znaczy, że na ulicy robią ten dystans w grubo poniżej 1:20. To dużo ponad moje obecne możliwości, dlatego z czasu i miejsca na półmaratonie w Mławie jestem bardzo zadowolony. Więcej wycisnąć nie dałbym rady.

To zmylenie trasy na końcówce ostatniej pętli trochę dręczyło moje sumienie, czy aby nie skróciłem trasy. Opowiedziałem historię Wojtkowi, ten stwierdził, że jest O.K., bo tędy którędy pobiegłem nie jest krócej. Jeszcze dla świętego spokoju robiąc przy okazji zdjęcia poszedłem na górkę i zmierzyłem długość „skrótu”. Ta ścieżka, którą powinienem pobiec miała 107 kroków, ta, którą pobiegłem miała ich 115. Nie skróciłem, więc trasy a co najwyżej wydłużyłem o parę metrów.

Półmaraton w Mławie to kolejna fajna impreza. Trasa jest położona w ładnym miejscu, na zalewem, prawie na plaży. Przed biegiem i po biegu można sobie popływać lub, choć pomoczyć nogi. Woda nie wygląda, co prawda na bardzo przejrzystą; koleżanka ze studiów, która mieszka nieopodal przestrzegała mnie przed kąpielą w zalewie twierdząc, że jest delikatnie mówiąc „niezbyt czysty”. Potem jednak widziałem, że miejscowi się tam kąpią i żyją, jest ratownik to i ja się skusiłem na pływanie. Już prawie miesiąc po biegu, właśnie stukam w klawiaturę i jeszcze żyję. Żadne parchy mi nie wyskoczyły. Czyli nie jest aż tak źle, można zaryzykować kąpiel.

Trasa półmaratonu jest urozmaicona i dosyć trudna technicznie. Pagórki, piaszczyste i trawiaste podłoże, wystające korzenie, konary. Na życiówkę nie ma co specjalnie liczyć (chyba że ktoś biegnie półmaraton pierwszy raz) bo wyniki z Mławy są mniej więcej 5 – 10 minut gorsze niż te z ulicy. Taki wyścig to jednak świetny trening dla uprawiających terenowe biegi ultra. Można zrobić mocny bieg w terenie a jednocześnie się pościgać.

Czy coś mi się nie podobało?

Dziwna jest sprawa z dekoracją w ramach kategorii wiekowych. Otwórz organizator nagradzał w kategorii OPEN i w kategoriach wiekowych, ale tylko starszych biegaczy mających ponad 40 lat. Była więc wydzielona kategoria 40-49 lat, 50-59 lat i ponad 60 lat. Czyli wydzielono i udekorowano wszystkie kategorie wiekowe oprócz najmłodszej, do 39 lat. Ściślej mówiąc wydzielono ją, co widać na zdjęciu listy z nieoficjalnymi wynikami [link], ale w oficjalnych wynikach już jej nie było. Młodszych biegaczy zignorowano, albo używając modnego dziś słowa - wykluczono. Domyślam się, że zamysł organizatora był taki, że dekorujemy tylko starszych, bo młodsi i tak staną na pudle w kategorii OPEN, po co ich dekorować drugi raz - lepiej tylko tych starszych, wiadomo lata już nie te, mają ciężej. Tylko, że taka była teoria a praktyka okazała się inna. Dwóch z pierwszej trójki zwycięzców miało ponad 40 lat! „Dziadkowie” dołożyli młodym i „szybkim” :) Trochę mi głupio pisać o sprawie, bo to tak wygląda jak bym się dopominał o zaszczyty czy medale dla siebie, w końcu to ja byłem drugi w kategorii do 39 lat. Młody chłopak, który przybiegł za mną a z którym się ścigałem przez większość trasy (Rafał Gajewski rocznik 1991 – był trzeci w kategorii 0-39 lat) też był zaskoczony, że jedną z kategorii całkowicie pominięto. Komentarze w podobnym tonie można też znaleźć na forach odnośnie poprzednich edycji mławskiego półmaratonu [link]. Myślę, że w przyszłości powinno się to poprawić. Jeśli już wydzielać kategorie wiekowe to wszystkie. Tak jest na olbrzymiej większości biegów, w których brałem udział i tak wydaje mi się bardziej sprawiedliwie.

Dziwna sprawa, pewne zamieszanie jest też z samą nazwą imprezy. TRAIL Half-Marathon? TRIAL Half-Marathon? Terenowy (Trail) czy próbny (Trial)? Pytałem się Wojtka w trakcie biegu, powiedział mi jedną wersję, po zawodach pytam innego chłopaka od organizatorów – mówi mi drugą wersję. W Internecie impreza figuruje pod dwoma nazwami: TRIAL Half – Marathon [link] [link] [link] i TRAIL Half – Marathon [link] [link] [link]. Oglądam medal, który dostałem na mecie i na awersie jest TRAIL Half Marathon a na rewersie jest TRIAL Half-Marathon. Ciekawostka. Wygląda jakby organizator nie mógł się zdecydować, jaką wybrać nazwę. Mija już miesiąc od biegu a ja nie jestem pewien jak nazywały się zawody, w których brałem udział.

Te rzeczy powyższe, o których wspomniałem to oczywiście drobiazgi. Półmaraton w Mławie to kolejny wakacyjny bieg, na który warto się wybrać. Polecam.

Link do mojej galerii z zawodów na PICASAWEB Albums

Dziedzictwo Orła Białego

2011-08-04T19:14:00.006+02:00

Przed trzema dniami minęła 67 rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego. To dobry moment by zatrzymać się w biegu i polecić książkę pewnego człowieka, dawnego uczestnika powstania, którego miałem przyjemność spotkać.

Dobrych kilka miesięcy temu polecono mi oprowadzić po muzeum jakiegoś ważnego gościa naszego dyrektora i towarzyszące mu osoby. W trakcie zwiedzania okazało się, że ów gość, wysoki, starszy wiekiem pan jest dawnym uczestnikiem Powstania Warszawskiego. Nazywa się Julian Eugeniusz Kulski. Przyznam, że nic mi to nazwisko nie mówiło choć być może powinno. Dopiero po powrocie do domu wyszukałem w Internecie, kim jest ów tajemniczy jegomość. Okazało się, że jest synem przedwojennego wiceprezydenta i „wojennego” prezydenta Warszawy Juliana Spitosława Kulskiego, powstańcem warszawskim, który dostawszy się do niewoli niemieckiej przedostał się do Wielkiej Brytanii a stamtąd do Stanów Zjednoczonych. Tam zrobił klasyczną karierę w amerykańskim stylu, „od pucybuta do milionera”. Zaczynał zdany prawie wyłącznie na siebie pracując jako kelner, kucharz czy robotnik smołujący dachy. Uzbierał na studia, skończył architekturę, został znanym profesorem i jednym z najlepszych amerykańskich architektów. W pewnym momencie Bank Światowy wybrał go na swojego przedstawiciela i eksperta od budownictwa. Profesor Kulski miał przez to możliwość zjeździć szmat świata nadzorując i konsultując różne zamierzenia architektoniczne. Poznawał przy tym przeróżnych szejków, prezydentów i królów.

W trakcie wizyty w muzeum dowiedziałem się, że Kulski gościć będzie za kilka dni w Klubie Księgarza na Starym Mieście w Warszawie gdzie udzieli wywiadu. Podczas wieczoru autorskiego będzie promował swoją książkę zatytułowaną „Dziedzictwo Orła Białego”. Na spotkaniu byłem i dziś wiem, że czasu nie straciłem. Historia bohatera zainteresowała mnie na tyle, że kupiłem jego książkę i niedługo później przeczytałem. Poniżej o niej słów kilka.

„Dziedzictwo Orła Białego” to pozycja dwutomowa, drugie wydanie autobiograficznej książki znanej w Stanach Zjednoczonych pt. „Legacy of the White Eagle”. W tomie pierwszym autor opisał swoją młodość, uczestnictwo w walkach powstańczych i losy powojenne. Drugi poświęcił architekturze i relacjom z podróży. Jakość druku i strona graficzna (wydanie z 2011 roku) jest bardzo dobra. Opowieść ilustrowana jest czarno-białymi i kolorowymi fotografiami.

Jak mi się ową książkę czytało? Bardzo dobrze. Dwa tomy to w sumie około 600 stron, lecz pisane są tak lekko i na tyle ciekawie, że czyta się szybko i bez wysiłku. Zgadzam się z Janem Nowakiem-Jeziorańskim, prywatnie nieżyjącym już przyjacielem autora, że „zarówno pierwszy rozdział opisujący wojenne zmagania bohatera, jak i opisy jego powojennych losów wciągają jak najlepszy thriller”.

Początek książki poświęcony jest głównie czasowi okupacji i Powstaniu Warszawskiemu. Przyznam, że dla mnie ten fragment był… mocny. Niektóre opisy tego, co się tam działo mrożą krew w żyłach. Nic dziwnego, że wycisnęły trwałe piętno na młodej psychice autora. Kto ma wyobrażenie o wojnie jak o jakiejś romantycznej przygodzie powinien poczytać takie relacje. Całkowicie zmieni zdanie. Być może po lekturze łatwiej będzie zrozumieć tych ludzi; dlaczego chwycili za broń i zaczęli walczyć pomimo niesprzyjającej sytuacji politycznej. Profesor Kulski dziś broni decyzji o rozpoczęciu powstania. Powołując się na ojca, ówczesnego prezydenta stolicy pisze, że Niemcy mieli plany „eksterminacji większości mężczyzn i zrównania miasta z ziemią, jeszcze zanim wybuchło powstanie” (t. 1, s. 90). Ja sam… nie wiem co w tej sprawie myśleć, na ile te niemieckie plany w perspektywie zbliżania się Sowietów i po wylądowaniu aliantów w Normandii byłyby możliwe do wcielenia w życie. Wątpliwa jest także celowość totalnego zniszczenia miasta z punktu widzenia interesów niemieckich. Niby powinienem mieć jakieś zdanie, ale w tym akurat przypadku bardzo się waham.

Dalsza część pierwszego tomu opisuje powojenne dzieje autora. Historia kręci się wokół pobytu w Wielkiej Brytanii, w Irlandii i w Stanach Zjednoczonych.. Są tam opisane przygody zabawne („Mistrz Wojska Polskiego”), dziwne, zwyczajne, szczęśliwe („Catherine”), przykre („Fałszywe racje”), niesamowite („As przestworzy”) i tragiczne („Sztorm”). Kulski sporo uwagi poświęca znanym osobistościom, które poznał, zwłaszcza ze światka architektów. Jest też trochę wspomnień z życia uniwersyteckiego. Początek drugiego tomu także poświęcony jest architekturze. Mam o niej dosyć blade pojęcie; nazwiska Louis Kahn, Daniel Kiley, Richard Fuller, Le Corbusier czy Philip Johnson nic mi nie mówiły, przeto część tę czytało mi się w porównaniu do pozostałych nieco gorzej.

Ostatnia część książki byłaby chyba najbardziej interesująca dla czytelników bloga „Długi Dystans” poświęcona jest bowiem podróżom. Zwykle czytam relację z podróży osób, które pojechały gdzieś samodzielnie, używając minimalnych środków, na miejscu poznawały zwyczajnych ludzi a nie przedstawicieli elit. W tym jednak przypadku bardzo ciekawie czyta się opowieści Juliana Kulskiego. Podróżował on jako V.I.P. ale przygody które miewał były nie mniej interesujące i nie mniej groźne niż zwyczajnych podróżników. Sporo można się z tych rozdziałów dowiedzieć o odwiedzonych krajach (Spośród opisanych są to: Tajlandia, Nepal, Malezja, Bangladesz, Indie, Pakistan, Afganistan, Sudan, Malawi, Tunezja, Kenia, RPA, Izrael, Jordania, Etiopia, Irak, Jemen, Gwatemala, Jamajka, Gujana, Meksyk, Peru, Grecja, Jugosławia, Irlandia) i o mentalności ludzi w nich mieszkających.

Ciekawe są przykładowo spostrzeżenia autora tyczące się pomocy krajów bogatych i Banku Światowego dla krajów Trzeciego Świata. Wielu ludzi wyobraża sobie, że Bank Światowy pieniądze ma, ale nie chce dać, bo jest zły, skąpy i w ogóle nie chce pomóc dobrym, ale biednym mieszkańcom krajów Afryki i Azji. Tymczasem w świetle relacji profesora Kulskiego jako pracownika Banku Światowego sprawa wygląda inaczej. To gigantyczna korupcja i bardzo wysoka dzietność w tychże krajach uniemożliwia skuteczne wykorzystanie międzynarodowych funduszy. Autor pisze po jednej z wizyt w Pakistanie:

„Po tym, co wydarzyło się w Asam w Indiach, epizod pakistański był ostatnią kroplą przepełniającą miarkę. Na szczęście miałem w Wirginii dobrych, uczciwych klientów, dla których mogłem tworzyć świetną architekturę. Moja miłość do Azji skończyła się, a moje marzenia, by pomóc ludziom uniknąć nędzy, prysły. Rodzili oni dzieci i kradli przeznaczone na ich rozwój fundusze szybciej, niż ja byłem w stanie projektować i budować” (t. 2, s. 119).

Spojrzenie dosyć ciekawe i nietypowe; podejście nie wiem czy słuszne, ale wydaje się bardzo szczere. Mam bowiem wrażenie, że spora część podróżników, gdy już gdzie wyjedzie i to później opisze lub zacznie opowiadać to ma tendencję do przedstawiania wyprawy „przez różowe okulary”.

Generalnie podoba mi się spojrzenie autora za większość spraw, podoba mi się podejście do życia. Autor jest przedstawicielem wymierającej obecnie elity starej daty - gorącym patriotą, chrześcijaninem i antykomunistą a jednocześnie bardzo pracowitym, zaciętym i odważnym człowiekiem. Jest też zaangażowany w ochronę kulturowego dziedzictwa kraju, między innymi poprzez zachowanie klasycznego, bliskiego naturze stylu w budownictwie. Podobnie jak ja lubi Irlandię i Irlandczyków. Mogę powiedzieć, że jest jedną z postaci, które mi zaimponowały i które podziwiam. Jedną z niewielu rzeczy, których nie potrafię pojąć i których nie lubię jest widoczna także u Kulskiego a typowa dla mieszkańców krajów anglosaskich niechęć do „nieproszonych gości” na swoim terenie. Gdy byłem w Irlandii widywałem pola starannie ogrodzone z tabliczkami „NO TRESPASSERS”. Podobno można tam jeszcze trafić na zwariowanych farmerów, którzy potrafią strzelać, jeśli wejdziesz im na pole. Amerykanie zachowują się podobnie. Julian Kulski opisuje historię, w której ktoś zdewastował i okradł jego posesję pod nieobecność właściciela. Wtedy on wynajął ów dom strzelcom wyborowym (weteranom z Wietnamu), którzy zaczaili się na intruzów. Gdy pewnej nocy ujrzeli jakiegoś intruza zaczęli do niego strzelać, ranili i przepędzili. Jednym słowem bardzo ostra reakcja (ale przyznać trzeba, że skuteczna: później na wiele lat właściciel miał spokój). Sam też byłbym wściekły gdy by mi ktoś okradł dom, ale odpowiedź taka jak powyżej wydaje mi się bardzo przesadzona. Może dlatego, że wychowałem się w Polsce. U nas byłoby to nie do pomyślenia.

Podsumowując, „Dziedzictwo Orła Białego” Juliana Eugeniusza Kulskiego to świetna autobiograficzna i podróżnicza książka. Polecam. Więcej informacji znaleźć można na stronie autora, [LINK].

[LINK] do audycji – wywiadu z profesorem Kulskim w radiowej Dwójce.

[LINK] do wywiadu na „Onecie” (słaby moim zdaniem, książka Kulskiego jest dużo lepsza)

Alpejska wyrypa, pierwszy skyrunning

2011-07-31T20:10:00.005+02:00

Napisałem niedawno relację z Trail Verbier - St. Bernard W Szwajcarii. Biegu ultradystansowego na dystansie 110 km z 7000 metrów podejść (Rzeźnik ma 3200 metrów podejść, Bieg Siedmiu Dolin 4400). Pojechaliśmy tam po przygodę, po wyniki i testować sprzęt biegowy firmy Columbia. Było ciężko ale ukończyłem. Na 300 startujących ukończyło 163. Przybiegłem jako 42, czas 20 godzin 19 minut. Zwycięzca, niesamowity Francuz Ludovic Pommeret zrobił trasę w 14 godzin. Generalnie świetny bieg, świetna pogoda, piękne widoki (biegliśmy nawet po śniegu na wysokości 2700 metrów n.p.m.!). Po więcej szczegółów zapraszam do relacji, została opublikowana na portalu maratonypolskie.pl

Poniżej oficjalny film organizatora z tegorocznej edycji TVSB.

I Bieg Po-lesie

2011-07-21T22:43:00.003+02:00

Jest ktoś chętny na przebieżkę na Ukrainę? Szykuje się impreza, pierwszy Bieg Po-lesie. Dlaczego „Po-lesie” a nie np. „Po-asfalcie”? Ano dlatego, że trasa przebiegać będzie po terenie Polesia. Ta historyczno-geograficzna kraina podzielona jest obecnie pomiędzy Białoruś, Ukrainę, Polskę a nawet Rosję. Można powiedzieć, że jest dla wyżej wymienionych krajów elementem wspólnym, elementem łączącym. Fakt ten świetnie pasuje do szczytnej idei pierwszego Biegu Po-lesie. Wedle intencji organizatorów I Bieg Po-lesie ma przy okazji dobrej zabawy także łączyć i budować dobrosąsiedzkie stosunki pomiędzy krajami, przez które prowadzi. Impreza odbędzie się 4 sierpnia i będzie jedną z atrakcji „Dni Dobrosąsiedztwa” organizowanych przez Gminę Wola Uhruska, Szacki Rajon i Starostwo Powiatowe we Włodawie. W tym roku trasa prowadzić będzie po terenie dwóch krajów: Polski i Ukrainy. W przyszłości przewiduje się jej rozszerzenie na Białoruś. Start będzie miał miejsce w nadbużańskiej wsi Adamczuki (okolice na południe od Włodawy w województwie lubelskim). Uczestnicy pobiegną po moście pontonowym na Bugu na stronę ukraińską, dalej głównie polnymi drogami nad jezioro Świteź (największe jezioro na Ukrainie!), następnie z powrotem. Długość całej trasy: około 30 kilometrów.

Idea tego transgranicznego biegu bardzo mi się podoba i najprawdopodobniej wezmę w nim udział. Przesłanie jest bardzo ładne, poza tym we wschodniej Polsce samo bieganie i organizacja imprez biegowych jest zdecydowanie mniej rozwinięte niż w innych rejonach Polski. Warto więc promować te nieliczne rodzynki, które ktoś próbuje organizować. Wspomnę jeszcze, że mój bardzo życzliwy stosunek do „Biegu Po-lesie” powodowany jest dodatkowo tym, że będzie to dla mnie bieg w historycznie rodzinnych stronach (z okolic Woli Uhruskiej, dokładnie z pobliskiej wsi Mszanka pochodzi moja rodzina od strony taty).

Zachęcam, zatem wszystkich do udziału w I Biegu Po-lesie. Szkoda, że termin jest w tym roku nieco niefortunny, bo start jest w środku tygodnia, w czwartek. Dla tych co muszą brać urlop sprawa trochę kłopotliwa. Ja w każdym razie, o ile urlop dostanę postaram się być.

Kończąc dodam, że współorganizatorem i jednym z dyrektorów biegu jest Mirosław Bieniecki z OTK Rzeźnik stąd na „rzeźnickiej stronie” także znajdziemy informacje o zawodach [link]

Po szczegółowy regulamin i zgłoszenia sięgnijcie na stronę internetową imprezy [link]

Tu jeszcze mapa z trasą biegu [link]

Napisał ktoś...

2011-07-18T20:12:00.005+02:00

Foki

Kolejne cytaty to dalej wojsko i dalej oddziały specjalne tylko tym razem z drugiej strony dawnej barykady. Amerykanie. W zeszłym roku na targach przy 32 Maratonie Warszawskim kupiłem książkę „Przetrwałem Afganistan”*. Na tym samym stoisku kupiłem też „Bieganie metodą Danielsa” bo obie książki wydało jedno wydawnictwo: „Inne Spacery”. „Przetrwałem Afganistan” z bieganiem ma jednak niewiele wspólnego. Są to wspomnienia jednego z żołnierzy elitarnej jednostki Navy SEALs, którzy walczyli w Afganistanie. Autor wraz z trzema kolegami został w czerwcu 2005 roku wysłany w góry z zadaniem zabicia lokalnego, talibskiego watażki. Pisząc bardzo skrótowo sprawy nie poszły tak jak powinny. Z czteroosobowego oddziału zginęło trzech. Jatkę przeżył tylko autor. Wycieńczony, ranny, załamany i nękany halucynacjami. Większość książki opisuje okoliczności tej porażki, spora jednak jej część poświęcona jest wcześniejszej selekcji i treningowi przyszłych fok. To z tej części chciałbym zacytować fragmenty**, gdyż kojarzą mi się z przeżyciami, których podobno doświadczają uczestnicy rajdów przygodowych rozgrywanych na najdłuższych dystansach.

Marcus Luttrell będąc wraz z innymi kandydatami na szkoleniu przechodzi na końcu test. Wielodniowy, wyczerpujący i bardzo ciężki test. Po którejś kolejnej dobie on i koledzy są już masakrycznie zmęczeni. Tamte chwile na jednej ze stron autor opisuje tak:

„Muszę przyznać, że poza pierwszymi trzydziestoma godzinami, słabo pamiętam pozostałe pięć dni. Nie chodzi o to co się działo, ale to w jakiej kolejności. Kiedy zbliżasz się do czterdziestej bezsennej godziny, twój umysł zaczyna płatać figle. Zamienia przelatujące przez niego myśli w rzeczywistość. Potrząsasz głową żeby nie zasnąć i nagle zastanawiasz się, gdzie do diabła jesteś. Dlaczego twoja mama trzyma wielki, soczysty stek i wiosłuje nim siedząc obok ciebie. To pierwsze objawy prawdziwych halucynacji, takie półhaluny. Przychodzą powoli. Z czasem stają się coraz głębsze. A pamiętajcie, że instruktorzy robią wszystko żebyśmy nie zasnęli. Dostawaliśmy piętnastominutowe dawki ciężkich ćwiczeń fizycznych przed i po śniadaniu. Biegaliśmy do oceanu szybko i często. Woda była lodowata, a za każdym razem, kiedy ścigaliśmy się przez wielkie fale z pozostałymi czterema załogami, dostawaliśmy rozkaz przewracania łodzi. Ściągaliśmy sobie te cholery na głowy, stawialiśmy, właziliśmy z powrotem i dalej wiosłowaliśmy do mety”.

Kilka kartek dalej:

„Niektórzy mieli już poważne halucynacje, więc zastosowaliśmy taki system: jeden śpi, podczas gdy trzech pozostałych wiosłuje. Nie potrafię wyrazić jak bardzo byliśmy zmęczeni. Każde światełko zmieniało się w ogromy budynek stojący przed nami na wodzie, a każda przypadkowa myśl stawała się w mgnieniu oka rzeczywistością. Kiedy myślałem o domu, a myślałem dużo, wydawało mi się, że wiosłuję prosto na bramę rancza. Jedynym błogosławieństwem tej nocy było to, że nasze ubrania nadal pozostawały suche.

Pewien chłopak z naszej załogi był tak blisko całkowitego wycieńczenia, że w pewnym momencie po prostu fiknął do wody i wciąż trzymając wiosło uderzał nim automatycznie, jakby nadal popychał łódkę do przodu. Wciągnęliśmy go z powrotem na pokład, a on nawet nie zauważył, że właśnie spędził pięć minut w wodach zatoki San Diego. Myślę, że pod koniec tej nocy wszyscy już spaliśmy, oczywiście nadal wiosłując”.

W rajdach przygodowych nigdy nie startowałem. Od czasów, gdy 100 kilometrów na orientację pokonuję prawie ciągłym biegiem, nie mam problemów z sennością. Czytałem i słyszałem jednak od uczestników kilkudniowych rajdów przygodowych*** o bardzo podobnych jak powyżej doznaniach. Któryś kolejny dzień zawodów i uczestników dopada tak zwany sleepmonster: mają halucynacje, zasypiają idąc. Bywa, że jadą na rowerze i w trakcie tej czynności zasypiają wjeżdżając do rowu. Niesamowite.

Jak widać z powyższego cytatu podobne przygody mają też żołnierze jednostek specjalnych.

Historia całej niefortunnej operacji też jest bardzo ciekawa. Pokazuje jak trudnych wyborów muszą nieraz dokonywać ci ludzie i jakie czekają ich konsekwencje. Autor kierowany z jednej strony pobudkami chrześcijańskimi a z drugiej strachem przed procesem w decydującym momencie podjął decyzję taką, jaką podjął co pośrednio przyczyniło się do śmierci jego trzech kompanów. Odnoszę wrażenie, że ta książka jest jakby pośmietrym epitafium lub laurką - rodzajem podziękowania a jednocześnie sposobem na upamiętnienie kolegów, za których śmierć autor czuje się winny. Trudno mi się postawić w jego sytuacji, ale myślę, że choć Luttrell na łamach książki żałuje podjętej decyzji to postąpił właściwie. Sam będąc wtedy na jego miejscu chyba zrobiłbym to samo. Błąd polegał na tym, że po wykryciu stanowiska nadal w nim zostali. Powinni byli brać nogi za pas i wiać stamtąd w podskokach. Wiem, że piszę zagadkami, ale nie mam tu zamiaru opisywać całego zdarzenia ani też pisać recenzji książki. Kto ją przeczytał będzie wiedział o czym piszę.

W każdym razie ciekawa lektura.

* M. Luttrell, P. Robinson, Przetrwałem Afganistan, przekład Magdalena Rusak, Zielonka 2010.

** Tamże, s. 139, 143-144.

*** Sport zespołowy gdzie na zmianę się biegnie, jedzie na rolkach lub rowerem, wspina, wiosłuje – wszystko przez kilka dni i setki kilometrów. Śpi się przy tym godzinę, dwie na dobę. Taki masochizm na życzenie, za który trzeba jeszcze słono zapłacić.

Film z 32 Maratonu Warszawskiego

2011-07-06T23:54:00.004+02:00

33 Maraton Warszawski zbliża się wielkimi krokami. Start jest za 80 dni, dokładnie 25 września 2011. Organizatorzy w tym roku zmienili przebieg trasy z powodu licznych prac drogowych prowadzonych przed Euro 2012. Nowa trasa wystartuje od Placu na Rozdrożu i prowadzić będzie m.in. główną aleją Łazienek Królewskich. Ponoć ma być szybka. Ja w tym roku także zgłosiłem się do funkcji pacemakera. Będę prawdopodobnie prowadził grupę na wynik 4:30. Poniżej film, który nakręciłem biegnąc w zeszłym roku z grupą na 4:30.

Ja nie mogę, spalą nas...

2011-06-29T10:01:00.007+02:00

Jadę z trzema kolegami na TVSB testować sprzęt do trailowego biegania firmy Columbia. TVSB to taki ultradystansowy bieg górski za granicą. Nie wiem zupełnie co z tego wyniknie i czy to ukończę bo podobnych przewyższeń jeszcze nigdy nie robiłem (+ 7000 m). Ponadto dawno nie biegłem ultra i nie wiem w jakiej jestem formie. Wiem, że powinienem pobiec asekuracyjnie ale pewnie mnie poniesie ścigacki zew. W każdym razie będzie ciężko. Oby pogoda nie nawaliła jak na UTMB. Trzymajcie kciuki. Relacja po powrocie.

Moja przygoda z krową

2011-06-28T23:29:00.003+02:00

W połowie czerwca pojechałem na Podlasie, na XX Jubileuszowy Półmaraton Mleczny do Korycina. Liczyłem na wygranie nagrody głównej - tej oto pięknej, przedstawionej poniżej żywej krowy. Niestety krowy nie wygrałem, za to zrobiłem nową życiówkę. Napisaną relację zamieściłem na portalu maratonypolskie.pl. Link jest poniżej. Zapraszam.

[Moja przygoda z krową]

Biegiem przez życie - wydanie drugie

2011-06-16T23:14:00.005+02:00

J. Skarżyński, Biegiem przez życie, wydanie III, Szczecin 2010. Uzupełnienie recenzji.

W 2010 roku na XI Biegu Sapiehów w Kodniu wylosowałem dwie książki Jerzego Skarżyńskiego. Wśród nich było nowe, trzecie już wydanie „Biegiem przez życie” (Szczecin 2010). Książkę przeczytałem ponownie chcąc powtórzyć i utrwalić wiedzę teoretyczną. Byłem ponadto ciekaw jakie zmiany zaszły w nowym wydaniu w porównaniu do poprzedniego. Poniżej kilka spostrzeżeń na ten temat.

Egzemplarz który dostałem ma oprawę miękką i na pierwszy rzut oka widać zmiany w stronie graficznej książki; inna jest zarówno okładka jak i wystrój graficzny na stronach wewnętrznych. Część zdjęć jest kolorowa a część czarno-biała. Przy rysunkach obrazujących np. jakieś ćwiczenie wykorzystane są komputerowe szkice postaci. Zarówno tabele jaki i wykresy oraz zdjęcia są czytelne i nie budzą zastrzeżeń.

Teraz sprawa najważniejsza czyli treść. Tutaj są wyraźne zmiany choć kolejność tematów pozostała w zasadzie taka sama. Skarżyński pisze najpierw o korzyściach z uprawiania biegania oraz o zmianach jakie zachodzą w organizmie ludzkim wraz z wiekiem. Ta część jest podobnie jak w poprzednim wydaniu pisana w bardzo optymistycznym duchu. Widać, że autor dwoi się i troi by zachęcić czytelnika do spróbowania sił w bieganiu. Pisząc np. o biegaczach np. 50-cio i 60-cio letnich podaje zaraz światowe rekordy dla tej kategorii wiekowej. Tak jakby chciał powiedzieć: „Myślisz że to nie dla Ciebie? Że jesteś za stary? Zobacz jak można biegać w takim a takim wieku”. W końcowych akapitach tego rozdziału wyczytać można niewiarygodną historię o pewnym Hindusie, Fauja Singh. W wieku 89 lat wyruszył na trasę swojego pierwszego maratonu. Pokonał go w czasie poniżej 7 godzin a trzy lata później poprawił życiówkę o ponad godzinę ustanawiając nowy rekord świata 90-latków w maratonie. Skarżyński używa nie tylko marchewki ale też i kija. Straszy różnymi chorobami które mogą pojawić się z wiekiem. Zabawnie się czyta (dla mnie na razie zabawnie) w kilku miejscach, gdzie autor zachęca „starych pierdzieli” by wstali z fotela uderzając w jeden z najczulszych punktów mężczyzny: jego możliwości seksualnych. Pisze o trudnościach jakie mogą się pojawić na tym polu u czterdziestolatków i jednocześnie podsuwa lekarstwo: oczywiście bieganie. Treść tego rozdziału podobnie jak pozostałych pisana jest specyficznym dla Skarżyńskiego językiem pełnym przysłów, potocznych powiedzeń i humorystycznych opowiastek.

Następny rozdział poświęcony jest bardzo ważnemu zagadnieniu jakim jest odżywianie. Kolejne trzy dotyczą spraw sprzętowych: obuwia, odzieży i akcesoriów treningowych. W części dotyczącej sprzętu rzuca się w oczy duże przemeblowanie. Autor zrezygnował z reklam różnych popularnych marek ograniczając się tym razem do podania uniwersalnych zasad doboru i konserwacji obuwia. Zwraca w tym miejscu uwagę konserwatywne podejście Skarżyńskiego do roli buta biegowego. Wedle treści ma on przede wszystkim możliwie dobrze amortyzować i stabilizować stopę. Nie znajdziemy tu żadnego odniesienia do kwestii nowomodnego biegania naturalnego. Szkoda, bo ciekaw jestem co autor myśli na ten temat. Omawiając akcesoria w mniej lub bardziej widoczny sposób reklamuje odzież firmy Brooks, system Nike +, pulsometry Garmina i czołówkę Petzla. Używałem produktów większości z tych firm. Są w swoich dziedzinach światową czołówką więc można tu Skarżyskiemu zaufać.

Następny to duży i bardzo ważny rozdział w którym przedstawione są teoretyczne podstawy treningu biegowego. Autor w sposób przystępny dla amatorów wyjaśnia różne procesy zachodzące w organizmie, dlaczego trenuje się tak a nie inaczej, omawia różne terminy takie jak na przykład superkompensacja, pułap i dług tlenowy, hipoksja, rodzaje tętna, zakresy treningowe, próg mleczanowy, syndrom DOMS.

Następny, niezbyt obszerny rozdział poświęcony jest technice biegu. Potem przechodzimy do części praktycznej. Skarżyński przedstawia zasady treningu poczynając od kompletnych laików („Najtrudniejszy pierwszy krok” a kończąc na poziomie zbliżonym do zawodowców (dycha poniżej 30 minut). Omawiane są tu różne rodzaje środków treningowych oraz podane plany treningowe w zależności od wieku i poziomu zaawansowania.

Końcówka książki to porady dla biegaczy weteranów, metody odnowy biologicznej oraz omówienie najpowszechniejszych kontuzji występujących wśród uprawiających bieganie. Ostatnie strony przeznaczone są na dzienniczek treningowy, wspomaganie witaminowe, tabelę z międzyczasami, bibliografię i spis treści.

Do książki podobnie jak w poprzednim wydaniu dołączono płytę DVD z filmami pokazującymi sposób wykonywania ćwiczeń na hali, ćwiczeń siłowych, technikę biegu i rozgrzewkę. Przejrzałem na szybko zawartość płyty z nowego wydania i nie zauważyłem jakichkolwiek zmian w porównaniu do wydania wcześniejszego.

Nowe wydanie książki Jerzego Skarżyńskiego „Biegiem przez życie” przeczytałem po raz drugi i przeczytałem z przyjemnością. Nadal oceniam ją bardzo wysoko. Co prawda treści nie porównywałem bardzo skrupulatnie mając przed nosem oba wydania ale zmiany które zauważyłem nie wydają się rewolucyjne i nie zmieniają zasadniczo stylu ani wymowy. Nie potrafię wskazać jakichś ewidentnych błędów czy wyraźnych wad książki. Być może są tam jakieś błędy merytoryczne ale jako biegacz amator bez kierunkowego wykształcenia nie podejmuję się ich szukać ani wytykać. Strona naukowa książki konsultowana była z profesorem Wojciechem Ratkowskim z gdańskiego AWFiS-u, sprawy medyczne z doktorem nauk medycznych Krzysztofem Szczurem. To mi wystarczy. Jednym z zarzutów wobec książki które kiedyś słyszałem jest specyficzny styl pisarski który nie każdemu się podobna. To chyba sprawa gustu, mi ten styl nie przeszkadza bo jest prosty i czytelny. Inni z kolei zarzucają autorowi konserwatyzm w podejściu do metod treningowych. Tu być może jest trochę racji bo Jerzy Skarżyński opisuje sposób w jaki trenował będąc u szczytu swojej kariery czyli przed dwudziestu – trzydziestu laty. Z drugiej jednak strony można postawić pytanie, czy te metody są dziś przestarzałe? Biega nas obecnie dużo więcej ale czy mamy w Polsce więcej osób biegających na bardzo wysokim poziomie niż w latach osiemdziesiątych XX wieku? Żadnych badań nie robiłem ale przypuszczam, że nie. Powtórzę się ale przytoczę jeszcze raz informację którą już zamieściłem w jednym z poprzednich wpisów. W 1986 roku na maratonie w Dębnie barierę 2:30 połamało 35 osób. W tym roku (2011) – sześć. Oczywiście inne czasy, inne warunki, maraton w Wiedniu nie był wtedy nowym Dębnem. Pomimo wszystko jednak trudno mieć tu różowe okulary i mówić o postępie. Skoro więc metody treningowe sprzed trzydziestu laty się sprawdzały i da się na nich nabiegać 2:11 to dlaczego z nich rezygnować? Być może wartościowym uzupełnieniem przyszłego, nowego wydania książki byłoby dodanie rozdziału omawiającego krótko alternatywne szkoły treningowe niż szkoła Skarżyńskiego oraz ich podstawowe założenia.

Zalet książki jest zdecydowanie więcej i są to:

Omówienie w czytelny dla biegacza początkującego i wystarczająco obszerny sposób (ponad 400 stron) całości zagadnień związanych z indywidualnym treningiem biegowym. Mam tu na myśli teorię dotyczącą treningu i zachowania organizmu człowieka w różnych sytuacjach i w różnym wieku, sprawy odżywiania, sprawy sprzętu, sprawy środków treningowych, planów treningowych, odnowy biologicznej i najczęstszych kontuzji.

Wiedza pochodząca od praktyka wysokiej klasy (2:11 w maratonie, 28 minut na 10 km) i trenera z kierunkowym wykształceniem.

Płyta DVD obrazująca sposób wykonywania ćwiczeń i technikę biegu.

Owe zalety to mojej ocenie bardzo mocne strony książki, dlatego nadal uważam ją za jedną z dwóch najlepszych dostępnych na polskim rynku pozycji na temat treningu biegowego dla amatorów. Dla tych zupełnie początkujących jest w mojej ocenie najlepsza.

[recenzja starszego wydania "Biegiem przez życie"]

Pracowita sobota

2011-06-09T17:44:00.013+02:00

Nazwa: II Bieg Siedleckiego Jacka.

Miejsce: Siedlce.

Data: 4 czerwca 2001, sobota, godzina 17.

Dystans: 10 km

Trasa: 2 pętle po asfalcie w centrum miasta. Płasko.

Warunki: Było słonecznie i gorąco. Około 26 stopni. Wiatru nie odczuwałem.

Uczestnicy: Ukończyło 160 osób. Najlepszy wynik: 00:34:49 (Paweł Młodzikowski).

Mój wynik: czas: 38:01, miejsce 6 open i 4 na 51 w kategorii M30.

Numer startowy: 228.

Wrażenia

Świetny bieg. Jestem zadowolony ze wszystkiego. Pierwsza sprawa to wynik. Pomimo upału nabiegałem drugi wynik w życiu a jeszcze niedawno chorowałem. To cieszy. Chciałem pobiec asekuracyjnie pamiętając, że dwa tygodnie wcześniej biegałem dychę w 41 minut. Asekuracyjnie nie wyszło: z jednej strony czułem się dużo lepiej, z drugiej mnie poniosło i pierwsze dwa kilometry poleciałem po 3:40. Na następnych dwóch lekko zwolniłem, do 3:47 - 3:50. Krytyczny był kilometr piąty, gdy zwolniłem do 4:03. Wtedy dałem się wyprzedzić dla biegacza, który potem na mecie przybiegł tuż przede mną. Wyprzedził mnie też jeszcze jeden chłopak oraz młoda dziewczyna (Katarzyna Karmanenko). Chwilę potem wziąłem się w garść, wskoczyłem dziewczynie na plecy biegnąc metr za nią. Nie chciałem tracić sił na przełamywanie oporu powietrza. Wiozłem się tak za nią prawie do samej mety tempem około 3:50 na kilometr. Po drodze trochę odżyłem, wyprzedziliśmy jednego z chłopaków, który mnie wcześniej łyknął. Gentlemanem, który puszcza panią przodem byłem tylko do dziewiątego kilometra. Gdy zobaczyłem metę, ruszyłem z kopyta, podwoiłem liczbę oddechów i narzuciłem dużo szybsze tempo. Dziewczyna nie walczyła i chyba do samego końca nie przyśpieszyła. Biegacza, którego widziałem przed sobą nie udało mi się dogonić. Szkoda, bo on zajął 3 miejsce w kategorii M30. Zabrakło mi do pudła 13 sekund.

Sama organizacja imprezy też była świetna. Był depozyt i elektroniczny pomiar czasu. Pakiet startowy nietypowy, bo zamiast koszulek, z którymi nie mam już co robić był… ręcznik z okolicznościowym nadrukiem. Do tego bidon z małym kompasem i takim dziwnym czymś w środku, które nie wiem, do czego służy. Podobne bidony były też na Biegu Siedmiu Dolin. Trasa oznaczona co kilometr, świetna pod życiówki bo prawie całkowicie płaska. Tylko na początku pętli był niewielki, prawie nieodczuwalny podbieg. Na trasie punkty z wodą oraz schładzające fontanny. Na mecie ładny medal z mapą biegu, posiłek regeneracyjny, prysznice i oficjalne zakończenie na stadionie. Były statuetki dla najlepszych w kategorii open i w kategoriach wiekowych. Wyniki pojawiły się na stronie organizatora już następnego dnia. Ostatni plus to opłata startowa w bardzo rozsądnej cenie: 20 złotych. Dla porównania podam, że za start w tegorocznym „Biegnij Warszawo” na tym samym dystansie organizatorzy życzą sobie 60 złotych.

Ogólnie ta siedlecka dycha to świetny bieg. Szybka trasa, jest wszystko, co trzeba i za rozsądne pieniądze. W skali 1 do 5 zdecydowanie 5. I to bez minusa.

Zdjęcie: Mariola Janiak

45wojtka

Tej samej soboty było mi mało. Wyjechałem zadowolony z Siedlec i pojechałem, za Warszawę, do Milanówka. Tam o północy miała wystartować kolejna impreza, tym razem na orientację. Dystans do wyboru: 45 km, 28 km i 10 km. Nie były to typowe zawody a raczej koleżeński bieg zorganizowany dla uczczenia 45 urodzin Wojtka Wanta. Tak - tego samego, który pisuje czasem w „Bieganiu”, prowadzi bloga i wygrał ostatnio Mistrzostwa Polski w Pieszych Maratonach na Orientację na 50 km (Dymno 2011). Impreza okazała się bardzo kameralna, było nas na trasie całe 7 osób nie licząc tych, którzy wcześniej rozstawili punkty. Początkowo zdeklarowałem się na 28 km, potem zamyśliłem pobiec całość, ale ostatecznie nawet tych 28 nie dałem rady. Jednak zmęczony byłem po tej mocnej dziesiątce, którą pobiegłem 6 godzin wcześniej. Pierwszą dychę jakoś przytruchtałem będąc gdzieś w środku stawki, ale drugą pętlę to już bym chyba szedł. Popełniłem błąd ubierając buty terenowe a biegaliśmy głównie po uliczkach i chodnikach w Milanówku i okolicach. Ulice były podświetlone i na dobrą sprawę czołówki nie były potrzebne. Po 10 km miałem dosyć. Z drugiej, 18 kilometrowej pętli zrobiłem tylko scorelauf w Podkowie Leśnej. Rzeczywiście jest tam ładnie. W sumie wyszło u Wojtka około 18 kilometrów.

Impreza okazała się nieudana;) niezgodna z moimi oczekiwaniami. Zapowiadana była jako beznadziejna impreza na orientację, z mapami kiepskiej jakości i u okropnego Wojtka. Tymczasem żadnej z tych atrakcji organizatorzy nie zapewnili. Mapy choć czarno - białe dało się czytać, Wojtek nie był wcale taki okropny, i ogólnie nie było beznadziejnie a całkiem sympatycznie. Wyszło z tego przyjemne spotkanie w gronie znajomych i trening miejskiego BnO. Gdybym jeszcze sił na bieganie zachował więcej…

Zdjęcie: Marcin Klisz

Napisał ktoś...

2011-06-04T10:18:00.011+02:00

Poniżej kilka cytatów z książek, z artykułów z wywiadów. Takich, które w jakiś sposób wiążą się z tematyką bloga a które uważam za ciekawe i warte przytoczenia. Pierwotnie tekst był dłuższy ale jako że od czasu do czasu słyszę prawie bezpodstawne ;) oskarżenia, że piszę za długo to całość podzieliłem na odcinki. Dziś odcinek pierwszy.

Kompania

Początek będzie trochę w duchu militarnym. Czytam i czytałem sporo o wojsku, z powodów zawodowych i zwykłej ciekawości. Jakiś czas temu w jednym z numerów miesięcznika „Komandos” znalazłem artykuł zatytułowany „Kompania”*. Nie wchodząc w szczegóły są to wspomnienia jednego z oficerów radzieckiej 15 Samodzielnej Brygady Specjalnego Przeznaczenia GRU. Wspomniany oficer dowodził jedną z kompanii stacjonujących w Uzbekistanie w ZSRR. Rzecz dzieje się w latach 70-tych ubiegłego wieku. Stodieriewskij pisze tak:

„Ludzie byli dobrze dobrani, tak oficerowie jak mi żołnierze. Najlepszych z najlepszych zebrałem w grupie Rafika Łatypowa i to ona przez dwa lata zajmowała pierwsze miejsce we współzawodnictwie grup zwiadowczych. W boksie też byliśmy pierwsi. Kompania biegała crossy na takie odległości, na jakie nie biegał żaden pododdział brygady.

Jesienią 1977 roku naradziwszy się w kompanii, wyszedłem do wydziału politycznego brygady z propozycją, aby wykonać szybki marsz do Ałma-Aty. Długość trasy 850 km. Dlaczego do wydziału politycznego i dlaczego w 1977 roku? Kraj przygotowywał się do świętowania 60-lecia Rewolucji Październikowej. Rozumiałem, że po prostu biec na taki dystans nikt nie zezwoli. Ale jeśli to uzasadnić politycznie, to być może coś z tego wyjdzie. Zaproponowaliśmy, że będziemy przebiegać po 50 km dziennie. Wydział polityczny powinien zabezpieczyć nam w miejscach noclegów pełne zaopatrzenie. W trakcie tego szybkiego marszu mogliby prowadzić pracę agitacyjną. Po naradzie odesłali mnie do diabła. Może to było słuszne.”

Dalej jest ciekawiej:

„W oddziale specjalnym każdy oficer starał się robić coś najlepiej. Jura Cyganow mógł przebiec cross długości, po prostu nie uwierzycie, 125 km. On kupował bilet na autobus Taszkent – Czymkent, zostawiał tam rzeczy a sam biegł do Czymkentu”.

Nieźle biegali ci sowieci, co? I to lata 70-te, jakiś koniec świata w byłym ZSRR. Dziś biegi ultra się rozwijają, ludzie coraz częściej sięgają poza dystans maratonu. Kupują dobry sprzęt, świetne buty, plecaki z camelem…

* I.J. Stodieriewskij, Kompania, tłum. Kazimierz Kraj, „Komandos”, nr 5, 2010, s. 46-53.

p.s. Ta dziwna czcionka której nie mogę powiększyć i to, że nie wyświetlają się zdjęcia to niestety jakieś problemy z blogspotem :( Powiększona mapa Taszkent - Czymkent jest tutaj.

Whisky dla biegaczy

2011-05-28T22:30:00.011+02:00

[Jack Daniels, Bieganie metodą Danielsa, przekład Antonina Kasprzak, Zielonka 2010 – recenzja książki]

Jack Daniels? A kto to taki? Gdy pierwszy raz usłyszałem jego nazwisko to choć prawie nie tykam alkoholu skojarzyło mi się zaraz z popularną marką Whisky. To tak jak z Kubą Wojewódzkim – można nie oglądać telewizji a i tak się o nim usłyszy. Wróćmy jednak do Danielsa. Tych, co czytają właśnie mój tekst licząc na wrażenia z degustacji - zawiodę. To nie o tego Danielsa chodzi. Chodzi o prawie osiemdziesięcioletniego Amerykanina, który napisał książkę dla biegaczy. Zanim jednak ją napisał gruntownie poznał temat od strony teoretycznej i praktycznej. Najpierw, jako młody człowiek będąc żołnierzem w czasach wojny koreańskiej zakwalifikował się do wojskowych mistrzostw w triathlonie (zamiast roweru było tam strzelanie). Następnie z powodzeniem rozszerzył gamę uprawianych przez siebie dyscyplin i zajął się pięciobojem nowoczesnym (jazda konna, szermierka, biegi, strzelectwo, pływanie). Choć bieganie nie było jego najmocniejszą stroną to trenował z sukcesami i w 1956 roku pojechał na Igrzyska Olimpijskie do Melbourne gdzie jego drużyna pięcioboistów zdobyła srebrny medal. W kolejnych latach dalej uprawiał pięciobój i startował w mistrzostwach USA, mistrzostwach świata i ponownie w Igrzyskach Olimpijskich (Rzym 1960). Tyle jeśli chodzi o praktykę. Z czasem Jack Daniels coraz więcej uwagi poświęcał zgłębianiu teorii i pracy trenerskiej. Przez jakiś czas przebywał w Szwecji gdzie studiował sport w Królewskiej Szkole Gimnastyki i Sportu. Po powrocie do stanów zrobił doktorat z fizjologii wysiłkowej na uniwersytecie w Wisconsin. Trenował pływaków, później został trenerem biegaczy. Szkolił kadrę narodową Peru i badał wpływ wysokości na organizm biegacza. Był w tej sprawie konsultantem amerykańskiej drużyny olimpijskiej jadącej na Igrzyska Olimpijskie do Mexico City (1986 rok). W USA przez wiele lat trenował drużyny uniwersyteckie w biegach długodystansowych. Szkolił też kilku maratończyków z elity. Wychował mistrzów USA w biegach na różnych dystansach. Równocześnie prowadził badania naukowe i współpracował z firmą Nike.

Biografia Jacka Danielsa jest mocną stroną książki gdyż z punktu widzenia jej czytelnika ważne jest, że autor jest kompetentny. Z pewnością wiedział o czym pisał bo jest światowej klasy specjalistą. W porównaniu do naszego Skarżyńskiego1 jest w większym stopniu teoretykiem niż praktykiem, ma jednak nieporównywalnie bogatsze doświadczenie i sukcesy trenerskie.

Trzymam właśnie w ręku tłumaczenie książki wydane u nas przez niewielkie wydawnictwo „Inne Spacery”. Oryginalny tytuł brzmi „Daniel’s Running Formula”, tytuł przekładu dokonanego przez Antoninę Kasprzak: „Bieganie Metodą Danielsa”. W stanach jest to drugie wydanie, w Polsce pierwsze (Zielonka, sierpień 2010). Okładka jest miękka, stron numerowanych 322, ilustracje wewnątrz czarno-białe. Z tyłu okładki możemy przeczytać: „Najlepszy na świecie trener” i „Najlepsza na świecie książka o treningu” według miesięcznika Runner’s World. Hoho! - mocne słowa. Zobaczmy co jest w środku.

Na pierwszych stronach znajdziemy „Słowo wstępne” pisane przez jedną z zawodniczek z elity (Joan Benoit-Samuelson – 2:21 w maratonie) dziękującej Danielsowi i polecającej jego książkę. Następnie w „Przedmowie” odzywa się sam autor. Według jego słów celem wydania powstającej przez piętnaście lat (!) książki było wypełnienie luki na rynku księgarskim. Wcześniej brakowało bowiem przystępnego poradnika adresowanego do biegaczy początkujących i tych bardziej zaawansowanych. Jack Daniels choć - jak sam pisze – nie był nigdy biegaczem z elity to dysponując wiedzą z zakresu fizjologii oraz doświadczeniem trenerskim postanowił wypełnić tę lukę. Tak doszło do powstania „Biegania metodą Danielsa”. Resztę przedmowy autor poświęca na krótkie omówienie budowy książki składającej się z czterech głównych części. Na kolejnych kartach części wstępnej znajdziemy jeszcze krótki „Przepis na sukces”. Według autora składa się on także z czterech elementów: wrodzonych zdolności, motywacji, warunków i pokierowania talentem. Zwłaszcza dwa pierwsze są istotne. Masz je? Świetnie, zatem część sukcesu masz w kieszeni.

Przechodzimy teraz do zasadniczego zrębu książki, pierwszej z czterech głównych jej części. Nosi ona tytuł „Podstawy treningu”. Dzieli się na cztery rozdziały, w których omówione są teoretyczne zasady treningu, procesy fizjologiczne, rodzaje treningów oraz sposoby ich monitorowania. Rozdział trzeci pierwszej części zawiera tzw. tabele VDOT pozwalające dobrać idealne tempo do różnych typów treningów w zależności od stopnia wytrenowania biegacza. Rozdział czwarty - ostatni to podpowiedź jak zaplanować cały sezon treningowy. Część pierwsza jest więc jakby teoretyczną podstawą treningu biegowego. Autor kilkakrotnie podkreśla na wstępie, że nie warto bezmyślnie kopiować planów mistrzów. Każdy biegacz, każdy organizm jest indywidualny i na każdy te same bodźce działają trochę inaczej. Co jest dobre dla jednego nie musi być dobre dla innego. Inną, często podkreślaną przez Danielsa zasadą jest konieczność znajomości celu każdej jednostki treningowej. Musisz wiedzieć dlaczego realizujesz dziś taki a nie inny trening, jakie korzyści ma ci przynieść. Rozdziały zawierają na końcu krótkie biogramy sportowe prezentujące biegaczy trenowanych przez Danielsa wraz z ich osiągnięciami. Ciekawe, że wśród nich jest Polka: Magdalena Lewy Boulet która w 1989 roku wyjechała do USA i tam zrobiła karierę jako biegaczka długodystansowa (maraton: 2:26:22).

Część druga to szczegółowe omówienie różnych intensywności treningu, poczynając od tych najwolniejszych (bieg spokojny), przez szybsze (bieg w tempie maratońskim, bieg w tempie progowym) do najszybszych (bieg interwałowy i rytmowy). Treść tak jak w poprzedniej i kolejnych częściach zilustrowana jest wykresami i tabelami pozwalającymi określić odpowiednie tempo dla danej sesji treningowej. Część kończy się rozdziałem na temat treningu uzupełniającego – takiego, który nie jest treningiem biegowym a który wykonujemy pomiędzy treningami biegowymi lub gdy z powodu choroby bądź kontuzji biegać nie możemy.

Część trzecia „Trening dla zdrowia” zawiera różne plany treningowe dla biegaczy na różnym poziomie zaawansowania. Mamy więc plan biały dla początkujących, niebieski dla średnio-zaawansowanych, czerwony dla zaawansowanych i złoty2 - dla biegaczy z elity. Trochę dziwna jest to część, przede wszystkim w porównaniu do dwóch poprzednich bardzo króciutka. Mieści się ledwie na kilkunastu stronach. Plan biały – dla początkujących nie zajął nawet pełnych czterech stron. Plan złoty jest dla elity, jego realizacja obejmuje 6 treningów w tygodniu, przewiduje bieganie 400 – 500 km w miesiącu. Nie do końca rozumiem, co robi ten plan w części zatytułowanej „Trening dla zdrowia”. Zarzynanie się interwałami i rytmami na stadionie dla zdrowia? Mam wątpliwości.

Część czwarta, ostatnia to także plany treningowe z tym że już nie dla zdrowia a pod zawody. Najpierw autor opisuje przygotowanie do startu i związane z tym elementy. Stara się odpowiedzieć na pytanie jakie zawody wybrać, kiedy, jak często startować, jak się ubrać, co zjeść, jak spędzić ostatnie godziny przed startem i jaką przyjąć taktykę w trakcie biegu. Sprawy dotyczące sprzętu i żywienia są tu potraktowane bardzo skrótowo. Inaczej trenuje do zawodów 800-metrowiec a inaczej maratończyk dlatego następne występujące w tej części rozdziały zawierają plany treningowe podzielone ze względu na preferowany dystans. Pierwszy z nich to plany dla sportowców startujących na 800 metrów, dalej 1500-3000 metrów, biegi przełajowe, 5-15 kilometrów, półmaraton i maraton. Planów dla ultradystansowców czy biegaczy górskich niestety nie ma.

Końcówka książki zawiera indeks, biografię autora oraz dwa dodatki. Pierwszy z nich to tabela temp pokazująca czasy na różnych dystansach podczas biegu tym samym tempem. Dodatek B to opis metody testowania wydolności tlenowej.

Osoba zainteresowana bieganiem, która czyta moją recenzję i dobrnęła do tego zdania oczekuje z pewnością nie tylko opisu treści ale też odpowiedzi na podstawowe nurtujące ją pytanie: Czytać tego Danielsa czy też nie czytać? Ależ czytać!– brzmi moja odpowiedź. To jest dobra książka mająca jednak swoje zalety i wady. Gdy mnie ktoś pyta czy wolę najpierw usłyszeć wiadomość złą czy dobrą to zawsze wybieram najpierw złą dlatego zacznę od wymieniania wad które widzę jako czytelnik „Biegania metodą Danielsa” a zarazem biegacz – amator. Przede wszystkim w porównaniu do „Biegiem przez życie” zarówno sama treść jak i jej układ jest mniej czytelny. Jakoś łatwiej mi się czytało książkę Skarżyńskiego niż podobną w treści książkę Danielsa. W „Biegiem przez życie” układ jest prosty i logiczny: najpierw zachęty, potem wiek a bieganie, następnie odżywianie, sprzęt, teoria, środki treningowe, plany dla początkujących, plany dla zaawansowanych, wspomaganie witaminowe i kontuzje. Polski autor jakoś lepiej zachował odpowiedni balans pomiędzy opisywanymi zagadnieniami i z pewnością bardziej kompletnie ujął temat. U Danielsa mamy nacisk na fizjologię, środki treningowe i plany treningowe. Informacje bardzo istotne dla biegacza początkującego takie jak wiek a bieganie, odżywianie, dobór sprzętu, technika biegu, kontuzje - są w książce Amerykanina potraktowane po macoszemu lub nie ma o nich słowa. O gimnastyce siłowej też prawie nic nie znajdziemy. Ten właśnie fakt uważam za największą wadę „Biegania metodą Danielsa”. Budowa tak jak wspomniałem jest moim zdaniem mniej czytelna ale być może jest taka a nie inna gdyż nie została przewidziana do czytania „od deski do deski”. „Polecam najpierw przejrzeć spis treści i krótkie wprowadzenie do każdej z czterech części książki, a po zapoznaniu się z najbardziej ogólnymi informacjami przejść do rozdziałów, które interesują cię najbardziej” – pisze Jack Daniels w „Przedmowie”. Można zatem czytać jego książkę niemal jak Encyklopedię, niekoniecznie od początku do końca. Czy widzę jeszcze inne wady? Być może są jakieś merytoryczne ale nie będąc znawcą nie ośmielę się ich szukać. Stwierdzenie, że „[...] 20-milowy bieg (32-kilometrowy) jest bardziej obciążający dla osoby biegnącej wolno niż dla osoby biegnącej szybko”3 – wydaje mi się jednak co najmniej dyskusyjne. Gdzieś czasem zdarzy się literówka4 ale to najmniejszy problem. Z mojego punktu widzenia wadą książki Jacka Danielsa podobnie jak książki Jerzego Skarżyńskiego jest zupełny brak odniesienia do biegaczy górskich i ultradystansowych. Wiem, że to nisze ale i tak szkoda. Natomiast bardzo ważną zaletą jest, że tłumacz przy dystansie przeliczył mile na kilometry i podał obie wartości.

Łyżka dziegciu przełknięta? To teraz zalety. Pierwsza z nich to bardzo wysokie kwalifikacje autora. Daniels jest wybitnym specjalistą z olbrzymim doświadczeniem trenerskim i wiedzą teoretyczną. Nie ma się co nad tym specjalnie rozwodzić. Druga sprawa: tabele, tabele i jeszcze raz tabele. Jeśli po przeczytaniu książki sięgam po nią jeszcze raz to najczęściej po to by coś sprawdzić w tabelach. Są bardzo pomocne, teraz dużo łatwiej jest mi dobrać odpowiednią intensywność treningu. Trzecia sprawa: trochę ciekawych pomysłów takich jak np. trening progowy. Wartościowe i pomocne. Ostatnią i taką najbardziej ogólną zaletą jest w mojej ocenie szerokie omówienie fizjologii i środków treningowych. Zanim napisałem tę recenzję myślałem, że jedną z zalet jest także większa niż w przypadku Skarżyńskiego świeżość w podejściu do metod treningowych. Wczytałem się jednak głębiej w lekturę i wynika z niej („Wstęp” i „Przedmowa”), że metoda Danielsa bazuje na jego doświadczeniach trenerskich zdobywanych od lat sześćdziesiątych do dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Nie jest zatem jakoś szczególnie nowsza niż metoda Skarżyńskiego. Książka o niej jest „amerykańska” i została w Polsce wydana później niż Skarżyński – może stąd to wrażenie. Czy plany treningowe Danielsa są skuteczne? Czy są lepsze niż plany Skarżyńskiego? Nie wiem bo nie próbowałem. Interesują mnie ogólne zasady a plan układam sobie sam dlatego ich nie testowałem. Nie mogę się na ich temat wypowiedzieć.

„Bieganie metodą Danielsa” to dobra książka. Czy ją czytać? Czytać. Czy czytać Danielsa czy Skarżyńskiego? Czytać obu! No dobrze, ale którego najpierw? Jeśli dopiero zaczynasz przygodę z bieganiem to najpierw przeczytaj Skarżyńskiego bo on podaje szereg ważnych porad dla biegaczy początkujących, o których Daniels prawie nie wspomina. Skarżyński pisze też łatwiejszym językiem i dorzuca do swojej, skądinąd o sto stron grubszej książki także płytę DVD na której zobaczysz prawidłową technikę biegu, jak robić rozgrzewkę i wykonywać gimnastykę. Kiedy już przerobisz Skarżyńskiego sięgnij po Danielsa który jest jego dobrym uzupełnieniem. Zawiera szerokie omówienie teorii i środków treningowych oraz bardzo przydatne tabele intensywności które pomogą łatwiej dobrać odpowiednie tempo biegu.

Polecam.

P.S. Już po napisaniu recenzji dowiedziałem się, że wydawnictwo „Inne Spacery” wypuściło kolejną książkę o bieganiu zatytułowaną „Bieganie dla początkujących” . Książki tej jeszcze nie czytałem, ale tytuł sugeruje, że może być dobrym uzupełnieniem Danielsa.

Bardzo skrócona wersja powyższego tekstu została zamieszczona w "Przeglądzie Sportowym" nr 113 (15 978) z 17 maja 2011 na s. 15.

Linki do innych recenzji:

Recenzja Wojciecha Staszewskiego

Recenzja Magdy Ostrowskiej-Dołęgowskiej

Recenzja Tadeusza Baranowskiego

1 Jako, że „Bieganie metodą Danielsa” jest obok „Biegiem przez życie” Jerzego Skarżyńskiego jedną z dwóch najbardziej popularnych książek o treningu biegowym dostępnych obecnie w Polsce będę nieraz porównywał obie te pozycje wskazując na ich wady i zalety.

2 Może powinien być czarny – jak pasy w sztukach walki;)

3 s. 122.

4 „Ryan Hal” – s. 117.

Test mocy

2011-05-24T17:08:00.009+02:00

(Puchar Maratonu Warszawskiego – 10 km)

W sobotę zaliczyłem bieg na 10 kilometrów. Dawno już nie startowałem w zawodach, poprzednie to maraton w Dębnie, 6 tygodni wcześniej. Teraz przełajowa dycha w Parku im. Jana III Sobieskiego wchodząca w skład Pucharu Maratonu Warszawskiego [link]. W zeszłym roku też tu startowałem robiąc całkiem dobry wynik i poprawiając życiówkę z 39 na 38 minut [link do relacji]. Teraz biegnę po raz drugi, mam zamiar sprawdzić formę po lekkiej kontuzji i chorobie, w trakcie której przez 11 dni nie trenowałem.

Start

Sobota, 21 maja. Godzina nieco po 10 rano. Jest słonecznie i dosyć gorąco. Na pewno ponad 20 stopni. Dobrze, że cała trasa jest w lesie, w cieniu. Słabo się czuję. Nogi jakieś ciężkie. Stoimy na starcie. Na piersi numer startowy 976. Słychać odliczanie i za chwilę start!

Na początku jest tłoczno. Trzeba biec ostrożnie by się nie wykołować na korzeniach. Omijać sypki piasek by nie tracić niepotrzebnie sił w grząskim terenie. Pierwszy kilometr: 3:50, drugi: 3:47, trzeci 3:58. Zaczynam puchnąć. Narzuciłem tempo takie jak bym ostatnio nie chorował. Błąd. Już widzę, że go nie utrzymam. Zwalniam. Czwarty kilometr: 4:05. Piąty jeszcze wolniej: 4:15. Nie należę do osób, które walczą do końca; jak mi nie idzie potrafię szybko zrezygnować. Tak jest i w tym przypadku. Poddaję się. 5 – 8 kilometr – biegnę lajtowym tempem 4:30 na kilometr. Inni wyprzedzają mnie jak furmankę. Nie zależy mi - wiem, że to będzie jeden z moich najgorszych startów na dychę. Smutno. Niech się już skończy ta kompromitacja. Zostały ostatnie dwa kilometry. Odpocząłem może teraz przyśpieszę co by trening choć dobry z tego wyszedł. Na dziewiątym kilometrze znowu schodzę poniżej 4 minut na kilometr. Próbuję wyprzedzić jakiegoś nieznanego mi chłopaka. Ten walczy, ja go mobilizuję. Krzyczę by walczył, cisnął. Prawie go opierniczam. Przyśpieszamy wyprzedzając paru przed nami. Potem on wyrywa tak, że biegnie jeszcze szybciej ode mnie. Sporo przed metą zaczął finisz. Wytrzyma? Wytrzymał. Ostatni kilometr robię w 3:51. Mobilizowanego kolegi nie doganiam, ale jestem tuż za nim. Straszę go do końca. Wynik: 41 minut, 7 sekund. Miejsce - jeśli dobrze policzyłem - 27. Dostałem 4 punkty do Pucharu. Na pocieszenie wylosowałem oddychającą koszulkę Adidas. Wynik pozostał jednak ten sam. Nędza. Byłem zawiedziony i wkurzony. Teraz już nie jestem. Co ja sobie wyobrażałem? To naturalne, że po dłuższym czasie słodkiego nieróbstwa forma spadnie. Nie trzeba było być naiwnym i oczekiwać cudów. Test obnażył rzeczywistość: słabe przygotowanie, zwłaszcza szybkościowe. Jest sporo zaległości do nadrobienia. Nie należy załamywać rąk tylko trzeba wziąć się do roboty. Po cichu, ale sumiennie robić swoje. Wtedy można mieć nadzieję na wyniki.

Po dobiegnięciu do mety poszedłem po aparat i pstrykałem zdjęcia wbiegających na metę. Poniżej kilka ciekawszych strzałów, cała galeria jest tutaj [link].

Trafiła kosa na kamień

2011-05-21T19:02:00.024+02:00

(Dębno Maraton 2011)

Dębno - małe, niepozorne miasteczko w województwie zachodniopomorskim, tuż przy niemieckiej granicy. Co roku w kwietniu staje się stolicą polskiego maratonu. To tu odbywają się Mistrzostwa Polski w tej dyscyplinie. To tu ścigają się na dystansie 42 kilometrów 195 metrów już od lat 60tych ubiegłego wieku. To tu w 1986 roku aż 35 osób osiągnęło wynik poniżej 2:30. Nigdy wcześniej tu nie byłem. W tamtym roku się wybierałem ale katastrofa smoleńska pokrzyżowała plany. Dziś jestem pierwszy raz. Koledzy którzy już tu biegali zachwalali trasę. Że szybka, że biegnie się wśród drzew, przez las, jakieś wsie. Zupełnie inaczej niż na dużych, miejskich maratonach. Podobno całe miasteczko żywo kibicuje a mieszkańcy żyją sportowym wydarzeniem. Zobaczymy jak będzie. Na razie dzień przed startem przechadzam się przy biurze zawodów. Odebrałem już pakiet startowy , tym razem po raz pierwszy ze stanowiska (w tym momencie nabieram powietrza wypinając dumnie pierś) dla uczestników Mistrzostw Polski (wypuszczam powietrze). Opchałem się podwójną porcją makaronu na pasta party. Jak zwykle kogoś tam przy okazji poznałem. Trzeba przyznać, że środowisko biegaczy jest bardzo otwarte. Poznać tam kogoś jest bardzo łatwo. Przed biurem jest stanowisko z bieżnią na której nieodpłatnie badają stopę. Czy pronująca, czy supinująca, czy neutralna, czy w jakiś dziwny sposób się zachowuje. Sprawdzam dla świętego spokoju, jest O.K. Czy jednak będzie O.K. na trasie to się okaże. Może być różnie. Coś mnie niedawno bolało w biodrze, chyba jakieś zapalenie stawu załapałem. Dałem sobie kilka dni odpoczynku ale czy to wystarczy? Czy się coś nie odezwie w trakcie biegu? To może pokrzyżować plany poprawy życiówki wynoszącej obecnie 2:59. Chciałbym w Dębnie pobiec w okolicach 2:53 lecz jestem bardzo niepewny swoich możliwości. Czterysetki które biegałem na stadionie prognozowały inny wynik a tysiączki – inny. Do tego jeszcze ten wiatr. Przed kilkoma dniami przechodziły nad Polską silne wichury. Dziś jest spokojniej choć tuż przy biurze, nad kanałem prowadzącym w stronę startu widać jeszcze połamane drzewa. Czy w trakcie biegu będzie wiało? Jeśli tak to z której strony? Trasa ponoć w znacznej części wiedzie przez lasy, to daje nadzieję, że w razie czego będziemy osłonięci. Przy biurze zawodów stoi jeszcze barak ze stoiskiem Adidasa. Chłopcy którzy to obsługują puszczają jakieś ordynarne ale motoryczne, rosyjskie techno. „Łup, łup, łup - Dawaj, dawaj !!” – leci co chwila z głośników. Muzyka i okoliczności kojarzą się nieodparcie ze świetnymi biegaczami zza naszej wschodniej granicy. Jeśli przyjechali to na pewno będą wysoko. No dobra Paweł, ciebie to nie obchodzi bo czołówka to nie twoja liga. Co by się tam jutro nie działo – po strzale startera po prostu robisz swoje. Przebierasz nogami starając się utrzymać zaplanowane tempo 4:05 na kilometr. „Dawaj, dawaj !!’

Niedziela, dziesiąty kwietnia. Pierwsza rocznica smoleńskiej katastrofy. Stoimy na linii startu. Ja gdzieś w czwartej czy piątej linii, gdzieś tam jest moje miejsce. Jest słonecznie. Temperatura: kilkanaście stopni. Odpowiednia do bicia rekordów. Wiaterek odczuwalny ale wydaje się niezbyt silny. Sędziowie odliczają sekundy do startu. Poszli!

Na początku byle nie za szybko, byle nie za szybko. Jeszcze nie wrzucam zaplanowanego tempa. To dopiero za trzy, cztery kilometry. Na razie muszę się spokojnie rozkręcić. Pierwszy kilometr może być w 4:20, może być w 4:15. Jest sporo osób koło mnie, pytam kogoś biegnącego obok z Garminem jakim tempem biegniemy. 4:15 na kilometr. Idealnie. Wybiegamy z Dębna i zaczynamy pierwszą z trzech pętli o długości około 14 kilometrów pomiędzy miejscowościami Dębno – Dargomyśl – Cychry. Kolejne kilometry wychodzą zgodnie z planem: 4:11, 4:09, 4:05. Po czwartym kilometrze wchodzę w zaplanowane tempo 4:05 na kilometr które planuję utrzymać do mety. Na razie czuję się świetnie choć trasa nie jest wcale tak płaska jak się spodziewałem. Jest za to bardzo ładna. Lekko pofałdowana asfaltowa droga wzdłuż której rosną wysokie drzewa. W słoneczny dzień tworzą cienisty szpaler chroniący maratończyków przed zbyt ostrym słońcem. Piękny widok. Biegnę w trzyosobowej grupie mężczyzn trzymających podobne do mnie tempo. Po drodze minąłem Marinero (Robert Derda) – ultramaratończyka z którym ścigałem się do ostatnich metrów ubiegłorocznego biegu na 100 km w Kaliszu. Robert też planuje poprawę życiówki ale nie o tyle co ja. Mijam go więc i biegnę dalej. Coś czuję, że może się skończyć tak jak Kaliszu. W połowie dystansu to ja jestem szybszy ale na końcówce puchnę, konkurent mnie dochodzi, wyprzedza i ogrywa. Czy dziś nie będzie podobnie? Zobaczymy. Na razie dźwięczy mi w uszach wspomniane rosyjskie techno które nadaje rytm. „Dawaj, dawaj !!”

Kończę dziesiąty kilometr w 41 minut i 24 sekundy. Ostatni nawrót i długa prosta do Dębna. Trochę zaczyna tu dmuchać ale na razie niezbyt dokuczliwie. W Dębnie tłumy kibiców, nawrotka i zaczynamy drugą pętlę. Tu już tak lekko nie jest. Chłopcy z którymi dotychczas biegłem chyba puchną i zwalniają do tempa w okolicach 4:12. Ja sam nie mam ochoty wyskakiwać do przodu i grzać 4:05. Biegnę dalej z nimi. Wmawiam sobie, że do półmetka tak sobie odpocznę parę kilometrów a potem przyśpieszę. Minął półmetek i około 22 kilometra dochodzi mnie Marinero. Coś mi tam tłumaczy, że pędzi bo jest taki i taki czas a on planuje taki i taki wynik. Zupełnie jak by się śpieszył na pociąg mający za chwilę odjechać z peronu. Czuję się już średnio, dystans dał się we znaki ale mówię Marinero że zabieram się z nim. Zostawiam chłopaków i próbuję ambitnie nadążyć za Robertem. „Dawaj, dawaj !!” Udaje mi się przez jakieś 2 kilometry. Tempo 4:05 do którego na chwilę wróciłem wpędza mnie w konkretną zadyszkę. Kurna - nie mam siły, już po życiówce. Nie uda się. Robert biegnący z przodu coraz bardziej się oddala. Jak się później okaże na mecie będzie 7 minut przede mną i nieznacznie poprawi swoją życiówkę. Mi tymczasem nogi ciążą coraz bardziej. Gdzieś od 25 kilometra zaczyna się droga krzyżowa. Biegnę długą prostą do Dębna. Niewinny lekki wiaterek teraz jakby zmienił się w wiatr wiejący centralnie w twarz. Szlag by trafił! Tempo spada do 4:30 na kilometr. Jeszcze walczę choć wiem że walka jest przegrana. Po drodze widzę, że nie tylko ja mam ciężko. Jakaś dziewczyna z elity idzie zapłakana poboczem, obok pocieszający ją kolega. Jedyny czarnoskóry zawodnik także ze ścisłej czołówki padł gdzieś ponoć na trasie i został zwieziony przez karetkę. Nieszczęścia innych wcale mnie nie cieszą. Choć to zupełnie inny poziom to w jakiś sposób czuję solidarność i przynależność do tej samej grupy co oni. Do grupy tych, którym się dziś nie powiodło. Na razie jednak człapię swoje. Dobiegam do Dębna. Na nawrotce jakiś człowiek który pewnie obserwuje zmagania w ramach Mistrzostw Polski zagrzewa mnie do walki krzycząc że jestem „.......nasty”. Nie usłyszałem dokładnie co mówił. „Któryś-nasty”? - to nie jest jeszcze tak źle, no chyba że startuje tylko 15 osób. W każdym razie ten człowiek nieco mnie zmobilizował. Patrzę na zegarek, wyniku 2:53 już nie zrobię ale jest jeszcze szansa na złamanie trójki. Wiatr teraz wieje w plecy. Przyśpieszam wychodząc na ostatnią pętlę. „Dawaj, dawaj !!”

Niestety, na ostatniej pętli udaje mi się nieco przyśpieszyć tylko przez pierwszych kilka kilometrów. Potem wraca stare tempo: 4:30 na kilometr. Walczę, przecież nie zejdę. To ostatnie kilka kilometrów. Na trasie sytuacja jest zróżnicowana. Z jednej strony ja dubluję innych, z drugiej inni mnie wyprzedzają. Zazdroszczę tym mającym siły, pewnie zgodnie z zaleceniami teoretyków pobiegli spokojnie na początku, potem przyśpieszyli i teraz wyprzedzają jak furmanki takich jeleni jak ja. Parę kilometrów dalej sytuacja jest jednak zgoła inna. Ci sami co mnie niedawno wyprzedzili teraz idą poboczem! Momentami też mam ochotę przejść w marsz bo warunki na ostatniej prostej do Dębna są masakryczne. Jestem potężnie zmęczony. Wiatr wieje ostro od frontu, czuję się jak bym miał żagiel przymocowany do pleców albo co najmniej spadochron hamujący. No rzesz cholera jasna! Ciągle truchtam ale już żenującym tempem: około 5 minut na kilometr. Już tylko oglądam się, kto z biegnących obok ma tak jak ja dwa numery startowe: na plecach i na piersi. Jeśli ktoś z Mistrzostw to może choć z nim powalczę. Nikogo takiego nie widzę ale za to w końcu widać Dębno. Na ostatnich paruset metrach ktoś próbuje mnie prześcignąć. Włączam szybki bieg bo jakieś rezerwy jeszcze zachowałem. Nie daję się, wpadam na metę z czasem 3:03:44 Do życiowego rekordu zabrakło 4 minut. Jestem 57 na 806 startujących. W kategorii wiekowej M-30 jestem 22 na 306. W ramach Mistrzostw Polski zająłem 18 miejsce na 28 startujących. Miejsce na szczęście nie ostatnie ale czas, cóż... Mistrzostwa i wynik powyżej 3 godzin w maratonie jakoś zupełnie do siebie nie pasują. Stojąc obok siebie brzmią tak trochę... obciachowo.

To był ciężki maraton i nie tylko dla mnie. Dramaty rozgrywające się na trasie mogłyby zainspirować niejednego scenarzystę brazylijskich telenoweli. Ze ścisłej czołówki (numery 1 do 10) połowa nie ukończyła biegu. Dla mnie to 10 bieg na tym dystansie i pierwszy, w którym planowałem życiówkę a się nie udało. Do tej pory zawsze było tak, że co start to poprawa wyniku. To bardzo przyjemnie i bardzo mobilizujące uczucie. Nie liczę oczywiście startu w charakterze pacemakera w ostatnim Maratonie Warszawskim. Tym razem po raz pierwszy na maratonie połamałem sobie zęby. Najwyraźniej byłem za słabo przygotowany i przeliczyłem się z siłami. Może gdyby ten watr w drodze do Dębna nie przeszkadzał tak bardzo. Może gdybym zaplanował tempo o 5 sekund wolniejsze na kilometrze. Może....

P.S. Lubię, gdy w pakiecie startowym są nietypowie rzeczy takie jak np. suszona bukwica w Hajnówce. W Dębnie też była niespodzianka: pamiątkowy proporczyk z Dębno Maraton. Wiecie, taki jakie jeszcze czasem wiszą w autobusach PKS-u z napisem „Jasna Góra 1983” albo podobnym. Startuję już około pięciu lat a jeszcze czegoś podobnego nie dostałem. Super! Może kiedyś zostanę kierowcą autobusu, będę miał co powiesić pod dachem ;)

Zdjęcie pierwsze od góry: Mateusz Głasik, zdjęcie drugie od góry: Piotr Grzybowski.

Linki:

do mojej galerii zdjęć z maratonu [link]

do oficjalnej strony zawodów [link]

do podsumowującej relacji na portalu maratonypolskie.pl [link]

do tekstu Krzysztofa Bartkiewicza [link]

Zmiana trzecia

2011-05-15T23:23:00.004+02:00

Ścigant licencjonowany

Zmiana klubu, pod którego szyldem startuję to kolejna zmiana, jaka mi się ostatnimi czasy przytrafiła. Do tej pory należałem do dwóch bardzo nieformalnych grup będących tak naprawdę stowarzyszeniami znajomych i kolegów mających podobne cele, zainteresowania, możliwości.

Pierwszy to PK4.pl Team – grupa kilku osób zainteresowanych bieganiem i rajdami przygodowymi; czytelników świetnego i znanego w środowisku rajdowców bloga PK4 prowadzonego przez Grześka Łuczko. Byłem i jestem wśród sympatyków pisarstwa Grześka zapisałem się więc do drużyny. Nigdy jednak nie wystartowałem w zespole, od początku interesowały mnie raczej starty solo.

Potem przyszedł czas na Sherpas Raidteam. Kolejna, także raczej nieformalna grupa powstała z połączenia drużyny Sherpas (pierwsze skrzypce grają tam świetna rowerzystka Ula Wojciechowska i Marcin Klisz), GreenBeerBruTeam (m.in. Hubert Puka prowadzący blog "Dolny San") oraz Raidteamu, w którym był m.in. Grzesiek z PK4. Zainteresowana była głównie wspólnymi startami w rajdach przygodowych a także dyscyplinami wchodzącymi w skład rajdów: jazda rowerowa na orientację, biegi na orientację, kajak, rolki, wspinaczka, podróże. Wszystko oczywiście na długim dystansie. Tu także startowałem samotnie będąc zorientowany jedynie na indywidualne biegi na dystansie od 10 kilometrów wzwyż.

Miesiąc temu przyszedł czas na kolejną zmianę. Zapisałem się do Młodzieżowego Klubu Sportowego „Żak” Biała Podlaska. Już wiele miesięcy wcześniej myślałem, by to zrobić. Po pierwsze dlatego, by móc uzyskać licencję Polskiego Związku Lekkiej Atletyki która uprawnia do startu w imprezach o randze Mistrzostw Polski. Wiem, wiem – jestem amatorem. Może ambitnym, ale ciągle amatorem. Zdaję sobie sprawę, że na przykład w maratonie, o dziesiątkach nie wspominając nic raczej nie ugram. Elita biegnie tam całe 42 kilometry w tempie 3 minut na kilometr – to prędkość, jakiej ja nie jestem w stanie uzyskać nawet na dystansie jednego kilometra. Po prostu: tym, co biegają maraton w 2:15 to ja mogę co najwyżej buty wyczyścić.

A w ultra? W ultra już tak źle nie jest. Podczas zeszłorocznego startu w Supermaratonie w Kaliszu, który był także zawodami Mistrzostw Polski w biegu na dystansie 100 km dopchałem się do pierwszej dziesiątki. Przybiegłem ósmy. Tu już się wstydzić nie muszę i pomyślałem, że może by popróbować walki na tym dystansie także w ramach Mistrzostw Polski. Dlaczego nie? Jeśli czas, chęci a przede wszystkim zdrowie pozwoli. Może ścisłej czołówce nie zagrożę, ale powalczyć o pierwszą dychę w zawodach rangi mistrzowskiej chyba warto. Będę próbował.

Druga sprawa, która mnie skłoniła do zmiany klubu to taki trochę regionalny patriotyzm, który czasem ze mnie wyłazi. Mieszkam w Warszawie od dwóch lat, ale jakoś nie czuję tego miasta. Wielkie to to, wybetonowane, drogie, zatłoczone. Choć poznałem tu już miejsca, które nawet polubiłem i są całkiem ładne (Kabaty, Ujazdów, Stare Miasto) to jednak nie czuję się w tym molochu zbyt dobrze. Dlaczego zatem nie wyjadę? Bo mam tu fajną pracę i grupkę dobrych znajomych. Ponadto podoba mi się, że stosunkowo dużo ludzi uprawia tu sport. Nieraz jednak tęsknię za spokojniejszym miejscem, takim, z którego pochodzę i które mi się dobrze kojarzy. Stąd - może niektórzy zauważyli - gdy startuję w zawodach zwykle piszę się „z Wisznic” a nie „z Warszawy”. Z tego samego powodu zdecydowałem się na klub z moich okolic, który ma uprawnienia do wydawania licencji PZLA. Wyboru zbyt dużego nie miałem, padło na MKS „Żak” Biała Podlaska. Oprócz tego, że jest to klub z miasta położonego 40 kilometrów od moich Wisznic to jeszcze jest znacznie tańszy niż kluby warszawskie. Jestem w nim od niedawna, więc trudno mi cokolwiek więcej powiedzieć. Z racji odległości moja przynależność do niego będzie raczej formalna a kontakt głównie korespondencyjny.

P.S. Na zdjęciu wyglądam trochę jak regionalny działacz PSL-u ale tylko takie akurat miałem...

Najlepsza impreza, w jakiej startowałem („Bieganie”, nr 50)

2011-05-02T00:20:00.011+02:00

W najnowszym „Bieganiu” (maj 2011, s., 84) które jest jubileuszowym, pięćdziesiątym numerem pisma jest mój krótki tekst. Sprawa dotyczy najlepszego biegu, w jakim dotychczas startowaliśmy. Sam wskazałem na krynicki ultramaraton górski o dystansie 100 km rozgrywany w ramach Festiwalu Biegowego. Wahałem się trochę, bo bardzo trudno jest mi wskazać najlepszą imprezę. Gdybym przykładowo miał oceniać wszystkie biegi, w których brałem udział w skali 1 do 5 to pewnie połowa dostała by najwyższą notę. Co by tu nie mówić, jeśli już ktoś organizuje imprezę to wkłada w to dużo serca, czasu i pracy. Owszem, może nie mieć wystarczających środków finansowych i nie zapewnić tego czy owego, ale wtedy najczęściej nadrabia się ładną trasą, klimatem oraz miłą, gościnną atmosferą. To widać, to cieszy i to między innymi sprawia, że tak lubię jeździć na zawody.

Inne interesujące teksty w jubileuszowym numerze miesięcznika to:

- wywiad z biegająco-politykującym Lisem (Tomaszem rzecz jasna)

- dwa teksty o Japonii i Japończykach. Teksty z mojego punktu widzenia niezbyt ciekawe, ale dobrze wpisujące się w sensację, którą nie tylko w swoim kraju wzbudził ostatnio pewien japoński maratończyk: Yuki Kawauchi. Gość jest nie-sa-mo-wi-ty. Jest biegaczem amatorem, na co dzień pracuje w szkole (inne źródła mówią, że w urzędzie). Lat dwadzieścia kilka. Powinien biegać maratony ot tak, w granicach 3 – 4 godzin, jak to młody amator. Tak nie biega. Biega dużo, dużo szybciej i z poświęceniem godnym samuraja lub kamikadze. Na sześć maratonów, które dotychczas przebiegł pięć zakończył wizytą w szpitalu spowodowaną bardzo silnym wycieńczeniem organizmu. „Jeśli umrę w trakcie biegu to nie ma sprawy” – twierdzi Kawauchi. Dzięki takiej postawie ostatni wynik, jaki uzyskał na maratonie w Tokio to 2:08:37. Wśród Japończyków był pierwszy, uległ tylko reprezentantom z Afryki. Pokonał zawodowych biegaczy Kraju Kwitnącej Wiśni hojnie sponsorowanych przez firmy od sprzętu sportowego.

Przypadek Kawauchiego jest o tyle istotny, że zadaje kłam pewnemu utartemu poglądowi. Poglądowi, który mówi, że w dzisiejszych czasach jak jesteś amatorem to zawodowca nie przeskoczysz. Jako amator możesz biegać maratony w 3 – 5 godzin, jak się bardziej przyłożysz i masz talent to może pobiegniesz w 2:40 – 2:30. Ale bieganie poniżej 2:10 jest zarezerwowane dla zawodowców. Ludzi, którzy cały plan dnia podporządkowują jednemu celowi: biegać i wygrać. Kawauchi pokazał, że tak nie jest i narobił tym sporego zamieszania. Talent, wola, determinacja, poświęcenie. Te czynniki pozostają bardzo istotne a może – jak pokazuje przypadek Kawauchiego - są decydujące.

Podziwiam tego Japończyka, bo pokazał mi tak jak i innym amatorom, że można dołożyć tym, którzy powinni być dla nas nieosiągalni. Jest w tym jednak spora nutka szaleństwa, szaleństwa, które może kiedyś doprowadzić do tragedii. Podziwiam go i szanuję bardzo, ale przykładu brać nie będę. Lubię życie.

- ranking jakości kilkunastu sklepów biegowych w Polsce. W światku ludzi, którzy na bieganiu robią pieniądze to może być głośny tekst. Jednym się dostało po tyłku, inni dostali darmową reklamę. Korzyść dla biegaczy będzie m.in. taka, że może właściciele sklepów będą zwracać większą niż dotychczas uwagę na jakość obsługi i ofertę. Teraz już nigdy nie będzie wiadomo, czy niepozorny pan po czterdziestce, który właśnie wszedł do sklepu, chce kupić buty, ale na niczym się nie zna nie jest czasem „ściemniaczem” wysłanym na przeszpiegi przez „Runner’s Worda” czy inny „Jogging”. Sprzedawcy: miejcie się na baczności!

- tekst Tomasza Kowalskiego „Trening w wodzie”. Dla ludzi, którzy złapali kontuzję a mają dostęp do basenu to ciekawa propozycja. Warto mieć na uwadze, jeśli się kurujemy a nie chcemy całkowicie stracić formy.

- dwa teksty Marcina Nagórka, dla mnie najciekawsze w tym numerze. Pierwszy jest dosyć ogólny i dotyczy treningu bez pomocy trenera. Drugi jest natomiast bardzo interesujący: „Węgierskie odcinki spod linijki”. Tekst o węgierskim trenerze Michaly Igloi który wychował całe zastępy mistrzów. Bardzo oryginalny człowiek, który stosował równie oryginalną metodę treningową. Polegała w skrócie na braku długich biegów, gimnastyki siłowej i rozciągającej. Tylko krótkie interwały, o zmiennej długości. Bardzo często do zarzygania. Dodatkowo zawodnik zwykle nie wiedział, co dokładnie go danego dnia czeka. Przychodził na trening i czasem niezbyt dobrze rozumiał słaby angielski węgierskiego trenera. Gdy ten jednak pokazał na sąsiadujący ze stadionem cmentarz było jasne, że dziś będzie ciężko. Będzie umieranie. Metody Ingloi są z punktu widzenia dzisiejszej teorii treningu obrazoburcze, ale były piekielnie skuteczne. Choć to nie mój dystans to tekst bardzo interesujący.

- niezły tekst Wojciecha Staszewskiego z GW p.t. „Zamień dom na obóz”. O organizowaniu sobie intensywniejszych okresów treningowych w warunkach domowych.

- na koniec bieganie naturalne: przegląd butów z brakiem amortyzacji lub jej śladową ilością. Nakręca się ostatnio taką modę, sprzeczną z dotychczasowym poglądem, który mówi, że trzeba chronić stopę możliwie najmocniej fundując jej solidną amortyzację i stabilizację. Bieganie naturalne z tej sztucznej pomocy rezygnuje zmuszając stopę do intensywniejszej pracy, uruchomienia zastałych mięśni, bardziej naturalnego lądowania na śródstopiu lub palcach. To ma wzmocnić stopę chroniąc ją przed kontuzją. Teoretycznie ma to sens, ale ja na razie podchodzę do owej nowinki raczej sceptycznie. Biegam w tradycyjnych butach biegowych. Gdy chcę pobiegać naturalnie to po prostu ściągam buty i biegnę boso po trawie lub polnej drodze. Jeśli chcę pobiegać bez amortyzacji a w butach to wkładam te, które już zużyłem, bo mają ponad 1000 km przebiegu. Robię tak czasem, ale rzadko. To, co cieszy w nowych, naturalnych butach biegowych to ciekawy design. Tradycyjne buty biegowe wyglądają bowiem tak, jak by wyszły z pod ręki projektanta mającego ostatnią twórczą myśl 30 lat temu. Jednym z nielicznych pozytywnych wyjątków, które jakiś czas temu kupiłem są Brooks Green Silence. A tu? Proszę, proszę – New Balance MT10GY (mitology?), Nike Free Run czy odjazdowe Vibram Five Fingers – wygląd oryginalny, w końcu jakaś świeżość. Po zużyciu butów można w nich wyjść do miasta i nawet nie wyglądać jak dresiarz. Z resztą, co ja tu piszę o zużyciu. Kolejna zaleta naturalnego obuwia to dłuższa żywotność. W artykule nie napisano tego wprost, ale skoro cechą ograniczającą tradycyjne buty jest głównie wytrzymałość amortyzacji, to w butach naturalnych pewnie można biegać dłużej. Trudno przecież zużyć coś, czego nie ma.

W sprawie naturalnego biegania będę podobnie jak w przypadku innych technicznych nowinek obserwował najlepszych. W przypadku biegów ulicznych: Kenijczyków. Warto spojrzeć przed startem na elitę. Co mają, czego nie mają, jak są ubrani. To moim zdaniem póki co dosyć wiarygodna metoda pozwalająca z dużym prawdopodobieństwem odróżnić elementy rzeczywiście istotne od marketingowego bajdurzenia.

P.S. Do tej ostatniej sprawy dodaję ilustrację: zdjęcie czołówki z Cracovia Maraton 2011. Przyjrzyjcie się ilu z nich ma gołe ręce, ilu zegarki, ilu pulsometry Forerunner a ilu uciskowe skarpetki, które sprawią, że „poprawisz wyniki o 5%”.

zdjęcia: Dorota Świderska.

Dalsze zmiany

2011-04-22T06:01:00.005+02:00

Praca

Zmiana druga, która pierwotnie miała być, ale teraz nie jestem już pewien czy będzie. Otóż prawie pół roku temu zmieniłem miejsce pracy. Zamieniłem bank na muzeum. Pod względem finansowym niezbyt to korzystna zamiana delikatnie mówiąc, ale pod innymi jak najbardziej. Dlaczego o tym piszę na blogu który jest głównie o bieganiu? Dlatego, że na owo bieganie być może znacząco wpłynie. Wcześniejsza praca w banku była bezstresowa i na tyle nudna, że po pracy jedyne, o czym myślałem i czym chciałem się zajmować to hobby takie jak sport. Wychodziłem z banku i już myślałem o treningu. Było to bardzo wygodne i korzystne z punktu widzenia rozwoju sportowego. Teraz trochę się zmieniło a właściwie miało się zmienić. Praca w muzeum wciąga mnie dużo bardziej niż bankowe papierki. Można tam robić ciekawe rzeczy i zastanawiam się, czy nie ucierpi na tym moje amatorskie hobby. Czy nie będę musiał bądź chciał ograniczyć zabawy sportowej na rzecz pracy? Myślałem o tym, bo ciężko się poświęcić dwóm rzeczom na raz. Amatorsko, ale solidnie trenować a równocześnie np. spędzać kilka godzin w bibliotece. Trudno to pogodzić - ze względów czasowych głównie. Kto wie czy nie stanę przed koniecznością wyboru tego czy owego? Szkoda mi biegania. Pochłania dużo czasu, cierpi na tym życie towarzyskie, zawodowe i wszelkie inne. Sprawia mi jednak równie dużą radość. Nie wiem, co z tym zrobię. Na razie nic. Będę starał się trenować po staremu będąc po prostu lepiej zorganizowanym. Może da się lepiej zaplanować dzień? Najwięcej czasu z przeciętnego dnia zabiera mi praca, trening i Internet. No właśnie, ten Internet. Telewizji konsekwentnie nie oglądam od lat [*]. Internet jednak to równie duży pożeracz czasu. Czasu, który można wykorzystać lepiej. Myślę, że gdybym miał zrezygnować lub ograniczyć którąś z trzech wymienionych wyżej aktywności posłałbym „pod nóż” właśnie aktywność internetową. Różne portale społecznościowe, jakieś portale o polityce, o głupotach - po co mi to? Mniej pisać na blogu, mniej surfować w necie. Zamiast tego trenować i pracować. Tak jeszcze niedawno planowałem, ale jakoś słabo mi idzie wdrażanie postanowienia w życie. Na razie jest pat: ciągle usiłuję być lepiej zorganizowany i łapać wszystkie trzy sroki za ogon. Właściwie dwie, bo pomimo początkowych ambitnych planów w bibliotece trudno mnie dziś zastać. Bieganie górą. Zbyt klawe jest, by odpuścić.

Pamiętny rok 2010

I jeszcze jedna sprawa, o której miałem napisać dawno, dawno a w końcu nie napisałem. Teraz siedząc tak sobie w domu wspominam zeszły sezon, którego nie podsumowałem. Szkoda, bo kto wie, może to był najlepszy biegowy rok w mojej amatorskiej „karierze” biegacza? Dużo startowałem, kontuzji większych nie miałem, poprawiłem życiówki na każdym dystansie, od 10 kilometrów do 100 kilometrów. Udało mi się uzyskać wysokie miejsca na Rajdzie Dolnego Sanu (3), w Biegu Rzeźnika (4), w Biegu Siedmiu Dolin (8) i w Supermaratonie w Kaliszu (8) w małym Nawigatorze (1). O.K., długi RDS i mały Nawigator były kameralne, ale pozostałe trzy biegi były nieźle obsadzone, konkurencja była mocna. Cieszę się bardzo z tych rezultatów, być może ich wcześniej nie doceniałem. W 2010 roku zdarzyły mi się też dwie spektakularne wtopy, jedna z mojej winy (Skorpion) druga z przyczyn niezależnych (UTMB). Cóż to jednak jest; pozostałe udane starty skutecznie przykryły owe porażki. To był świetny rok – tak powinienem napisać w styczniu. Nie napisałem, więc robię to choć teraz. A teraz? No właśnie, co teraz? Minęły dopiero cztery miesiące, ale wiele wskazuje na to, że już tak dobrze nie będzie. Ostatnie starty na płaskiej dziesiątce czy w maratonie pokazują, że nie jestem już w takiej formie jak rok temu. Jedynie ostatni bieg w Falenicy poszedł mi świetnie. Jest gorzej, choć to dopiero połowa roku. Nie ma na razie co rozpaczać, zobaczymy, co będzie dalej. Tymczasem po wspomnianej wcześniej kontuzji zaczynam wracać do treningu. Wszystko po tygodniu odpoczynku i bardzo ostrożnie.

[*] Na ten temat ciekawy tekst minimalisty - bloggera Macieja Jasicy pod tytułem „Moje życie bez telewizora” [link]. Polecam.

Vice versa

2011-04-17T06:54:00.010+02:00

(III Bieg Dookoła Zoo – fotorelacja)

Zwykle na zawodach to ja jestem fotografowanym, nie fotografującym. Teraz jednak w związku z moim uziemieniem po przeciążeniu postanowiłem przyjąć tę drugą rolę. Popstrykać trochę zdjęć i pokibicować. Wybrałem się w piękny, kwietniowy poranek do Parku Praskiego gdzie o dziesiątej miał wystartować III Bieg Dookoła Zoo. Impreza w której nigdy nie startowałem a podejrzanie ciekawa. Niby zwykły bieg na 10 kilometrów po chodnikach i parkowych alejkach po trzech pętlach dookoła warszawskiego ogrodu zoologicznego. Wpisowe dosyć wysokie bo 60 złotych, ale z tego dycha przeznaczona jest na działalność Fundacji Panda. Fundacja ta od 20 lat wspiera warszawskie ZOO i zajmuje się działalnością ekologiczną. Trasa z atestem PZLA. W pakiecie koszulka techniczna, chip do pomiaru czasu, izotonik i medal na mecie. Wszystko fajnie, ale te sześć, no dobra: pięć dych za 10 km to jednak trochę sporo. A może sporo dla sknerusów takich jak ja? Bo dla innych najwyraźniej nie. Frekwencja i zainteresowanie biegiem było bowiem niebywałe. Limit uczestników wynosił 1000 osób a zapisy rozeszły się w… uwaga: 28 minut!!! Nie słyszałem by na jakiś krajowy bieg zapisy wyczerpały się tak szybko. 1000 osób w 28 minut. Szaleństwo.

Domyślałem się, że jak w okolicach ZOO to ustrzelić będzie można jakiegoś tłustego słonia albo i zgrabną lamparcicę. Pogoda słoneczna niczym na safari. Drzewa właśnie zaczynają kwitnąć. Pojechałem na miejsce uzbrojony w aparat Canon G9, niestety bez lunety. Magazynek pojemny – dwa gigabajty. Dziczyzny widziałem niewiele, ale upolowałem całkiem pokaźną liczbę biegaczy i biegaczek. Nie miałem względu ani na wiek ani na osoby. W łowieckim amoku kosiłem wszystkich jak leci: staruszki i nastolatków. Generał Roman Polko mi co prawda uciekł w ostatniej chwili spod ociekającego krwią obiektywu ale tu chyba zadecydowały lata bojowego szkolenia.

Upolowane sztuki złożyłem razem na ołtarzu Picasa Web. Poniżej kilka przykładowych trafień, resztę można obejrzeć pod tym linkiem. Zapraszam.

Zmiany, zmiany, zmiany...

2011-04-15T21:19:00.008+02:00

Będą zmiany. Różne - i w życiu i na blogu. Część z nich już właściwie była, na przykład przeprowadzka. Jeszcze w lutym mieszkałem na Kabatach w Warszawie. Miejsce świetne do biegania, być może najlepsze w Warszawie. Jest spory las z precyzyjnie wytyczoną dziesięciokilometrową pętlą, jest też skarpa do podbiegów. Obok biegowej trasy jest ścieżka zdrowia z różnymi konstrukcjami świetnymi do gimnastyki siłowej. Nowocześni i pomysłowi nie zdążyli jeszcze lasu wybetonować, więc biega się po miękkim. Nieopodal w Natolinie jest też niewielki stadion z 200 metrową tartanową bieżnią. Można tam robić szybkie treningi. Choć Kabaty są do biegania świetne, to się z nich wyprowadziłem. Zadecydowała sprawa ciekawszych współlokatorów, większego pokoju i bliższej odległości do pracy.

Mieszkam teraz na Belwederskiej, niedaleko Alei Ujazdowskich, ze trzy kilometry od pracy. Bliskość centrum jest niewątpliwie fajna; znajomi, z którymi mieszkam także, ale z treningami już tak dobrze nie jest. W drodze do pracy mam „Agrykolę” ze świetną tartanową bieżnią, w normalnym rozmiarze 400 metrów. Nieopodal jest skarpa z ulicą Agrykola i długim, spokojnym podbiegiem. Obok w parku jest też Zamek Ujazdowski z całkiem wysokimi, betonowymi schodami. Wbiegając na nie można się porządnie zmęczyć, zrobić świetny trening pod górskie ściganie. Niestety, na tym zalety się kończą a zaczynają wady. Brakuje tu w okolicy dużych przestrzeni bez asfaltu i płytki chodnikowej. Prawie wszystko wybetonowane, ciasne, zatłoczone. Można próbować biegać po Łazienkach, ale to jednak mała przestrzeń. Bieganie po parku przez dłużej niż godzinę ewidentnie zamula. Próbowałem truchtać po wale przeciwpowodziowym na Wiśle, ale to też nie przypadło mi do gustu. Długo się do niego biegnie a gdy już tam jestem widoki są industrialne: jakieś dymiące kominy, samochody, bród. Przygnębiają mnie takie krajobrazy i raczej ich unikam. Wszystko wskazuje na to, że nie przekonam się do asfaltu i będę na treningi jeździł do znanego mi dobrze Lasu Kabackiego. Na Agrykoli zrobię tylko czasem treningi specjalistyczne (jaka profesjonalna nazwa, zapożyczyłem od Danielsa) czyli stadion i podbiegi. Resztę, czyli większość zamierzam robić na Kabatach.

Takie są plany, ale dziś jeszcze nie wcielę ich w życie. Dlaczego? Ano dlatego, że załapałem kontuzję. Drobną mam nadzieję, ale jednak. Jak do tego doszło opiszę poniżej by przestrzec innych. Otóż moi drodzy, jeśli chcecie mieć wolne od treningów bez jednoczesnych wyrzutów sumienia, że nie trenujecie zróbcie tak. Trenujcie słabo przez kilka miesięcy. Następnie uświadomcie sobie, że niewiele robiliście a tu już - tuż, tuż są zawody. Podejmijcie wtedy mocne postanowienie poprawy i zwiększcie kilometraż - tak o połowę równocześnie zwiększając intensywność. Żeby sukces był pewny przerzućcie się jeszcze z miękkiego na asfalt i Voilà! Jest kontuzja, można się byczyć parę tygodni nie robiąc nic. Ja tak właśnie zrobiłem. Nic raptownego się nie stało, ale zaczęło mnie boleć lewe biodro. Coś w stawie lub przyczepie jednego z mięśni. Po rozgrzewce boleć przestawało a byłem już zgłoszony na maraton do Dębna, więc odpocząłem tydzień przed (w terminologii Skarżyskiego nazywa się to podleczeniem a nie zaleczeniem kontuzji) i pomimo wszystko pojechałem. Maraton pobiegłem tak sobie, o czym innym razem, ale kontuzję odnowiłem vel pogłębiłem. Teraz siedzę bezczynnie już prawie tydzień, i pukam się w głowę za swoją głupotę. Zrobiłem nierozsądnie i o tym wiem ale czegoś się też nauczyłem. Czego? A na przykład tego, że nie powinno się biegać za dużo po bieżni. Jeszcze niedawno myślałem, że tartanowa bieżnia to cud, miód – masaż dla stóp. Taka miękka guma, trenują na niej profesjonaliści jakże mogłoby być inaczej? Co prawda, gdy na nią wchodziłem coś czułem, że jest twardo ale mówiłem sobie, że to tylko złudzenie. Dopiero niedawno w jednym z numerów „Biegania” wyczytałem artykuł autorstwa Marcina Nagórka p.t. „Stadion” („Bieganie”, kwiecień 2011, s. 60), który otworzył mi oczy. Pozwolę sobie zacytować fragment:

„Jak często można się na niego [stadion – P.P.] udać? Otóż - nie za często. Mało kto zdaje sobie sprawę, że tartanowa bieżnia to nic innego jak kilkumilimetrowa warstwa syntetyku, kryjąca pod sobą goły beton. Trudno tu mówić o jakiejkolwiek amortyzacji. Mimo sprężystości tartanu, jest to nawierzchnia mocno obciążająca mięśnie i stawy. Co więcej bieganie na stadionie to ciągłe kręcenie kółek w jedną stronę. Na dłuższą metę będzie to zabójcze, szczególnie dla słabszych biegaczy, cięższych, mających wady postawy, po kontuzjach”

No właśnie, a ja głupi myślałem, że tartan jest taki zdrowy. Przejechałem się między innymi na tym, że mając po przeprowadzce stadion pod nosem i to jeszcze w drodze do pracy trenowałem na nim często, bywało, że i dwa razy dziennie. Nic dziwnego, że mi się biodro zbuntowało. Teraz odpoczywam, mądrzejszy o doświadczenie i wiedzę. Mam nadzieję nie popełnić już tych samych błędów. Kuszą mnie jeszcze pewne zawody na początku maja, ale nie wiem czy do nich wydobrzeję a jak wydobrzeję to raczej w dobrej formie nie będę. Nie wiem więc, czy na nie pojadę, więc na razie sza!

Tymczasem pozdrawiam i uważajcie na ten stadion!

Kabaty

Okolice Agrykoli

Udane zakończenie cyklu biegów górskich w Falenicy

2011-04-07T06:51:00.008+02:00

Nazwa: VIII Zimowe Biegi Górskie - bieg finałowy

Miejsce: Warszawa Falenica

Data: 2 kwietnia 2011, godzina 11

Dystans 10 km

Trasa: Trzy pętle po wydmie na terenie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego. Przewyższenie 255 metrów.

Warunki: Bardzo dobre: żadnego śniegu, sucho, temperatura około 14 stopni, umiarkowane zachmurzenie i słaby wiatr. Gdzieniegdzie był grząski, suchy piasek, ale po większości trasy biegło się świetnie.

Uczestnicy: Bieg ukończyły 194 osoby. Wygrał Andrzej Długosz (34:20), drugi był Tomasz Blados (35:10), trzeci Aleksander Celiński (35:50).

Mój wynik: miejsce 11, czas 39:38. Chyba powinienem być 12-ty, bo chłopak, który ma według tabeli taki sam czas jak ja przybiegł o ułamek sekundy przede mną.

Relacja

Tym razem poszło dobrze i bez większych przygód. Początek był jednak trochę nerwowy. Wyszedłem za późno z domu i uciekł mi pociąg. Musiałem czekać na następny. Dotarłem 10 minut przed startem, dobrze, że przebrałem się w strój biegowy już na peronie na Powiślu. Trochę głupio, ale chyba nikt znajomy mnie nie widział. W każdym razie dotarłem na start tuż przed sygnałem startera. Jeszcze gdy się przepychałem bliżej przodka usłyszałem odliczanie: 4…3…2…1 Start!

Początek jak to początek: tłoczny, nerwowy, nieco za szybki. Biegłem kilka pozycji za Marcinem Krasuskim (dwukrotny zwycięzca Skorpiona, który nie raz łoił mi już skórę, także w Falenicy). Wypatrzyłem go tuż po starcie. Przede mną biegł też znajomy Olek, i to biegł całkiem szybko. Nie mogłem go dojść - nie wiedziałem wtedy, czy zaczął za szybko czy może jest w świetnej formie. Po jakimś czasie łyknąłem Olka i zacząłem zbliżać się do Marcina. Wyprzedziłem „Krasego” gdzieś pod koniec pierwszej pętli (3 km), „psycha” mi dzięki temu urosła. Biegło mi się dobrze, nikt mnie nie wyprzedzał, czułem się w miarę dobrze. Jednak i mi było coraz trudniej dojść kogoś przed sobą. Tempo było szybkie. Stopniowo zbliżałem się do jakichś pojedynczych postaci i je z trudem wyprzedzałem. Druga pętla poszła bez przygód. Na jej początku złapałem lekką zadyszkę i jakby zaczątek kolki, potem jednak minimalnie zwolniłem i wszystko wróciło do normy. Starałem się trzymać równe tempo i ewentualną rezerwę zachować na finisz. Na trzeciej pętli potknąłem się o wystający korzeń i wykotłowałem. Szybko wstałem i zerwałem do dalszego biegu nie tracąc pozycji. Było to świeżo po wyprzedzeniu dwóch zawodników, którzy od tej pory dyszeli mi na plecach. Bliżej końca jakiś starszy, ale mocny biegacz, którego mozolnie usiłowałem dojść ściął zakręt skracając wyraźnie oznaczoną trasę. „Nie skracamy!” – Krzyknąłem wkurzony, myśląc, że jak z nim przegram to i tak na mecie będę się czuł moralnym zwycięzcą tego pojedynku. Chwilę później biegacz ten znacznie zwolnił i dał się wyprzedzić. Nie wiem czy tak spuchł na końcówce, czy zrobiło mu się głupio za to skracanie przez krzaki. W każdym razie zbliżałem się już do mety, było do niej ledwie kilkaset metrów. Na ostatnim zbiegu ogon, którego nie dałem rady zgubić znacznie przyśpieszył. Ja też rzuciłem do walki ostatnie rezerwy, ale niestety: kilkadziesiąt metrów przed metą dałem się łyknąć jakiemuś młodemu chłopakowi, którego wcześniej wyprzedziłem. Różnica była niewielka, może sekunda a może i nie, ale była. Nie narzekam bardzo na przegraną końcówkę, bo jestem bardzo zadowolony z wyniku. Czas 39:36, miejsce jedenaste - moje najlepsze dotychczas w Falenicy. Poprzednie wyniki to 45 – 46 minut. Warunki były świetne to i czas jak na mnie jest niezły. Zostałem jeszcze na zakończenie, potem Olek dobra dusza podrzucił mnie samochodem do domu. Było świetnie.

Po osiągnięciu mety pobiegłem po aparat i robiłem zdjęcia innym, finiszującym uczestnikom. Wyszło ponad 100 zdjęć, link do galerii na Picasa tutaj.

Ulubieni sportowcy

2011-03-27T18:00:00.008+02:00

Prawie zawsze piszę o sobie, o swoich sukcesach bądź porażkach. Tym razem będzie inaczej. Będzie o innych. O współczesnych polskich sportowcach, których podziwiam, lubię, szanuję.

Pierwszy to Robert Kubica – polska gwiazda wyścigach Formuły 1. Przedstawiać nie trzeba. Ktoś powie, że F1 to taki trochę naciągany sport. Tam tak naprawdę najważniejszy jest sprzęt. Słabym bolidem trudno cokolwiek ugrać. Zgoda, ale tylko po części. Według mnie w tym sporcie czynnik ludzki ciągle jest bardzo istotny. Bardzo dużo zależy od kierowcy, bo sprzęt sam wyścigu nie wygra. Gdyby liczył się tylko samochód to Kovalainen jeździłby jak Hamilton a Heidfeld czy Pietrow mieliby takie same osiągnięcia, jak Kubica. Mają? Nie mają. To, że w jednym zespole są spore rozbieżności dowodzi jak istotny jest kierowca mający odpowiednie predyspozycje i zdolności. A Kubica te zdolności ma i mam szczerą nadzieję, że gdy tylko wydobrzeje po wypadku doprowadzą go one na sam szczyt.

Imponuje mi postawa Roberta nie tylko w sprawach sportowych, ale i ogólnie życiowych. To profesjonalista w każdym calu, spokojnie, wytrwale dążący do swojego celu. Żyjący swoją pasją, poświęcający się jej w pełni. Z tego, co mówi nie interesuje go gwiazdorstwo, ale ściganie się i wygrywanie. W wywiadzie z 2006 roku [link] mówił:

„Powiedziałbym, że nie lubię tego wielkiego show i całej otoczki medialnej! Mieliśmy złe doświadczenia z polskimi dziennikarzami, choć oczywiście nie ze wszystkimi. W zeszłym roku śledzili moje wyścigi, a że wygrywałem, to oczekiwania wobec mnie zaczęły rosnąć. Tworzyli również niezwykle sensacyjne wiadomości i często, gdy udzielałem wywiadów, przekręcali moje słowa. Najgorsze było to, że ludzie naprawdę myśleli, że to ja mówiłem, a było zupełnie inaczej. Chcę być najbardziej prostolinijny, jak to tylko możliwe. Nie jestem gwiazdorem, jestem kierowcą wyścigowym, więc chcę się ścigać.”

I to też mi się spodobało, sam myślę podobnie:

„Generalnie polskie media specjalizują się w kreowaniu nadziei, np. na mistrzostwa świata piłkarzy. Ja uważam, że lepiej po cichu robić swoje, a potem zaskoczyć wynikiem.” [link]

Zdaje się więc, że nie kręcą go gwiazdorskie wybryki typowe dla innych czołowych sportowców. Świetnym tu przykładem jest Hamilton. Tu gdzieś go złapała policja, tam coś lapnął jęzorem nie tak i obraził parę osób, dziewczyna oczywiście nie byle jaka – jakaś popowa gwiazdka (Nicole Scherzinger) jak na wielkiego Hamiltona przystało. W wielu tych sprawach polski kierowca jest przeciwieństwem Brytyjczyka: spokojny, nieznany ze skandali, dziewczynę ma chyba zupełnie zwyczajną a nie „gwiazdę” typu Doda Elektroda. Ba, nawet religijny jest. Facet zupełnie nie pasuje do typu idola znanego ze szklanego ekranu. Jeśli dobrze pamiętam jest to nawet postrzegane jako problem, bo według słów Berniego Ecclestone F1 będące maszynką do zarabiania pieniędzy bardziej potrzebuje głośnych nie tylko na torze gwiazd w rodzaju Lewisa niż dobrych, ale godzinami zamkniętych w garażu rajdowych cyborgów a’la Robert. Cóż.

A skoro przy Lewisie jesteśmy: warto przytoczyć tu, co mówią o Kubicy rywale z toru. Hamilton w jednym z wywiadów mówił, że Robert jest trudnym przeciwnikiem, ale w przeciwieństwie do niektórych innych czołowych zawodników zawsze postępował bardzo fair [link]. Z kolei Heidfeld twierdził, że lubi Kubicę, bo jest „szczery i szybki” [link].

Kurcze, lubię te cechy: skromność, profesjonalizm, szczerość, wytrwałość w dążeniu do celu, prostolinijność. Robert ma jeszcze to szczęście, że nie brakuje mu talentu. Oczywiście facet kryształowy nie jest, jak każdy. Niedawno odgryzł się delikatnie Pietrowowi mówiąc w wywiadzie, że nauczył się od niego, czego nie robić. „…Na przykład teraz lepiej wiem, jak jeździć, aby nie wypaść z toru…” – powiedział Kubica półżartem półserio i kilka dni później sam wypadł z toru! Nota bene na swoim trzynastym rajdzie. Wtedy do śmiechu mu nie było, bo wykotłował się tak nieszczęśliwie, że ledwie go odratowano. Teraz ma z głowy F1, na co najmniej pół roku. Los jednak lubi być przekorny.

W każdym razie ten Krakowianin to musi być prywatnie świetny gość. Podziwiam Go za całokształt i chciałbym być taki jak On.

Aha, jeszcze to nieszczęsne wykształcenie. Zarzuca się Kubicy, że naukę zakończył na podstawówce. I co z tego, pytam? Dyplom, który dziś można kupić lub uzyskać klikając wielokrotnie „kopuj – wklej” nie ma już takiej wartości. Wiem, wiem - nie papier się liczy a prawdziwe umiejętności i wiedza ale tych właśnie naszemu kierowcy nie brakuje. Gdy słucham Kubicy odnoszę wrażenie, że ma bardziej poukładane w głowie, niż ogromna większość znajomych magistrów, ze mną samym włącznie. Zresztą co tu dużo mówić, ten człowiek jest profesorem w swoim fachu, i to belwederskim. Jako kontrast do wypowiedzi „nieuka” Roberta można przytoczyć wypowiedź pani profesor Magdaleny Środy będącej autorytetem „Gazety Wyborczej” w sprawach parytetów, feminizmu, homoseksualizmu i walki z Kościołem. Środa ostatnio wypowiedziała się też o rajdach i Kubicy, moim i nie tylko zdaniem z niezbyt głęboką znajomością rzeczy [link]. Nie ukrywam, że nie podzielam poglądów pani profesor na sprawy nie tylko rajdowe, więc czytanie tych bzdur sprawiło mi złośliwą satysfakcję.

Druga postać którą bardzo lubię to Justyna Kowalczyk. Polska narciarka należąca do światowej elity, mistrzyni olimpijska i trzykrotna zdobywczyni Pucharu Świata w biegach narciarskich. Nie wiem jaka jest i co myśli prywatnie bo o tym jakoś mało jest w mediach ale podobno potrafi i inteligentnie odpowiedzieć i ciętą ripostę zafundować. Lubię jej szeroki uśmiech bo wydaje się przez to przyjazna i szczera ale tak naprawdę największe wrażenie robi na mnie jej trening. Trafiłem kiedyś przez stronę internetową sklepu biegowego „Ergo” na wywiad z Justyną w którym opowiada jak trenuje. Moi drodzy, to tytan pracy! Trzy treningi dziennie w tym jeden główny, czterogodzinny! Ta żelazna kobieta na swoje wielkie sukcesy tyra jak przysłowiowy wół; ma dzień ustawiony prawie co do minuty. Niesamowite poświęcenie, niesamowita siła woli, niesamowicie ciężki trening. Za tym wszystkim musi się kryć niesamowity charakter. Po przeczytaniu owego wywiadu [link] moje jedno czy dwugodzinne treningi biegowe przypominają zabawę w piaskownicy. Polecam do przeczytania, szczególnie tym którzy uważają, że dużo trenują.

Adam Małysz? Owszem, podziwiam jego osiągnięcia. Ten polski skoczek narciarski był w ścisłej czołówce przez wiele lat, wielokrotnie wygrywał zawody, w tym czterokrotnie Puchar Świata. Gigant. Wczoraj właśnie skończył karierę odchodząc na zasłużoną sportową emeryturę. Bardzo szanuję Adama i jego wspaniałe wyniki ale jakoś „małyszomania” nigdy mnie nie dotknęła. Nie wiem dlaczego ale nigdy nie obejrzałem w całości żadnych zawodów w skokach narciarskich. Jakoś wydają mi się nudne. Z drugiej strony kręcenie dużej ilości kółek na torze F1 przez bolid Kubicy którym tak się powyżej zachwycam też powinno być nudne a dla mnie nie jest. Nie potrafię racjonalnie wyjaśnić dlaczego ten sport lubię a tamten mniej.

No dobrze, do tej pory byli wyłącznie sportowcy indywidualni. A co ze sportami zespołowymi, na przykład piłką nożną?

Muszę przyznać, że niezbyt lubię sporty zespołowe, być może dlatego, że sam jestem bardziej indywidualistą. Spośród zespołowych sportów piłka nożna najmniej mi się podoba. Nie chodzę na mecze, nie interesuję się drużynami, bardzo rzadko i raczej przypadkowo oglądam relacje telewizyjne. Dlaczego? Trudno mi o tym pisać bo pewnie obrażę przynajmniej część fanów piłki nożnej ale trudno, napiszę. Nie podoba mi się cała śmierdząca atmosfera która wokół tego sportu panuje. Jako kompletny laik postrzegam piłkę w dużym stopniu przez pryzmat kibiców. Na przykład takich co siedzą w fotelu z tłustym brzuchem, trzymają w ręku piwo oraz pilota i oglądając mecz co chwila wykrzykują: „Dawaj!, Podaj!! Strzelaj!!! – Nieee.., no k...wa – znowu spier...lił”. Albo też przez pryzmat tak zwanych pseudokibiców: szalikowców którzy chodzą na mecze, nosząc obleśne szaliki (wszystko jedno jakiej drużyny), wykrzykują obelżywe piosenki pod adresem klubu przeciwnika i mają z tego radochę. Potem wychodzą na ulice, biją się między sobą lub z policją, coś czasem zdemolują. O, właśnie - gdy piszę ten tekst słyszę w radiu, że polscy pseudokibice demolowali Kowno przed meczem Polska Litwa. Burdy były też na stadionie w trakcie meczu, który z malutką Litwą przegraliśmy 0 : 2. Co za wstyd – za wynik mniej, bardziej za kibiców. To chyba oczywiste, że nie lubię takiego zachowania. Sami piłkarze i szefostwo klubów też raczej nie budzą we mnie sympatii. Gdzieś się czasem pobiją w szatni, wszczynają burdy w klubach, sięgają po narkotyki (piję na przykład do Maradony). Właściciele klubów dysponujący dużymi pieniędzmi uczestniczą w przekrętach sprzedając mecze i oszukując w ten sposób swoich kibiców. Kompletna beznadzieja. Wszystko to budzi we mnie jak najgorsze skojarzenia. Być może niesprawiedliwie traktuje środowisko piłkarskie bo muszę uczciwie przyznać, że nigdy na żadnym dużym meczu nie byłem. Być może panuje tam sielska atmosfera, zamiast podpitych szalikowców jeszcze rannych po niedawnej ustawce przychodzą kobiety z dziećmi i spokojni starsi panowie; jest zupełnie inaczej niż w moich wyobrażeniach. Czytałem gdzieś, że na stadionie „Lecha” jest całkiem przyzwoicie. Skoro teraz mieszkam w Warszawie może wybiorę się na mecz i wtedy zmienię zdanie. Może odszczekam co napisałem. Fanem futbolu raczej jednak nigdy nie zostanę. Nie chciałbym stać na wypchanych trybunach bo źle bym się tam czuł. Zwyczajnie nie lubię być częścią tłumu.

Ponadto jakoś nie potrafiłbym identyfikować się z drużyną której, kibicuję. Na jakiej podstawie? Że to polska drużyna a tamta francuska? Gdyby to były drużyny narodowe to i owszem, byłoby to ciekawe. Można by powiedzieć, że Polacy grają z Francuzami. Teraz jednak drużyny narodowe ustępują państwowym a państwa stają się wielokulturowe. Liczy się to, kto ma mocniejsze argumenty (czytaj: pieniądze) by przekonać uzdolnionego sportowca do zmiany obywatelstwa. Zawsze żal mi Francji bo oglądając relacje sportowe z meczy czy też ostatnio z mityngów lekkoatletycznych można zobaczyć, jak mało jest we „francuskiej” drużynie Francuzów. Sami czarnoskórzy imigranci z francuskim paszportem. Z całym szacunkiem dla tych ludzi ale w moich oczach to tak naprawdę nie jest drużyna Francuzów tylko drużyna byłych francuskich kolonii. Co się stało z Francuzami? Grają w szachy? W Polsce nie jest jeszcze owe sportowe multikulti tak rozwinięte ale pamiętam, że parę lat temu mieliśmy w drużynie narodowej napastnika z poza Polski. Pamiętam, że było mi wtedy smutno gdy patrzyłem jak w prawie czterdziestomilionowym narodzie nie ma kogoś, kto potrafiłby strzelać bramki i musieliśmy kupić sobie piłkarza z Afryki by je za nas strzelał. Przykre to i smutne. Potem ten człowiek grał w jakiejś greckiej, angielskiej a nawet chińskiej drużynie. Tyle ma wspólnego z Polską.

Tak więc na razie jednak podtrzymuję swój niechętny stosunek do piłki. Ciągle mam w pamięci to co powiedziała Aisling - młoda irlandzka nauczycielka u której przez jakiś czas mieszkałem pracując na Zielonej Wyspie. Otóż Irlandczycy w tym i ona sama bardziej fascynują się rugby niż piłką nożną. Mają z resztą całkiem niezłą drużynę rugby. Rozmawialiśmy kiedyś o sporcie i Aisling powiedziała coś takiego: [tu mniej więcej cytuję]

„Rugby to chuligański sport w który grają gentlemani,

zaś piłka nożna to gentlemański sport w który grają chuligani”

Coś w tym chyba jest.

Dużo bardziej interesujące niż piłka nożna wydają mi się inne, mniej popularne sporty zespołowe: siatkówka, piłka ręczna, koszykówka. Grywałem trochę w siatkówkę ale podobnie jak w przypadku innych gier zespołowych z bardzo miernym rezultatem. Natomiast sami Polacy są w nie całkiem nieźli, nie ma tam tej całej bagiennej otoczki jaką widać wokół piłki nożnej. Nie słychać tak o wybrykach kibiców, o sprzedanych meczach. Te rozgrywane są na halach i przez to znacznie bardziej kameralne. Ludzie związani z tymi sportami kojarzą mi się z bardziej inteligentnymi i spokojnymi niż w przypadku piłki nożnej. Przypuszczalnie tu pieniądze są mniejsze i przez to nie przyciągają tak wszelkiej maści przekręciarzy. Na meczu siatkówki, piłki ręcznej czy koszykówki też nigdy nie byłem i nawet chyba żadnego w całości nie oglądałem ale chętnie się kiedyś wybiorę. Myślę, że może to być ciekawe i przyjemne widowisko. Sam jednak grać w nie raczej nie będę, może z wyjątkiem siatkówki. To nie dla mnie.

Czwarta strona Word’a właśnie się zaczęła więc wypada kończyć. Miało być polskich sportowcach których podziwiam a wyszła laurka dla Roberta Kubicy, uzupełniona o krótkie notki na temat innych sportów i ludzi. W jednym tekście zdążyłem się narazić różnym grupom, będzie strach wyjść na ulicę. Niestety, muszę przyznać, że nie znam się na sporcie. Z wyjątkiem „Biegania” nie kupuję sportowych czasopism, nie chadzam na mecze, nie oglądam relacji w telewizji. Czasem tylko poczytam coś w Internecie i obejrzę wyścig Kubicy. Najbardziej pociągają mnie sporty, które sam uprawiam a więc długodystansowe biegi liniowe i na orientację. O tym chętnie czytam, rozmawiam i piszę. Najchętniej jednak trenuję i startuję. O właśnie - za chwilę idę pobiegać.

P.S. A wy drodzy czytelnicy, jakich macie ulubionych sportowców? Których lubicie i za co? Piszcie śmiało.

Do czterech razy sztuka

2011-03-15T22:26:00.006+01:00

(X Ekstremalna Impreza na Orientację "Skorpion")

To już mija prawie miesiąc, gdy ukończyłem Skorpiona. To piesza setka, do której podchodziłem trzykrotnie od 2008 roku i nie mogłem ukończyć. A to byłem za słaby, a to trafiła się trudna pogoda (śnieg po kolana, minus 20 stopni, itp.) a to jeszcze inne przeszkody sprawiały, że za każdym razem schodziłem pokonany. W tym roku dużo łatwiejsze warunki pozwoliły, że jednak się udało. Przeszedłem i przebiegłem całe 100 kilometrów, podbiłem 18 punktów kontrolnych i żadnego stowarzysza. Czas na mecie: 16 godzin i 20 minut dał mi czwarte miejsce. Niby szkoda, że tuż za pudłem ale cóż - ważne, że w końcu na mecie. Po niedawnej plamie w Ełku miałem dużą chęć coś ukończyć. Moja szczegółowa relacja z tegorocznej przeprawy ze Skorpionem ukazała się na portalu napieraj.pl, pod tym linkiem. Zapraszam do poczytania. Poniżej jeszcze linki do relacji z zeszłych lat.

Warunki pogodowe w rejonie Krasnobrodu w dniu imprezy

Skorpion 2010 - relacja

Skorpion 2009 - relacja

Skorpion 2008 - relacja

Bieg, mróz i gorąca czekolada

2011-03-02T20:10:00.006+01:00

Nazwa imprezy: VI Bieg Wedla

Data: 12 luty 2011

Miejsce: Warszawa, Park Skaryszewski

Dystans: 9 km (Trasa D)

Warunki: Lepsze niż rok temu, trasa odśnieżona, 5 pętli po parkowych alejkach o długości ok. 1,8 km. Lekki mróz.

Zawodnicy: Bieg ukończyło 259 osób. Wygrał Lukas Becht z czasem 30:36. To Niemiec startujący w Polsce i mówiący po polsku tak, że w pierwszej chwili trudno się domyśleć, że jest obcokrajowcem. Wygrał też wcześniej bieg górski na Kopie Cwila [link do relacji].

Mój wynik: czas 34:47, miejsce 14. Numer startowy: 58.

Komentarz

Pobiegłem tak sobie, chyba nie najgorzej. W tamtym roku byłem wolniejszy, ale i warunki były inne (sporo śniegu stąd był to bieg bardziej siłowy niż szybkościowy). Wtedy byłem też jedenasty, ale startowało sto osób mniej. Pobiegłem swoim tempem, nieco poniżej 4 minut na kilometr. Fajne było to, że z czasem przesuwałem się coraz wyżej w klasyfikacji. Po pierwszej pętli byłem na 20 miejscu a ostatecznie dobiegłem na czternastym. To cieszy, widać lepiej niż część innych rozłożyłem siły.

Nazwa imprezy: XV Zima na Pradze – Bieg na Orientację – Park Tour

Data: 12 luty 2011

Miejsce: Warszawa, Park Skaryszewski

Dystans: 4 km

Warunki: Bardzo dobre do biegania na przełaj: śniegu prawie brak, lekki mróz.

Zawodnicy: Wystartowało 17 osób. Wygrał Marcin Swęda (rocznik 1993) z czasem 23:12

Mój wynik: czas 26:49, miejsce 6.

Komentarz

Słabo mi poszło. Już na początku sporo straciłem, bo prowadzący wypuścił mnie bardzo szybko, nawet nie zdążyłem przygotować mapy. Po starcie spokojnie podszedłem kawałek, zacząłem składać mapę. Zastanawiałem się czy nie wrócić się i niech mnie wypuści jak będę gotowy, ale stwierdziłem, że nie ma co. Zacząłem biegać i podbijać punkty. Przy jednym lub dwóch niedokładnie wszedłem i musiałem się rozglądać chwilę za lampionem. Przy innym była urwana kredka, też straciłem trochę czasu szukając jej (nie znalazłem). Wynik nędzny, ale i tak było fajnie. Podobają mi się coraz bardziej takie dynamiczne biegi na orientację. Szkoda, że trudno na nie jeździć nie mając samochodu.

Po biegu zrobiłem trasę jeszcze raz. Uczyłem koleżankę od rajdów - Elę Molendę podstaw nawigacji. Nieźle jej szło, jeszcze za dwa razy poćwiczy i będzie wymiatać :)

[link do relacji zeszłorocznej]

[link do oficjalnej strony imprezy]

[zdjęcie u góry: Dorota Świderska]

Dziesięć kilometrów po lodowisku

2011-02-06T13:07:00.004+01:00

Nazwa: Grand Prix Warszawy

Miejsce: Warszawa, Las Kabacki

Data: 5 luty 2011, sobota, godzina 11:00

Dystans: 10 km (bez kilkudziesięciu metrów)

Trasa: Jedna pętla po leśnej drodze, kilka niewielkich podbiegów.

Warunki: Ciężkie, śnieg i lód na trasie, bardzo ślisko. Temperatura plus kilka stopni, silny wiatr, ale w lesie prawie nieodczuwalny. Pochmurno.

Uczestnicy: 232 osoby. Wygrał Tomasz Blados z wynikiem 00:33:45. Pierwsza wśród kobiet była Joanna Schab (00:40:19)

Mój wynik: 00:40:46. Miejsce 18, w swojej kategorii wiekowej 2.

Wrażenia

Tylko przyszedłem na miejsce startu już widziałem, co się święci. Po deszczu i roztopach na ścieżce, po której mieliśmy biec została warstwa lodu. Było bardzo ślisko. Do szybkiego i bezpiecznego biegania w takich warunkach kolce są niezbędne. Ja kolców nie miałem, więc o wykręceniu dobrego czasu już na dzień dobry zapomniałem. Można było, co najwyżej powalczyć o miejsce. Pewną nadzieję wiązałem z brzegami ścieżki – tam śnieg i lód zdążył miejscami stopnieć. Wymyśliłem chytry plan, że jak inni będą się ślizgać na lodzie biegnąc środkiem to ja ich wyminę brzegiem, przy krzakach i po kałużach. A co tam.

W trakcie biegu założenia udały się tylko połowicznie. Biegłem rzeczywiście głównie brzegami i szybko przemoczyłem stopy w kałużach. To jednak tylko 10 kilometrów, mogłem sobie na to pozwolić. Przez część trasy na ścieżce zalegał bardziej śnieg niż lód i przez to nie było tak ślisko. Dało się biec. W innych miejscach nawet brzegi były oblodzone i chcąc nie chcąc należało zasuwać po niepewnej nawierzchni. Musiałem wtedy bardzo uważać, by „nie wypaść z toru”. Jeśli chodzi o kolejność to już na początku, po ¼ trasy sytuacja się ustabilizowała i wielkich roszad w mojej części stawki nie było. Wyprzedziłem jakąś dziewczynę (Joanna Schab z „aleTempo”), potem niewysokiego chłopaka. Krzysiek Dołęgowski, którego spotkałem przed startem zniknął mi z oczu już po pierwszych kilometrach. Gdzieś w połowie trasy zostałem z powrotem wyprzedzony przez Joannę (wygrała wśród kobiet). Chyba drugą połowę pobiegłem trochę wolniej, mniej się przyłożyłem. Jakieś 1,5 kilometra przed metą obok ścieżki, w lesie przy silnym wietrze złamało się drzewo. Biegniemy a tu głośny trzask, i kilkadziesiąt metrów od nas coś się łamie i upada. Niezłe wrażenie. Na końcówce dałem się pokonać dla chłopaka, którego wyprzedziłem w połowie trasy. Chciałem wrzucić sprint i zakończyć bieg mocnym akcentem, ale nie było możliwości. Ostatnie 200 metrów przed metą było bardzo oblodzone. Wpadliśmy na metę prawie równocześnie, kolega był o czubek nosa szybszy. Czasy mamy te same. Mój wynik 40:46 jest słaby, ale biorąc pod uwagę warunki, brak kolców i imprezowanie ostatniej nocy (znowu) nie było tak źle. W Kabatach i tak nigdy nie pobiegłem szybciej niż 39 minut. Trening się udał.

P.S. Warto wspomnieć, że Krzysiek Dołęgowski w tych trudnych warunkach uzyskał czas 36 minut i nabiegał życiówkę! Miał co prawda kolce, ale z kolcami czy bez czas 36 minut na dychę budzi mój podziw i szacunek. Gratulacje Krzysiek!

Autor zdjęcia: Joanna Parfianowicz

Gdy siądzie psycha - przypadek klasyczny

2011-01-23T19:38:00.011+01:00

Nazwa: 100 km Maraton Pieszy „Ełcka Zmarzlina” 2011

Miejsce: Ełk i okolice

Data: 21 stycznia, piątek, godzina 20:00

Dystans: 100 km

Trasa: 16 punktów kontrolnych (PK), mapa 1:50.000. Część punktów na południe, część na północ od Ełku. Przepak w połowie trasy (PK9).

Warunki: Trudne, choć pewnie łatwiejsze niż rok wcześniej. Temperatura kilka stopni poniżej zera. Śnieg po kostki, ale bardzo zmarznięty – utrudniał lub uniemożliwiał bieganie. Drogi oblodzone, bardzo śliskie. Noc jasna.

Uczestnicy: Zgłosiły się 84 osoby. Ne wiem ilu wyszło na trasę. Wygrał Paweł Kotlarz z wynikiem 16:37. Drugi Zenon Lulek (18:25), trzeci Marek Kawecki (19:20).

Mój wynik: Nie ukończyłem. Zszedłem z trasy na PK5 (20 kilometr trasy). Byłem tam około północy, czyli 4 godziny od startu. Dotarłem do punktu jako 15ty.

Komentarz

Nie ma to jak dobra wtopa na dobry początek roku. A jak doszło do katastrofy? Cóż, nie szło mi od początku. Już wyjeżdżając do Ełku prawie spóźniłem się na pociąg i musiałem kupować bilet z dopłatą u konduktora. W Białymstoku to samo. W Ełku dotarłem do bazy tuż przed odprawą o 19tej. Odebrałem kartę startową, poszedłem zostawić rzeczy w bursie, która jak się okazało była dalej niż ta dwa lata temu. Zanim się przebrałem i przyszykowałem przepak było już po odprawie. Dotarłem do bazy i poszedłem na miejsce gdzie jak mi się wydawało będzie start. Stanąłem pod Urzędem Miasta a tam żadnych biegaczy nie było. Stamtąd startowaliśmy 2 lata temu, widocznie w tym roku start jest z innego miejsca. Niedokładnie przeczytałem regulamin. Wróciłem do pływalni, dzwonię do Wieśka (organizator) a ten mi mówi, że już pobiegli. Start był z nad jeziora. Dobrze, więc ja startuję z pod basenu. Już jestem spóźniony. Czuję wyraźnie, że jakiś rozkojarzony dziś jestem. Mało tego, zwyczajnie nie mam ochoty na bieganie i ściganie. W zeszłym tygodniu trochę chorowałem, trochę treningów odpuściłem. Jakoś nie mam nastroju na sportowe wyzwania. Morale bardzo niskie. Oj, będzie ciężko.

Punkty 1 i 2 to rozgrzewka. Położone są w obrębie miasta nad jeziorem. Podbijam je po drodze spotykając pierwszych piechurów. PK 3 też jest blisko, dojście powinno być łatwe. Niestety, wbijam się najprostszym wariantem drogą na wprost. Brnę w twardym śniegu, dochodzę do jakiegoś zbiornika, którego nie ma na mapie. Nie chce mi się kombinować, więc wracam z powrotem do ulicy, biegnę wzdłuż budynków, skręt w lewo i już podbijam kartę. Taki wariant miał być od początku, skusiłem się na inny i już pierwsza wtopa i pierwsze minuty w plecy. Z PK 3 drogą do torów i kawałek wzdłuż nich. Droga jest najpierw odśnieżona, potem nie. Po nieodśnieżonej biega się bardzo trudno, więc przechodzę w marsz. Śnieg ma starą, zlodziałą konsystencję. Wierzchnia jego warstwa to lód. Raz można na nim stanąć i się nie załamie, raz stopa wpada za kostkę. Bardzo to utrudnia bieganie i kosztuje sporo siły.

Od torów odbijam w zielony szlak, który jest przetarty. Potem do „czerwonych kropek” już kieruję drogą na południowy zachód, wzdłuż rowu. Gramolę się w śniegu po nieodśnieżonej drodze. Gdzieniegdzie śniegu jest mało i można podbiec. Przed sobą widzę światełko, za mną też. Rów obok jest niezamarznięty. Niedobrze. W dróżkę do czwórki skręcam nieco za wcześnie, przebijając się we właściwą stronę moczę po raz pierwszy nogi. Podbijam PK 4 w zasadzie bez problemu. I teraz decyzja kluczowa. Nie idę najprostszą drogą na wschód w stronę PK5 tylko robię długi wycof tak jak przyszedłem aż do „czerwonych kropek”. Stamtąd chcę się dostać do torów. Dlaczego wybieram tak dookolny wariant? Dlatego, że pamiętałem tę okolicę z przed 2 lat. Obok PK 4 stał wtedy PK 10. Stamtąd przebijaliśmy się z Maćkiem przez zalany las na wschód. Drogi nie było, natomiast wody od groma. Masakra. Nie chciałem przeprawiać się tak jak wtedy i stąd ten wariant dookolny. Grzeję z powrotem, potem do torów, na których spotykam chłopaków chcących dostać się na czwórkę od wschodu. Ja już szczęśliwie lecę na piątkę. Po drodze podejmuję ryzyko chcąc nadrobić czas. Nie chce mi się biec aż do wsi Lipińskie Małe. Optymalnie byłoby dotrzeć do skrzyżowania zielonego szlaku oraz „czarnych i czerwonych kropek”. Z stamtąd prosta droga na PK5. Znajduję jakąś drogę prowadzącą na wschód. Jest pięknie odśnieżona. Pokusa nie do odparcia. Biegnę nią z kilometr. Niestety prowadzi do jakiegoś ogrodzonego terenu w środku lasu. I jestem w czarnej „D”. Przebijam się na przełaj na południe. Pamiętam, że już wtedy pomyślałem o zrezygnowaniu. Oj, jak ktoś tak wcześnie myśli o rezygnacji to znaczy, że jest naprawdę niedobrze. Znajduję jakąś drogę prowadzącą na PN-wschód. Biegnę nią kilkaset metrów i znowu odbija nie w tą stronę. Obok ambona myśliwska, pewnie myśliwi nią jeździli. Znowu wtopa, znowu strata czasu. Zawracam i dobiegam w końcu do ulicy, do miejsca, którym powinienem przebiec 15 minut temu. Teraz już do wsi Lipińskie Małe, dalej zielonym szlakiem na północ do „czarnych kropek”. Droga śliska zmarznięta, na niej koleiny ciągnika. Noga wykręca się na wszystkie strony jakbym biegł po kamieniach. Stopy się ślizgają, wywijam orła. W końcu skręcam na wschód i dochodzę jakichś ludzi. Mijam ich i zbliżam się do piątki. Przy punkcie jest organizator, chłopcy z obsługi palą ognisko. Boczek skwierczy nad ogniem. Jego zapach zwabił kota z sąsiedztwa. Jest około północy, jestem na trasie od 4 godzin a to dopiero 20 kilometr trasy. Słabo, bardzo słabo. Tak to można iść piechotą. Nic dziwnego, że zajmuję 15 pozycję. Prowadzący jak widać też się nie śpieszą, bo pierwszy był tu pół godziny temu. W marnym nastroju ruszam dalej. Po kilkuset metrach wywijam kolejnego orła na bardzo śliskiej ulicy tłukąc boleśnie kolano. Staję w miejscu i się waham. Od początku same wtopy. Beznadziejnie nawiguję, nogi ślizgają mi się, przewracam się na lodzie. Bieganiem niewiele nadrobię, bo warunki są trudne. Co prawda dalej będzie dużo długich, asfaltowych przelotów ale co z tego skoro jezdnia jest oblodzona. Mogę się połamać przy kolejnej wywrotce. Jestem daleko za prowadzącym. Walczyć mi się nie chce. Wszystko idzie nie tak. Przed wyjazdem nastawiłem się na dobry wynik, bo nikt z czołówki do Ełku się nie wybrał. Maciek, Michał i Marcin na rajdzie 360 stopni. Andrzej na nartach w Austrii. Teoretycznie miałem szansę to wygrać. Może za bardzo napompowałem oczekiwania i teraz przeżywałem rozczarowanie. W końcu odwróciłem się na pięcie i zawróciłem do PK 5. Posiedziałem przy ognisku około godziny i z Wieśkiem wróciłem do Ełku. Tak się zakończyła niefortunna dla mnie „Ełcka Zmarzlina 2011”.

p.s. Ciekawe czy wyjście z PK 4 bezpośrednio na wschód było bagnem czy dało się tamtędy przedostać nie mocząc się do kolan? Jeśli czyta to ktoś kto tam był i szedł to proszę o odpowiedź w komentarzu, ciekaw jestem. Na mapie niebieskimi kwadratami zaznaczyłem moje "pożal się Boże" przeloty.

Link do filmu o "Ełckiej Zmarzlinie" 2011 - TUTAJ